Zin in postpunk die zowel refereert aan de oude goden als de nieuwe helden? Dan zit je met Eggs For Breakfast op rozen. We brengen deze Oost-Vlaamse band deze maand twee keer op het podium voor een Luminous Fest. Op 8 januari in Buurtkroeg MosCow en op 23 januari in Antwerpen in Moby Dick.
Eggs For Breakfast is een simpele naam, waar heb je die vandaan gehaald?
Een bandnaam bedenken was een proces van lange adem. Na een aantal weken besloten we om er niet te veel meer over na te denken. Onze repetitieruimte ligt onder een opslagplaats voor eieren, en het leek ons leuk om te refereren aan onze ‘geboorteplaats’ als band. Bovendien wilden we dat de naam evident en alledaags klonk, vandaar: Eggs for Breakfast.
Muzikaal kiezen jullie voor postpunk. De jaren 80 waren een grote invloed?
Ja! Als bandleden hebben we uiteenlopende muzieksmaken. Er is echter één gemeenschappelijke factor: postpunk/new wave. We zijn verzot op de DIY-sound die de postpunk destijds typeerde, maar halen ook veel inspiratie uit de modernere en meer afgelijnde postpunk van de afgelopen jaren. Het is niet eenvoudig om onze sound te laten schipperen tussen die twee werelden, maar we hebben het gevoel dat we daar voorlopig aardig in slagen.
Wat trekt je aan in tristesse?
Tristesse heeft iets volks en iets moois. Het mag dan ook niet verbazen dat we liever in Manchester dan in Monaco zouden willen vertoeven. Voor ons is het belangrijk dat muziek ‘echt’ klinkt: we willen graag iets vertellen. De Helaasheid der Dingen vertelt nu eenmaal meer dan Puk Van De Petteflet.
Tristesse die tegelijkertijd ook dansbaar is, want in ieder nummer zit er wel iets van de swingbaarheid van The Smiths.
Dat is een mooi compliment. De riffs van onze debuutsingles zijn opgenomen met een Fender Jaguar, ik kocht deze gitaar omdat ik graag zou kunnen spelen als Johnny Marr. Verder is het ook een tactiek om de riffs wel luchtig te houden. Dit past perfect bij de donkerdere bas- en zanglijnen.
The Sun is zonder twijfel één van jullie beste songs. Ik hoor er The Sound in en ik ben niet de enige die dat denkt. Toeval of toch niet?
We waren niet verrast door die opmerking, al was het zeker niet de bedoeling om als The Sound te klinken. Bands uit die periode waar we wel vaak naar luisteren zijn onder andere Joy Division, The Cure, The The, Sisters Of Mercy en Siouxsie And The Banshees. Het is dus een geluk bij een ongeluk, en uiteraard nemen we dit aan als een compliment.
Ik vind jullie meer Brits klinken dan Belgisch, ook al is muziek een universele taal.
We hebben ooit wel nagedacht over postpunk in het Nederlands. Het genre zit echter zo vastgeroest aan de Engelse taal dat je er bijna niet omheen kunt. Uiteraard beheersen wij de Nederlandse taal het best, waardoor het soms moeilijk is om dezelfde emoties over te brengen. Maar eerlijk is eerlijk: hoe hard je ook je best doet als Nederlandstalige band, het zal nooit zo cool klinken als hoe bands als Wunderhorse, deadletter en Fontaines D.C. die het huidige postpunklandschap inpalmen.
Jullie hebben een aantal nummers gereleased op het net. Wat is het plan? Een ep of iets fysieks?
Een ‘plan’ is er niet echt. Vorige zomer speelden we op lokale festivals rond het Oudenaardse. Graag hadden we ook onze kans gekregen in andere regio’s. We denken dat de Gentse Feesten bijvoorbeeld niet onmogelijk is. Alle hulp is hier uiteraard bij welkom! De singles werden gereleased met als doel nieuwe optredens te regelen. Als nostalgische zielen is een fysiek album uitbrengen natuurlijk een droom. Echter hebben we momenteel niet het budget en contacten om dit waar te maken. Indien die kans er ooit komt, happen we zeker toe.
Hoe zijn de reacties tot nu toe?
De reacties zijn over het algemeen positief, al gaan we ervan uit dat niemand ons recht in het gezicht voor de borst wil stoten. We krijgen wel eens de opmerking dat we niet erg enthousiast overkomen. Dat is voor ons helemaal prima: zo komt onze sound beter tot zijn recht. We zijn nu eenmaal on-enthousiast en cool geboren.
Wat is jullie favoriete plaat aller tijden en waarom?
Dit is een zeer moeilijke vraag. Eén plaat kiezen is voor ons een onbegonnen opdracht. Wat zo spontaan in ons opkomt: This Must be The Place van Talking Heads of Disorder van Joy Division. We kunnen er wel nog zo een paar opnoemen.
Echter moeten we ook onze generatiegenoten verdedigen. Skinty Fia van Fontaines D.C. is voor twee van onze vier bandleden veruit het beste album van de afgelopen jaren. De muziek is eigentijds en melancholisch, klinkt heel goed geproducet en alle nummers hangen samen als één bom. Met Jackie Down The Line, Roman Holiday en I Love You zijn er all-time meezingers en cultnummer. Big Shot en Nabokov hebben dan weer de machtigste intro’s.
We hebben je twee keer gevraagd voor een Luminous Fest-editie. Waarom moeten de mensen komen kijken?
We zijn nog niet zo heel lang bezig en hebben stuk voor stuk het gevoel dat er nog heel wat groeimarge is. Onze werkpunten zijn gekend, en dat kan ons net veel kracht geven. Hoe vreemd het ook mag klinken, hebben we het gevoel dat we een voorsprong hebben op geschoolde muzikanten. Als je van postpunk houdt, kan je misschien wel een toekomstige Belgische cultband aan het werk zien!
