Ze hadden maar een paar singles nodig om ons te overtuigen dat we muzikaal goud in handen hadden. Staalhard, met tegelijkertijd een zalvend laagje voor de getormenteerde ziel. Een gesprek met Delve.
Waar komt de naam DELVE vandaan?
Delve betekent “ergens in duiken”. De naam kwam er omdat we al snel doorhadden dat we niet meer dezelfde band waren als toen we als 16-jarigen begonnen. Dus hebben we beslist dat, als we tegen de release van Eclipse een nieuwe naam vonden die donkerder aanvoelde en waar iedereen fan van was, we die zouden nemen. Het was dus eigenlijk een vrij late beslissing.
En toch heetten jullie vroeger Rhinestone. Waarom de verandering?
Met Rhinestone wisten we niet goed welk genre we juist wilden zijn. Als jonge gasten speel je waar je op dat moment zin in hebt. Nu weten we meer wat we willen maken en waarover.
Dus er is ook een muzikale wissel tussen Rhinestone en DELVE?
Ja, het is ook al 10 jaar geleden en toen keken we helemaal anders tegen nummers maken. Vroeger deden we het als een extra hobby’tje, maar nu willen we iets betekenen in de muziekscene en nummers maken die mensen raken. Nu is het voor ons allemaal uitgegroeid tot een passie.
Je spreekt zelf over postmetalcore. Is dat dan het deksel dat op het potje past?
Postmetalcore is natuurlijk het startpunt, maar zoals veel bands zeggen: “Wij passen niet in één genre”, en dat geldt ook voor ons. Alle nummers die we tot nu toe hebben geschreven, hebben elk een andere invloed en een andere inkijk. We willen totaal niet in één genre zitten en blijven. Muziek is iets dat voor ons vanuit een gevoel vertrekt, en daar kan je geen genre op plakken.
Feit is wel dat alles rond DELVE loodzwaar is, van de muziek tot de teksten. Zijn jullie donkere zielen?
Donkere zielen zijn we niet per se, maar we schrijven graag over iets zwaardere onderwerpen, onderwerpen die ons nauw aan het hart liggen. Wij zijn allemaal gesloten personen en via onze teksten en muziek kunnen we al onze moeilijkere emoties kwijt zoals verdriet of verlies. We zijn ook allemaal opgegroeid met rock en metal, dus dat onze muziek zwaar is, stond al lang vast!
Sommige mensen beweren wel eens dat je troost kan vinden in tristesse. Zien jullie dat ook zo?
Ja, eigenlijk wel. Even stilstaan bij bepaalde situaties kan soms helpen. Op die manier beseffen we ook dat, hoe donker het ook is, er altijd opnieuw licht komt.
Jullie hebben een paar singles gelost, komt er nu een ep of een lp?
Voorlopig voelen we dat het uitbrengen van singles goed werkt. Daardoor zitten we in een goede flow en kunnen we ons ook meer focussen op één video of visuals per release.
Die singles zijn onmiddellijk opgepikt door mensen zoals Jasper De Petter. Hebben jullie dan connecties?
Nee, we hebben onze single doorgestuurd naar Willy Radio en kort daarna liet Jasper ons weten dat we gedraaid zouden worden tijdens Staalhard. We sprongen een gat in de lucht en zijn daar nog altijd mega trots op. Dikke shout-out naar Jasper: de steun die hij ons heeft gegeven, is onbeschrijfelijk.
DELVE komt uit Sint-Niklaas, is daar een soort van scene?
We zijn allemaal opgegroeid in Sint-Niklaas en hebben daar nog steeds een grote vriendengroep. Vroeger zaten we vaak in JH Den Eglantier, waar de metalscene echt leefde. Nu zijn we blij dat er met een zaal als De Casino nog steeds een plek is die regelmatig stevige namen boekt.
Voor de visuals werkten jullie samen met Rayokuma, een artiest die bij de DELVE-wereld past?
Absoluut. We kennen haar al sinds het middelbaar en wat zij tegenwoordig bereikt heeft met Doodseskader is echt heel sick. De samenwerking ging ook heel vlot, omdat ze meteen mee was met het verhaal. Met haar talenten is het een perfecte combo.
Wat is jullie favoriete plaat aller tijden en waarom?
Stijn: Around The Fur van Deftones. Ik koos voor deze plaat omdat er zoveel verschillende elementen in zitten. Je hebt harde riffs, een vuil en donker geluid, maar ook atmosferische zachtheid. De ruwe stem van Chino Moreno en zijn moaning vocals maken het helemaal af. Het brengt je in totale trance en staat bij mij altijd op repeat!
Tosh: Voor mij zal het toch Dirt van Alice In Chains zijn. De vocals van Layne, de melodieën en de sound van het album hebben mij al zo veel gemotiveerd. Het album wordt elke keer beter als ik het beluister, en dan weet je dat het echt goed is.
Dylan: The Gray Chapter van Slipknot. Door dit album ben ik echt diep het genre ingedoken. De eerste liedjes die ik leerde, waren ook van Slipknot, en daarom blijft dit mijn favoriete album én band.
Mattijs: Ik heb gekozen voor I Let It In And It Took Everything van Loathe, een album dat ik honderd keer kan naar luisteren en steeds nieuwe dingen in opmerk. De invloeden van dit album hoor je waarschijnlijk ook duidelijk terug in onze muziek.
