Umeå, Zweden, het is een heel eind voor de postmannen van dienst. De postduif was neergeschoten door een drone, een andere vond dat er te veel wind stond en eentje was dermate verbouwereerd door uitspraken van tal van extreemrechtse politici dat ze zichzelf begon onder te schijten. Uiteindelijk wilde er toch eentje Dopamine in onze postbus doen belanden, weliswaar met enige vertraging maar wie maalt daar nog om. Het is zo al moeilijk genoeg om in de overdaad van releases op te vallen.
Als we de plaat dan eindelijk kunnen beluisteren, maakt het ons helemaal niet meer uit. De hoes bevalt en intrigeert en als een band de moeite neemt om een vinyl richting onze brievenbus te sturen, dan gaan we die uiteraard met nog meer plezier beluisteren dan al die digitale puinzooi die we na beluisteren of recenseren meteen in de vergeetput keilen.
Dopamine is inmiddels alweer de vierde langspeler voor deze alternatieve indierockers. Geen idee of ze bands als Naked Raygun of Moving Targets kennen, maar het is wel de feel die we krijgen bij deze plaat. Melodieus rocken, een zeer degelijke stem, Christian Kjellvander weet echt wel te overtuigen, een stel nummers die elke pukkelpop zou weten te appreciëren. Nog straffer, we zijn al ver over de pukkelleeftijd en inmiddels aan het baarden, en toch snappen we perfect het potentieel van deze band en plaat.
Het is er zo eentje die, na alsmaar meer draaibeurten, gewoon in het hoofd blijft hangen. Geen moeilijke muziek, gewoon degelijke indierock met een vleugje postpunk en vooral eerlijk gemaakte zeer goede liedjes. Studio wiedanook/ waardanook kent ze waarschijnlijk niet want het warm water was al uitgevonden. Wij nu wel. En we draaien ze geregeld, tussen de lawaai erupties door die we normalerwijs door onze boxen jagen.
