Koko Moon brengt zijn platen uit via het Italiaanse collectief Urlaub Dischi en dat zorgt ervoor dat het allemaal een beetje anders draait dan bij een reguliere platenmaatschappij.
Info is dan ook niet zo makkelijk te vinden al is dat niet zo’n drama. Het gaat namelijk over de muziek en die is best genietbaar.
Koko Moon brengt een bevreemdend soort shoegaze die er geen is. Het zijn liedjes die ergens zweven tussen PJ Harvey en Blonde Redhead. Urgentie en breekbaarheid tegelijk, sensueel door de stem en Lynchiaans dromerig van sfeer.
Tien liedjes staan er op de plaat, liedjes die bol staan van emotie. Gevoel boven het verstand lijkt wel het motto en dat vertaalt zich uiteraard in de teksten.
De diepe bas en de gelaagde synthesizertapijten vormen de muzikale omlijsting voor de zin I wish I was a wild animal so I don’t need to explain what I was born to be die de leidraad vormt voor de inhoud van het album.
Opener Sirio B zet meteen de toon, al is het de stem van de in Gent verblijvende Italiaanse Marta Del Grandi die hier met de pluimen gaat lopen. Niet dat Koko Moon qua stem hoeft onder te doen. De stemmen liggen ietwat in dezelfde lijn waardoor de coherentie van de tien nummers overeind blijft, gelukkig maar.
Muziek voor nachtelijke momenten waar dromerige pop die zich niet te veel opdringt de gedachtestromen kan en mag beïnvloeden. Koko Moon kan het als geen ander.
