Of het Limburgse Oudsbergen bekend staat voor iets? We zouden het niet weten, maar misschien wel om Floatline Festival waar je als muziekliefhebber nog veel kan ontdekken. Dit jaar vindt het festival plaats op 4 en 5 september met onder meer The Hickey Underworld, Kaat Van Stralen, Waste en Wijf op de affiche. In onze reeks festivalitis hadden we een gesprek met programmator Jeroen Aendekerk.
Hoe zou je Floatline zelf omschrijven?
Een paar jaar geleden hebben we op onze Instagram-handle “Luid, alternatief en veelzijdig” gezet. We vonden dat die drie woorden wel een mooi beeld gaven van het festival. Maar daarnaast denk ik dat we vooral een interessant en gezellig ontdekkingsfestival willen zijn, waarbij we toch proberen om een eigen weg te varen. Niet alleen qua line-up, maar evengoed qua vormgeving, inkleding en sfeer.
Jullie trekken de kaart van de Belgische muziekscene. Is daar een bepaalde reden voor?
Toen we met Floatline begonnen, deed ik de programmatie samen met mijn beste kameraad. Samen gaan we al een goede vijftien jaar naar veel concerten en festivals. We zien ook grotere internationale artiesten, maar we merken dat we toch vaak teruggrijpen naar binnenlandse pareltjes en ontdekkingen. Vroeger was ik op een festival als Pukkelpop ook vaker te vinden in de Wablief?! dan aan de Main Stage. Toen we met Floatline begonnen, was dat ook het soort ideaal waar we naar streefden. Ons land heeft zoveel geweldige, jonge bands. Volgens mij wordt vaak onterecht gedacht dat dat niet zo is omdat de airplay zo minimaal is. Al zijn we er soms ook niet vies van om eens over de grens te kijken.
Jullie houden de kaartjes lekker goedkoop. Is daar ook een reden voor, behalve dat jullie het publiek graag zien?
Onze ticketprijzen zijn het laagste dat nodig is om het festival te organiseren en gezond te laten groeien. Ik denk dat dat vooral voortkomt uit onze liefde voor muziek, en automatisch ook een beetje een reactie is op de evolutie in het bredere festivallandschap. We zetten ongeveer twintig artiesten neer voor deze inkomprijs. Dat lijkt me een mooie deal voor iedere muziek- en festivalliefhebber. Anderzijds zijn we ons ervan bewust dat we in het verre Oudsbergen eigenlijk van nul opnieuw een muziekscene moeten creëren als we als festival willen blijven overleven. De drempel moet dus zo laag mogelijk liggen, zowel voor de oude rocker als voor een jong iemand die net muziek begint te ontdekken.
Floatline vindt plaats in hartje Limburg. Het is en blijft een vreemde vaststelling: in Limburg zijn weinig muziekzalen, maar nergens in België lijken de festivals zo goed te boeren als in Limburg. Heb je daar een verklaring voor?
Ik weet niet zeker wat de reden is, maar mijn theorie is dat er nog veel echte muziekliefhebbers zijn in Limburg. Die zijn de laatste vijftien jaar wat verwaarloosd na het wegvallen van het club- en jeugdhuizencircuit. Daardoor hebben mensen elkaar in heel wat gemeenten toch gevonden en zijn ze het heft in eigen handen gaan nemen. Een festival is dan, ondanks de grote financiële risico’s, toch eenvoudiger op te zetten dan een rendabele zaal. En volgens mij gaat het alleen nog beter worden. Initiatieven als Pact Noord, waarbij we elkaar als organisatoren in Noord-Limburg proberen te helpen in plaats van te beconcurreren, en goede banden met festivals als Rock Herk of Blues Peer, zorgen ervoor dat dat Limburggevoel nog meer naar boven komt.
Hoe ga je bij de programmatie te werk?
Ik probeer me vooral niet te laten opjagen door bookers die al in oktober ijverig beginnen met voorstellen door te sturen. Na iedere editie neem ik graag even opnieuw de tijd om als muziekliefhebber en concertganger door het land te trekken. In die maanden probeer ik het ook wat los te laten. Tot ik dan plots op een concert sta en omvergeblazen wordt door een band. Dan begint zich een soort plan te vormen. Sinds de start van Floatline zijn er natuurlijk een aantal “bucketlist”-bands. Daar waag ik meestal, ongeacht hoe groot ze zijn, wel eens mijn kans in de eerste periode. Daarna komen er vaak vrij snel bands bovendrijven die bij ons DNA passen maar die puzzel vormt zich eigenlijk heel organisch. Vervolgens zijn er de uren die ik door VI.BE ploeter, of de kleine concertzalen die ik volg om te zien wat er opkomt. En ik heb eigenlijk maar twee regels bij het programmeren. Het moet een soort rock-’n-roll uitstralen, zonder letterlijk in genres te denken. En de band of artiest moet live zich echt 120 procent geven, alleen dan werkt dat echt op een festival, ze moeten veel goesting uitstralen en wat humor kan nooit kwaad.
Als programmator ga ik ervan uit dat je mailbox uitpuilt van de inzendingen. Maken kleinere acts ook een kans op Floatline?
Jazeker, ik word eigenlijk het meest enthousiast van een kleinere act die ik kan programmeren. Soms voel je gewoon dat een band “het” heeft, wat dat dan ook precies mag zijn. Als een bezoeker vervolgens omvergeblazen wordt door het meest onbekende op de affiche, is dat heerlijk om te zien.
Aan de bands die dit lezen: sorry, ik geraak er de voorbije jaren nooit toe om iedereen terug te mailen. Maar ik luister oprecht wel naar alles wat binnenkomt. Van de meer dan tweehonderd bands die ik in mijn mailbox heb zitten, belanden er altijd wel een paar op de affiche. Tegelijk ben ik ook wel kritisch. Ik wil niet zomaar verkondigen dat alle bands goed zijn, ook al zouden alle bands op zijn minst de kans moeten krijgen om zoveel mogelijk live te spelen. Maar we hebben voorlopig ook maar drie podia. In de toekomst zou ik graag nog dieper kunnen gaan en er nog meer uitpikken.
Eigenlijk contacteer ik ook regelmatig zelf kleine bands die ik ergens tegenkom. Het lijkt me wel leuk om als kleine West-Vlaamse band, of iets dergelijks, plots een mail te krijgen van een festival diep in Limburg. Misschien halen we hen dan als eersten naar Limburg, en zie je hen daarna pas op een street stage op Rock Herk of Pukkelpop. Elk jaar die parels vinden, is het leukste deel van het proces. En nogmaals mijn excuses aan alle bands die mailen: blijf vooral mailen!
Wat maakt een festival anders dan een doorsnee concert?
De sterkte van een festival is volgens mij het bad van muziek waarin je terechtkomt. Er hangt een soort sfeer waarin alles lijkt te kunnen, en waarin je in een soort trip belandt, bijna puur door de muzikale ervaringen die zich opstapelen. En je gaat misschien naar huis met drie nieuwe bands in je Spotify-lijst, want een artiest moet echt helemaal geven om een wei te overtuigen. Op een concert zijn hun fans er al. Dat is ook heel leuk, maar het is toch een andere dynamiek tussen publiek en artiest.
Ben je zelf een concertganger?
Ik zag op mijn vijftiende The Black Box Revelation in ons plaatselijk jeugdhuis, toen ze net in De Afrekening stonden. Ik wist niet wat ik meemaakte. Vanaf die dag is die microbe eigenlijk nooit meer weggegaan. Doorheen het jaar ben ik dus nog steeds vooral veel in kleine clubs en cafés te vinden. Die waren in die jaren natuurlijk veel talrijker dan nu. Sporadisch zit daar zeker ook eens een Vorst Nationaal of Lotto Arena tussen, maar eigenlijk zag ik de beste concerten in de kleinere zalen doorheen het land.
Kill your darlings: voor welke act moeten mensen absoluut naar Floatline komen?
Waste. Wat zij momenteel op een podium neerzetten maakt volgens mij op iedereen een grote indruk. Maar komt dus vooral ontdekken, wie weet ga je naar huis met een nieuwe favoriete artiest!
