Met Nazareth trekt Vessel een stevige karrenvracht duisternis over het kronkelende pad tussen post-rock en post-metal. De undergroundformatie, de samenstellende delen geworteld in Limburg en Oost-Vlaanderen, begint op zijn tweede single nog zacht en behoedzaam, alsof er ergens in de verte een sprankeltje hoop gloort. Een dikke minuut later mag die hoop alweer de vuilbak in: de band gaat vol op het orgel, met een Amenra-achtige intensiteit die erg weinig aan de verbeelding overlaat.
De vocals klinken als grof schuurpapier, terwijl massieve riffs van bulldozerorde de boel met veel gevoel voor destructie platwalsen. Vessel houdt het slepend, downtempo en dreigend, maar weet precies wanneer het gaspedaal tegen de vloer moet. Geen nodeloos spierballen gerol, wel een doeltreffende mokerslag die rustig de tijd neemt om aan te komen.
Nazareth klinkt als de soundtrack bij een innerlijke afgrond waar het licht al een tijdje niet meer brandt. Vessel zoekt de confrontatie met de donkere krochten van de menselijke psyche en doet dat zonder goedkope dramatiek of pasklare antwoorden. Wie zijn postmetal graag rauw, meeslepend en met een flinke portie sonische gruis geserveerd krijgt, weet bij deze waarheen. Amen.
