Een recensie begint meestal al tijdens de eerste luisterbeurt. Nog voor een nummer afgelopen is, staan de eerste indrukken, vergelijkingen en observaties al in de kantlijn van ons notitieboekje. Heel af en toe gebeurt echter het tegenovergestelde. Dan is een song zo overtuigend dat die eerste woorden hardnekkig uitblijven en we niets anders kunnen doen dan nog enkele keren opnieuw luisteren. Losing My Breath van TWOW is zo’n track.
Wie de 22-jarige Gentenaar kent van Cesar Sun of Jullian X Twow weet dat hij zich allerminst laat begrenzen door genres. Hij flirtte de voorbije jaren met dreampop, stonerpunk en hiphop, maar tussen al die bandprojecten door werkte hij vanuit zijn slaapkamer gestaag verder aan eigen solo-mixtapes. Losing My Breath klinkt als het werk van een soloartiest met een heldere eigen stem, en dat alleen is al een prestatie waar menig muzikant nooit helemaal in slaagt.
De track opent met warme blazers die alle stress van de dag in één harmonische beweging lijken weg te vegen. In het eerste couplet ontstaat een subtiele dialoog tussen de zang en een snijdend bluesgitaartje, waarna TWOW naar adem hapt om het eerste refrein in te zetten. Dat is ongeveer het moment waarop je beseft dat dit zo’n nummer is dat zich moeiteloos tussen de vaste waarden van je favoriete chillplaylist zal nestelen. De volgende muisklik is onvermijdelijk: ‘Toevoegen aan playlist’. De backing vocals van Billie Leyers (OYESONO) voelen als een zacht fleece deken dat het refrein dat extra laagje warmte meegeeft. En die kleine woo-hoo’s die de chorus kleuren? Geniaal in al hun eenvoud. We proberen het hier in bescheiden woorden te vatten, maar in de praktijk is Losing My Breath vooral een ronduit verslavende luisterervaring.
Soms kan je zo hunkeren naar iemand dat je er letterlijk de adem bij verliest. De song beschrijft dit soort obsessief verlangen en toch heb je op geen enkel moment het gevoel dat deze emotie aan de luisteraar wordt opgedrongen. TWOW kiest hier niet voor grote uithalen of dramatische effecten, maar vertrouwt volledig op sfeer, timing en dosering.
De artiest schreef, zong en produceerde Losing My Breath volledig zelf en bewijst daarmee dat subtiliteit nog altijd een van de krachtigste instrumenten is waarover een songwriter kan beschikken. De rest van de ep verschijnt op 25 september. Als die hetzelfde niveau haalt als deze voorloper, zetten we ons nu al schrap voor de literaire acrobatie die nodig zal zijn om ook die muziek recht aan te doen.
