Net zoals je vroeger in elk Vlaams straatje op de hoek wel een café kon vinden, tref je tegenwoordig op diezelfde hoeken een jazzcombo aan. Maar vooraleer de azijnpissers van dienst het woord “overkill” brullen, willen we er toch aan toevoegen dat het een evolutie is die ons gunstig stemt. Vooral omdat jazz een zeer breed begrip blijkt te zijn.
Nu ja, The Green Mean Machine klinkt echter op en top jazz, maar toch weer anders. Zelf halen ze Miles Davis aan als referentie. Leken als we zijn, laten we in het midden of dat zo is, toch klinkt Ernie lekker groovy. Experimenteel wegens niet al te grijpbaar, maar toch het soort muziek dat je lichtjes over je schouders laat glijden en waarvan je weet dat er verdomme goed over is nagedacht. Dat kan ook moeilijk anders, want dit collectief, dat reeds bestaat sinds 2019, is samengesteld uit klasbakken als Werend Van Den Bossche (Dishwasher_), Warre Van de Putte (Don Marsh V), Marcos Della Rocha (Kolonel Djafaar) en Zjef Van Steenbergen (Broes).
