Sommige platen hebben maar een paar noten nodig om een volledige dansvloer wakker te schudden. Plastic Dreams van Jaydee, uitgebracht op het legendarische Belgische label R&S Records, is zo’n nummer. Meer dan dertig jaar later blijft die iconische orgelriff overeind als een monument binnen de housemuziek. Net daarom is het best moedig dat The Colorist Orchestra zich eraan waagt. Een goedkope nostalgietrip wordt het gelukkig nergens. De Belgische achtkoppige formatie trekt de klassieker uit de club en zet hem in een compleet andere omgeving neer. De bekende melodieën blijven herkenbaar, maar krijgen gezelschap van percussie, strijkers en een speelse instrumentale aanpak die het nummer een verrassend nieuw gezicht geeft.
Waar het origineel vooral dreef op groove en trance, kiest The Colorist Orchestra voor detail en avontuur. De compositie krijgt meer ruimte om te ademen en onthult onderweg nuances die in de clubversie vaak ondergeschikt blijven aan de beat. Toch verdwijnt de hypnotiserende kracht nooit helemaal naar de achtergrond. Voor je het weet, zit je opnieuw mee in dezelfde roes.
Ook de videoclip draagt bij aan de ervaring. Tegen de achtergrond van een installatie van Arocha-Schraenen ontstaat een fascinerend samenspel tussen muzikanten, dansers en geluid. Alles beweegt en vloeit zoals de muziek dat doet. Het mooie aan deze versie is dat ze nergens probeert het origineel te overtreffen. Dat hoeft ook niet. Plastic Dreams blijft een mijlpaal uit de catalogus van R&S Records, maar The Colorist Orchestra bewijst dat er zelfs in een danceklassieker die iedereen kent nog onontdekte hoekjes schuilgaan. En precies daar wordt het interessant.
