Eerst even dit, bij het horen van de naam Ronker moeten wij toch altijd spontaan denken aan de luidruchtigste snurker hier in huis: de hond. Laat het nu zo wezen dat het komende album van de zelfverklaarde speednoise rockers uit de Denderstreek toevallig Respect The Hustle, I Won’t Be Your Dog Forever zal heten. Zo maak je het ons er niet makkelijker op natuurlijk. Maar genoeg dierenplezier, over naar het serieuze werk met gloednieuwe single Snuff – lap, moeten we tóch weer aan een hond denken.
Alle gekheid op een stokje, Snuff is met voorsprong het meest ernstige nummer wat we al van Ronker mochten horen. Na eerste single No Sweat – check gerust nog eens de hilarische videoclip – met een méér dan ferme knipoog naar post-punk en nadien onvervalste noiserock track Limelighter, gooien de heren het nu onverwacht over een geheel andere boeg.
Snuff komt uit een meer onverwachte hoek dan degene waarmee Mike Tyson destijds zijn eerste bokskamp beëindigde met KO. We durven eerlijk bekennen dat degene die ons pakweg een jaar geleden had verteld dat Ronker een song zou maken waarbij piano een wezenlijk onderdeel speelt, we zouden verdacht hebben van “behoorlijk van het paadje geraakt te zijn”. Maar kijk, de wonderen zijn de wereld niet uit, want wat heeft Ronker bedacht? Jawel, juist geraden, een track mét piano.
Gestart wordt met een dramatisch aandoende akoestische gitaar en zang die eerder neigt naar Leonard Cohen dan naar de bezetenheid van Trent Reznor in zijn beste jaren. En dan komt de piano op de proppen om de zwartgeblakerde melancholie nog véél meer in de verf te zetten. Het is dat de zanglijn stilaan toch weer richting het waanzinnige gaat dat we beseffen dat het weldegelijk Jasper De Petter is die zijn demonen laat klinken. “Is dit Ronker wel?” horen we denken. Jazeker wel. Maar Ronker op een geheel andere manier dan we van hen gewend zijn. Anders, bevreemdend, maar verdorie dieper snijdend dan we ooit voor mogelijk hadden gehouden.
Zelf stellen ze dat het opzet van het komende album was om toch zeker de helft van de songs te schrijven zonder enige vorm van roesmiddelen. Ze voegen eraan toe dat ze daar quasi in geslaagd zijn. Snuff is alvast een staaltje van wat de heren in volstrekt nuchtere toestand uit hun mouw weten te schudden. In alle eerlijkheid, het is beangstigend hoe ze ingehouden, maar niettemin verschroeiend tekeergaan. Je moet het horen om het te geloven. Dus waarop wacht je nog? Luisteren, nu! En laat je net als ons bij de keel grijpen. Nee, een nummer moet niet altijd loeihard uit de startblokken schieten om je te verpletteren, Snuff bewijst het.
En laat nu de ganse plaat maar komen want we zijn nu wel écht genoeg getriggerd. Op 30 januari wordt ons smachtend verlangen eindelijk verlost, dan komt Respect The Hustle, I Won’t Be Your Dog Forever uit. Wel, please let the dog’s out!
