Een nieuwkomer die RAFI, denk je. Misschien wel als solo-artiest, maar deze Antwerpse producer met Nederlandse en Indonesische roots werkte eerder met Camille en Yung Mavu, terwijl hij met Dries Henderickx (blackwave., Selah Sue) het duo The Lost Youth vormde.
Nu dus solo. Hoewel het thema vrij zwaar is, doorgaan wanneer het eigenlijk heel moeilijk gaat, bestaat Lachende Tranen vooral uit een salvo van clubbeats. We worden er dan ook niet zonder reden in de persmededeling aan herinnerd dat RAFI hiermee op het kruispunt staat van Bazart en Fred Again. Waarvan akte.
Dansmuziek om je problemen te vergeten en ze aan te kaarten. Waarom niet, toch vinden we Lachende Tranen net iets te oppervlakkig om ons hart te raken. Qua muzikale omlijsting wordt net iets te duidelijk op de stijl van Mathieu Terryn gemikt waardoor het hopeloos zoeken is naar originaliteit. En dat terwijl de dreunende beats ons al snel naar een verpakking Dafalgan doen grijpen.
