Pierre de Maere heeft er een handje van weg om drama, romantiek en een vleugje gevaar in drie minuten pop te stoppen. Op Opinel, een nieuwe voorbode van zijn tweede album Ave de Maere, trekt hij die kaart opnieuw. Elegant, verleidelijk en net ongemakkelijk genoeg om te blijven hangen.
“Voici mon coeur et un opinel. Ne me le rends pas sans l’abîmer. Ou bien ne me le rends pas du tout.” Met die paar woorden is de toon meteen gezet. Een liefdesbreuk die niet mag vervagen, een afscheid dat pijn moet doen. Liever een litteken dan vergetelheid. Opinel schittert aan de buitenkant, maar daaronder knarst iets. Pierre de Maere verpakt de pijn in zijde, waardoor het des te harder binnenkomt wanneer de scherpe kant zich laat voelen.
Die spanning krijgt nog een extra laag in de videoclip. Vanuit een hotelkamer houdt de zanger een vrouw in het gebouw tegenover hem nauwlettend in de gaten. Microfoons, kabels en opnameapparatuur stapelen zich op, terwijl nieuwsgierigheid langzaam iets anders wordt. Iets dat moeilijker te benoemen valt. Verlangen? Obsessie? Een beetje van beide?
Onder een hemel vol vuurwerk lijkt er uiteindelijk een ontlading te volgen, maar Pierre de Maere zou Pierre de Maere niet zijn als hij geen vraagteken achterliet. Wat eerst als romantiek begint, krijgt gaandeweg de sfeer van een psychologische thriller. Opinel blinkt, verleidt en snijdt tegelijk. En net daarom werkt het zo goed. Zoals het iconische Franse zakmes waarnaar het nummer verwijst: stijlvol, elegant en toch gevaarlijk scherp wanneer je even niet oplet.
