Wie zijn muzikale zelve in eigen naam brengt, maakt muziek die uit het eigen leven is gegrepen. Klaas Poppe is zo iemand. Zowel in de burgerlijke registers als op het podium aanwezig onder de naam waarmee hij geboren werd.
Eerlijke muziek. Of het nu americana of folk is, weten we niet. Het is wel muziek die – om voor één keer nog dat verschrikkelijke cliché te gebruiken – dat warme dekentje is. Verleden jaar bracht de Gentse singer-songwriter zijn ep A Long Way uit waarop je de verschillende facetten van zijn talent kon ontdekken.
Vrij vlug werd dit opgevolgd met de single Don’t Tell Me To Smile en nu is er alweer een nieuw nummer: Distant Memory. Het werd opnieuw een zeer persoonlijk liedje, want het gaat over zijn grootvader. Hij heeft de man nooit echt goed gekend, want hij overleed toen hij nog een kind was. De persoon die hij voor Klaas was en is gebleven, bestaat uit flarden van herinneringen of een vergeelde foto. In dit nummer stelt Klaas zich de vraag hoe eigenschappen als creativiteit, onrust en kwetsbaarheid zich over generaties voortzetten.
Hoewel toegankelijk – omdat het gewoon schoon is – is dit waarschijnlijk het meeste traditionele nummer dat Klaas heeft neergepend. Distant Memory heeft een tijdloze feel. Zoals steeds liet Klaas zich omringen door zijn vertrouwde rasmuzikanten: Lode Verbanck op mandoline, Fernant Zeste op elektrische gitaar en Ray Barelli op bas.
