Wie vertrouwd is met het Maasmechelse trio Hamers, weet dat deze heren muilperen uitdelen met een sloophamer. Ze worden al eens gecatalogeerd onder de rubriek noisepunk – het kind moet een naam hebben wellicht – maar hoewel die term al te beperkend was voor hun voorgaande uitspattingen, durven we stellen dat op kersverse single Sburle de sound nóg eclectischer te noemen valt. We weten dus aan geen kanten welke term we erop zouden moeten kleven om enige richting te geven en dus houden we het simpelweg bij: lawaai in het kwadraat! Wie het graag iets plastischer omschreven ziet: een aanslag op de trommelvliezen middels snoeihard drumwerk, snerpende gitaren, pompende baslijnen en crazy keyboard toevoegingen. En dan zouden we nog bijna de lichtjes hysterische vocale uithalen vergeten.
Hamers valt met geen enkele band te vergelijken volgens ons, waarvoor hulde want vergelijkingen lopen per definitie altijd op of andere manier mank op een wijze dat een kreupel paard er jaloers van zou worden. Wat vaststaat, is dat ze op een volstrekt eigen manier een sound creëren die vooral een soort schurend gevoel teweegbrengt. Ze zoeken ongetwijfeld steeds verdere horizonten op zonder rekening te houden met beperkingen of grenzen van een bepaald genre en gooien dat dan in hun eigenste Hamers-blender. Zo kunnen we alvast vertellen dat van de songs op de komende ep Jazztigers de single Sburle nog het dichtst bij de sound van het vorige album blijft.
Het nummer opent aan orkaankracht om zeer snel een hoogtepunt te bereiken qua snelheid om dan vrij abrupt over te gaan naar een geheel andere dynamiek en sfeer. Sburle gaat vanaf dan over naar een veel tragere sludgy sound met evenwel furieuze vocalen. Na minder dan drie minuten gaat de storm compleet liggen nadat er eerst nog een rustige outro weerklinkt. Het mag duidelijk zijn dat dit allesbehalve een klassieke benadering van een songstructuur is en veeleer onder de noemer “experimenteel” geplaatst kan worden. Hetzelfde kan ongetwijfeld steevast gezegd worden over de titels van de songs. Ook nu weer lijkt Sburle ons een volledig verzonnen woord te wezen, net zoals dat bij eerdere tracks zoals bijvoorbeeld Otnek of Aysgut (om er deze uit te pikken) het geval was. Het maakt van Hamers een bijzondere band die steeds weer verrassingen in petto heeft want niets is ooit zeker. Aan een vast stramien lijken de heren lak te hebben. Het vormt ongetwijfeld voor een deel van de bevolking teveel uitdaging wegens het onvoorspelbare karakter en zeker gezien het feit dat het allesbehalve in de categorie vlotte meezingers onder te brengen valt. Hamers blijft Hamers: rauw, schurend, onvoorspelbaar, hard maar bovenal heel erg boeiend voor al wie houdt van deze cocktail aan ingrediënten.
Met een titel als Jazztigers lijkt het nu al een certitude dat de ep die eind november op de wereld wordt losgelaten garant staat voor de nodige exploratie van muzikale uithoeken. Wij kijken er alvast ontzettend naar uit!
