Belgische popband die in het Antwerps rapt? Dan kom je bij Fixkes terecht, de band die in 2005 werd opgericht door de broers Sam en Jan Valkenborgh. Fixkes heeft een bijzondere gave om ongemakkelijke werkelijkheden te verpakken in muziek die aanvankelijk bijna achteloos klinkt. Geen pamflet met opgeheven wijsvinger, geen woedende gitaarmuur, maar een ontspannen groove waarin de absurditeit langzaam begint te rotten. Ook hun nieuwe single Dooiebomendag vertelt – bijna alsof er een anekdote aan de toog opgedient wordt – over iets dat maatschappelijk raakt.
Want, er was eens een boom. Hij stond daar gewoon. Geworteld. Ademend. Stil. Een beetje in de weg misschien, maar vooral: aanwezig.Tot iemand besliste dat hij moest verdwijnen. Waarom? Daarom. En daar begint Dooiebomendag: als een modern sprookje waarin de boze wolf vervangen is door een beleidsnota, de tovenaar een mandaat heeft en de boom uiteindelijk een tweede leven krijgt als meubelstuk. Iedereen tevreden. De stad netjes. Het geweten opgeborgen in de kast. De oorsprong van het nummer ligt in 2017, toen Valkenborgh getuige was van de kap van 54 kastanjebomen in de Antwerpse Charlottalei. Bijna tien jaar later blijkt die oude song pijnlijk weinig aan actualiteit te hebben verloren. Integendeel. Dooiebomendag klinkt alsof de stad zelf aan het woord is: efficiënt, rationeel en met een verdacht gebrek aan schaduw.
Muzikaal kiest Fixkes voor eenvoud. Een laidback akoestische popgroove, de parlando van Valkenborgh en een melodie die zich niet opdringt. En net daarin schuilt de kracht. Opnieuw een song die niet hoeft te schreeuwen. Hij glimlacht terwijl hij zijn mes slijpt. De tekst is een cynisch sprookje over hoe we natuur reduceren tot decoratie. Bomen worden obstakels, groen wordt stadsmeubilair, en wat leeft krijgt een economische of praktische bestemming zodra het ons niet langer uitkomt. Dooiebomendag legt die logica bloot zonder ze zwaar uit te leggen. Fixkes laat vooral de absurditeit spreken. En misschien is dat wel het meest Antwerpse aan dit nummer: de droge humor, de onderkoelde tristesse en het vermogen om met een schijnbaar simpel liedje een hele stad een ongemakkelijk spiegelbeeld voor te houden. Bijna twintig jaar na hun doorbraak bewijzen Fixkes dat maatschappijkritiek niet noodzakelijk met veel lawaai gepaard hoeft te gaan. Soms heb je alleen een akoestische gitaar, een droge zin en een dode kastanjeboom nodig. En ergens tussen de straatstenen blijft de vraag liggen: Wie kapt straks de laatste boom? Waarom? Daarom.
Wil je Fixkes live aan het werk zien? Trek dan op 30 april 2027 naar Ancienne Belgique in Brussel.
