De zon heeft zich de voorbije weken al meer dan eens van haar beste kant laten zien en stilaan begint het weer te kriebelen. Lange autoritten. Ramen open. Een kronkelende weg die nergens naartoe lijkt te leiden. Het enige wat nog ontbreekt, is een zorgvuldig samengestelde soundtrack. Gelukkig serveert Few Bits die met Bubble Trouble op een dienblad.
Na enkele jaren radiostilte keerden Karolien Van Ransbeeck en co vorig jaar terug met Brick Houses, een comebackplaat die duidelijk maakte dat de band niets van zijn finesse was verloren. Bubble Trouble voelt niet als een losse single in het verlengde van deze plaat, maar als een volgende stap. Alsof de groep opnieuw het vertrouwen heeft gevonden om voorzichtig nieuwe paden te verkennen, zonder het vertrouwde geluid los te laten.
Van bij de eerste gitaarslag zet Bubble Trouble de toon. Een riff die ergens het snijpunt opzoekt tussen de nonchalance van The Strokes en een warm seventiesgevoel dat de hele song omarmt. Een subtiel tamboerijntje stuwt de coupletten zachtjes voort, terwijl de gitaren elkaar alle ruimte gunnen en in het refrein de melodie en zanglijn mooi unisono laten samenvloeien.
Wie Brick Houses aandachtig beluisterde, herkent misschien een subtiele lijn met Cobblestones, één van de meer avontuurlijke momenten op die plaat. Daar durfde Few Bits de gitaren al wat scherper aan te zetten, en ook in Bubble Trouble duikt die licht schurende ondertoon opnieuw op. Niet dominant of schreeuwerig, maar net genoeg om de song fris en spannend te houden. Het voelt niet als een stijlbreuk, maar als een band die niet bang is van ontwikkeling en innovatie. De combinatie van de hoekige gitaren en de warme melodieën heeft iets van You Should Have Gone to School van BC Camplight: speels, melodieus en heerlijk eigenwijs.
Karolien Van Ransbeeck blijft daarbij het natuurlijke middelpunt. Haar stem heeft iets luchtigs en ongedwongens dat moeiteloos over de instrumentatie zweeft. In de openingsregels zorgt een iets nijpender klankkleur heel even voor een associatie met Sylvie Kreusch. Een vluchtige vergelijking, want Van Ransbeeck blijft vooral overtuigen met haar eigen, ingetogen elegantie.
Onder het zonnige geluid schuilt een tekst over het besef dat zelfs de veiligste bubbel ooit doorprikt wordt. Dat gegeven krijgt geen dramatische uitwerking, maar wordt met een herkenbare melancholie gebracht. De mooie regel “I strum my string and paint my dreams” vat die houding misschien nog het best samen: niet blijven stilstaan bij wat barst, maar blijven dromen en creëren. Die ingetogen eerlijkheid onderscheidt Few Bits al jaren van veel genregenoten. Bubble Trouble is misschien geen song die je bij de eerste luisterbeurt omver blaast, maar wel eentje die zich ongemerkt tussen je favoriete zomertracks nestelt. Tegen de tijd dat je bestemming in zicht komt, heb je hem waarschijnlijk al een tweede én een derde keer opgezet. Met deze single bewijst Few Bits vooral dat de comeback geen eenmalige opstoot was. Na Brick Houses bouwen ze duidelijk verder aan een geluid dat tegelijk vertrouwd en vernieuwend aanvoelt. Bubble Trouble is precies het soort song dat ervoor zorgt dat je de volgende afrit met plezier voorbij rijdt.
Dat Few Bits intussen alweer vooruit kijkt en nieuwe muziek én concerten in de steigers heeft staan, doet alleen maar verlangen naar wat nog komt. In september houdt Few Bits alvast halt op Zero For Three in Maastricht. Meer concertdata worden binnenkort aangekondigd.
