Kwakzalvers zijn niet meer van deze tijd, en Charlatans noemen we gemakshalve de bezoekers van een kleine rocktempel op de Gentse Vlasmarkt. Geen theatrale marketingtrucs of waardeloze wondermiddelen hier. Frederik Karcher en Helena Van Hools hanteren een beduidend minder lucratieve, maar artistiek des te interessantere methode om hun melancholische pop-noir aan de man te brengen. Op paard en kar hobbelen ze door gitzwarte, filmische sferen, stevig voortgestuwd door gitarist Tim Cortyn, bassist Toon Rumen en drummer Lucas Jouck.
Samen met etherische zangpartijen zoeven enkele strijkersarrangementen door de diepe sporen die ze achterlaten, terwijl de song zich gretig voedt met geïmproviseerde, schurende intermezzo’s. De gelaagdheid zit in elk facet van The Centrepiece: van het eigenzinnige instrumentarium tot de ingenieuze songstructuren. Waar traditionele pop-noir doorgaans loom wegzakt in een voorspelbare lofi-beat, kiest Away! Away! resoluut voor deconstructie. De ritmesectie switcht organisch tussen folk-grooves en onverwachte ritmische wendingen die de boel bewust destabiliseren De strijkers dienen hier niet als behaaglijk muzikaal behang; tijdens de improvisaties zoeken ze de rauwe randjes van de microtonaliteit en lichte dissonantie op, waardoor de dromerige sfeer plotseling omslaat in avontuurlijke avant-garde.
Wielvernietigende waanzin, storm, ziekte en het reële risico om ergens onderweg het spoor bijster te raken: deze bende schuwt het experiment geenszins. Een absolute verdienste binnen een folkwereld die net iets te vaak aan bloedarmoede lijdt.
Het mag gezegd worden: deze ijzersterke tweede single heeft geen richtingwijzers meer nodig. Away! Away! ontmantelt de traditionele folkromantiek en laveert daarbij grensverleggend tussen de melancholische grandeur van Lana Del Rey en een experimentele, folky plattelandsretoriek. Onthouden, die naam.
