Ida Fischer Is Niemand is het vijfde album van The Me In You. Alleen al de titel is voldoende om ons nieuwsgierig te maken.
De muziek van The Me in You, de Belgische indiepopband rond zanger Stijn Claes, balanceert tussen dromerige, melancholische melodieën en warme, toegankelijke popstructuren, vaak gedragen door subtiele elektronische invloeden en een zachte, emotionele zangstijl. Ze staan bekend om hun sfeervolle nummers die tegelijk intiem en filmisch aanvoelen.
Het uitgangspunt voor deze plaat was, aldus The me In You, dat de Duitse Ida Fischer zich niet meer thuis voelt in een maatschappij waar mensen hoe langer hoe meer gelabeld worden en in hokjes worden geplaatst. Ze is niet getormenteerd, wankelt mentaal niet en heeft geen nood aan populariteit. Ze leeft zonder etiket en heeft geen enkele voeling meer met de samenleving in haar huidige vorm. Een radicale beslissing nemen is het enige wat haar nog rest: ze verdwijnt uit de maatschappij en zet haar leven verder op haar manier. Ida Fischer is niemand.
Net zoals bij het album The Music of Stuart Conroy uit 2018, staat een fictief personage centraal op de plaat. Alle nummers draaien rond het tweede leven van Ida Fischer.
Met het instrumentale Knieper opent Ida Fischer Is Niemand op een onverwachte manier. De etherische klanken werken als een warm deken dat zich meteen rond de luisteraar plooit. Het is een uitnodiging om niet zomaar te luisteren, maar echt te verdwijnen in wat volgt. Dit is geen plaat die je achteloos opzet terwijl je iets anders doet. Integendeel, Ida Fischer Is Niemand vraagt om focus. Dit is muziek voor een rustig hoekje, met een koptelefoon, waar je je volledig kan onderdompelen in zowel de klankwereld als de teksten. Het voelt dan ook als een echt conceptalbum, waarin sfeer en emotie voortdurend met elkaar verweven zijn.
De nummers balanceren tussen dromerige, haast gewichtloze passages en meer popgerichte momenten die je even terug naar de oppervlakte brengen. Athmospere is zo’n track waarin die popgevoeligheid naar voren komt, met een ondertoon van hoop die weerklinkt in de zin: “I’d like to take a chance on you.”
Daartegenover staat bijvoorbeeld Himmelheist, waar de vervreemding en onzekerheid sterker naar boven komen: “I don’t even know what you desire, meet me in a place that’s not on fire.” Het zijn zinnen die blijven hangen. Met Radio Station kiest de band opnieuw voor herhaling en sfeeropbouw. “She’s a radio station” en de steeds terugkerende mantra-achtige vraag “What do you want from me?” versterken het gevoel van desoriëntatie dat als een rode draad door het album loopt.
Ida Fischer Is Niemand bevestigt intussen vooral wat we van de band mogen verwachten: een consistente kwaliteit en een eigen, herkenbare sound die blijft intrigeren. Het is geen plaat die zich opdringt, maar wel een die groeit met elke luisterbeurt.
Wie bereid is om er echt in te duiken, vindt hier een gelaagde en sfeervolle wereld waarin melancholie en hoop elkaar voortdurend afwisselen. Een aanrader voor wie muziek als een ervaring wil beleven.
Instagram – Facebook – Spotify
