Zoals het jammer genoeg wel meer gebeurt tegenwoordig is de tijdsduur tussen een digitale release en het fysieke verschijnen ervan alsmaar langer. Vervelend is dat, zeker voor beginnende bands die dan wel willen spelen maar geen merch hebben. Er zijn namelijk nog steeds voldoende mensen die graag een plaat of cd in handen hebben en daar ook de voorkeur aan geven boven die digitale vluchtiger manier van muziek luisteren / kopen.
Dat is ook zo het geval met Eroded van Plague Thirteen. Het is namelijk bijna opnieuw tweede kerstdag, de dag dat oorspronkelijk de zeven nummers van deze plaat (op 45rpm uiteraard) het gekerstende licht zagen. We hebben ze toen een keer beluisterd en ja, hier zouden we wel iets mee kunnen. We wisten toen echter al dat er een vinylversie zou verschijnen, ooit, nu dus, zodat we geduld oefenden.
We zagen de band al enkele keren live en telkens was het een ietwat ander geluid. Ietwat zoekende tot ze het hadden gevonden, al klopt het ook alweer niet meer want zoals wel meer gebeurt is Plague Thirteen bij momenten eerder een duiventil dan een vast collectief, al blijven drummer Arthur en gitarist Björn wel de vaste en blijvende waarden. De rest weet het niet zo goed, of er komen andere zaken op hun pad, vrouwen en kinderen en boodschappen en van dat soort zaken. Anno nu blijkt Plague Thirteen een trio te zijn dat nog steeds hard werkt en alweer bezig is met nieuwe nummers, die toch weer net even anders klinken dan wat op Eroded prijkt;
Niet dat er iets verkeerd is aan de stukken, integendeel. Het is een soort hardcore die er geen is, of een soort opgefokte metal die er ook al geen is, daarvoor zijn de schreeuwen van gitarist Michael te fel en te hardcore. Arthur drumt dan weer als een bezetene en stuwt de rest van de band verder en verder om sneller en sneller te spelen en tegelijk de gitaren te laten domineren in niet zomaar een paar riffs, maar lekker freewheelend door de nummers heen.
Afsluiter A Storm Within is dan weer net iets anders. Als we het goed hebben horen we hier de cello van Janica de boel open trekken (de hoes geeft geen info wie waar wat wanneer) in een nummer dat wel wat mee heeft van een vroege Amenra. Het is eigenlijk het enige van de nummers waar een beetje gas wordt terug genomen. Zeven nummers en de adem is afgesneden, de drummer ligt op een hoopje, compleet uitgeteld. Makkelijk met een plaat, we kunnen ze gewoon nog eens draaien terwijl de bandleden recupereren van de geleverde inspanningen.
