Paulette Verlée heeft een nieuw album klaar en ze laat hiermee iedereen meteen diep in haar ziel kijken. Dit is misschien wel haar meest persoonlijke album tot op heden.
Met Figure Humaine, dat verschijnt bij V2 Records, serveert de neoklassieke pianiste tien pianostukken die samen een bijzonder persoonlijk verhaal vertellen. De inspiratie hiervoor vond ze bij Francis Poulenc, die in 1943 een gelijknamige cantate schreef. Maar waar Poulenc de vrijheid centraal stelde, gaat Verlée een stap verder: ze kijkt naar de mens in al zijn facetten, zoekend naar schoonheid, houvast, rust en een tikkeltje hoop.
Poulenc had twaalf stemmen nodig om zijn verhaal te vertellen. Paulette antwoordt zoals we haar kennen: met één piano. Geen koor, maar wel tien stukken waarin ze flirt met thema’s uit Poulencs compositie en die ze op magistrale wijze helemaal naar haar eigen hand zet. Het resultaat is niet alleen een ode aan een groot componist, maar ook een werk dat duidelijk zijn eigen koers vaart.
En dan zijn er nog twee opvallende gasten op dit album. Of beter: twee artiesten die je wellicht niet meteen in deze muzikale wereld verwacht. Paulette giet When the Party’s Over van Billie Eilish en Be the One van Dua Lipa in een neoklassiek jasje. Twee hedendaagse popiconen, ontdaan van hun vertrouwde sound, op zoek naar wat er onder die productie en arrangementen schuilgaat. En dat blijkt verrassend tijdloos.
De acht eigen stukken vormen het kloppende hart van Figure Humaine. Met Tiens en Oh begint alles bij verwondering: de schoonheid van kleine en grote dingen. Maar het leven is natuurlijk niet alleen rozengeur en maneschijn. À Peine en Personne kijken vergankelijkheid en eenzaamheid recht in de ogen.
Gelukkig blijft Paulette daar niet in hangen, want in deze tijden kunnen we allemaal wel een opkikker gebruiken. There There reikt al snel een hand aan wie troost kan gebruiken, terwijl Qui Sait voorzichtig maar vastberaden weer ruimte maakt voor hoop. Met Voilà lijkt ze vrede te sluiten met wat is, om vervolgens met En avant de blik resoluut op de toekomst te richten.
Tien stukken, één piano en een mens die probeert te begrijpen waar het allemaal om draait. Meer heeft Paulette Verlée niet nodig om een verhaal te vertellen dat al snel onder de huid kruipt.
En voor wie nu denkt: Poulenc, wie? Geen paniek!
Je hoeft geen kenner van klassieke muziek te zijn om je weg te vinden in Figure Humaine. Dit is geen album waarvoor je eerst een cursus muziekgeschiedenis moet volgen. Het is een hedendaags, toegankelijk en persoonlijk werk dat je gewoon mag binnenlaten. De rest doet Paulette wel. Gewoon op play drukken en achteroverleunen.
Paulette Verlée brengt hiermee haar vierde album uit, na Choses Vues à Droite et à Gauche (2022), Les Barricades Mystérieuses (2023) en En Attendant (2024). Ze krijgt airplay op Radio 1 en Klara en is ook populair op streamingdiensten, waar ze via Apple Music en Spotify alleen al meer dan twee miljoen streams aantikt. Niemand minder dan Nils Frahm is fan van haar werk. Zo voegde hij Reprieve toe aan zijn persoonlijke afspeellijst.
Facebook – Instagram – Spotify
