Na enkele hittegolven mogen de wolken van Claudia Rhode en Ode Maertens voor verkoeling zorgen met hun dromerige nummers. Hun gelaagde sound lijkt gemaakt voor Radio 1. Cloud Nova nestelt zich ergens tussen Zap Mama, de art-pop van Aurora en de herkenbare meerstemmigheid van Laïs. Dat zijn mooie adelbrieven, zoveel is duidelijk. Toch blijft het smakenpalet behoorlijk klassiek en vanilla. De basis smaakt naar eerlijk hoeve-ijs dat ambachtelijk, verzorgd en zonder kunstmatige toevoegingen is gemaakt. Af en toe verschijnt er een kleurrijk bolletje, maar écht verrassend wordt het zelden.
Dat is jammer, want er zit duidelijk muzikaal vakmanschap in de band. De harmonieën zijn trefzeker, de vocalen dragen een vanzelfsprekende schoonheid en de teksten bewegen zich soepel door emotionele landschappen. Klassieke scholing zit diep in het dna van Cloud Nova, terwijl subtiele elektronica het geheel een hedendaagse glans geeft.
Het resultaat is dromerige, emotionele pop die nergens uit de bocht vliegt. Misschien is dat precies de bedoeling, maar wie verkoeling zoekt, krijgt hier vooral een aangename bries. Cloud Nova heeft alle ingrediënten voor een eigen geluid, alleen staat het recept voorlopig nog opvallend dicht bij het bekende.
