“De loden zon drukt op me neer en begraaft haar stralen in de grond”. Pure poëzie horen we in de intro. Ingesproken door Tessa Stylemans, die gitarist / zanger Lieven (ex-Cavaran), bassist Olivier en drummer Ingo bijstaat op dit album voor extra vocals. En dat komt zo krachtig binnen! Het is “De stilte die de pijn verdrijft!!” En toch is het een album dat allesbehalve stil klinkt, noch de pijn schuwt. Zware riffs drijven bovenop de zwaarste klein van de Dender, waaruit dit powertrio gebeeldhouwd is. Slechts twee jaar spelen ze al samen, onder de naam Zondar, en toch weten ze een enorm consistente, eigen stoner-/ postrocksound neer te zetten.
Verpletterend en meeslepend als een donkere kaleidoscoop nemen ze ons mee doorheen hun debuutalbum De Dood Voorbij. Niet gepresenteerd als losse tracks, maar een meer dan 50 minuten durende trip, die psychedelisch langs alle emoties wakkert, ze doet oplaaien en weer teneer drukt. Met prachtig huilende uithalen en ironische lachsalvo’s worden de zwaarte van de riffs en de duisternis van de bas en drums gesierd.
De gitaarsolo’s zijn sterk en aanwezig, die – als een bijkomende zanglijn – woorden overbodig maakt. Evengoed laten de snaren alles uitwasemen, waarbij de drums een rustige hartslag aannemen. Even later hoor je de ritmesectie zo sterk pompen en triggeren dat ze defibrillatoren nagenoeg overbodig maken. Een album dat je in al zijn lawaai prachtig laat sterven en je zachtwarm weer tot leven wekt! Pas aan het eindE van het album – die ene, lange track – horen we Lievens’ stem, die vol wanhoop afsluit. “Een afscheid dat geen afscheid is. Een kus die alles laat bestaan.”
