We gaan een tijdje terug in de tijd: 1989. Vier jonge gasten uit Beveren Waas raakten geïnspireerd door Joy Division, Sisters of Mercy en de avontuurlijke klanken van het 4AD-label. Donker atmosferische postpunk was wat hen verbond. Na enkele maanden had Your Eyes voldoende eigen nummers voor hun live-debuut als openingsact van Enema Joe op een Creatures Of The Night-party in Antwerpen, waarna ze de opnamestudio indoken. Kort na de opnames werd de band geboekt voor een nieuw optreden in hun thuisstad. De drummer verliet de band, omdat hij vond dat de band nog niet klaar was voor het sceptische thuispubliek. Na dit optreden, met een vervanger op drums, besloten de overgebleven leden er ook mee te stoppen. En toen werd het stil. Tot de gitarist vorig jaar hun opnames naar Dutch Tape Transfers opstuurde. Van daaruit ging de opname naar Subterra Recordings voor remastering, wat de opnames meer helderheid, diepte en présence gaf, terwijl het rauwe karakter, de spanning en de sfeer van toen we behouden blijven.
Mein Untergang opent de plaat met een titel die meteen de juiste duisternis oproept. Het belooft een ondergang, en die sfeer past bij het postpunkuniversum waarin Your Eyes zich beweegt. Het nummer zet de toon voor een plaat die liever in de schemerzone vertoeft dan zich aan het daglicht blootstelt. Looking Through Your Eyes suggereert een blik naar binnen, en de song past bij de melancholische gevoeligheid die de vroege postpunk zo kenmerkte. Het is een nummer dat vooral op sfeer drijft. Niet alles blijft even scherp hangen, maar de kwetsbaarheid ervan past bij het onaffe karakter van deze opnames: hier klinkt geen band die al precies wist waar ze naartoe wil, wel een groep muzikanten die haar eigen donkere taal probeerde te ontwikkelen.
Met zijn bijna optimistische titel klinkt Wouldn’t It Be Great als een kleine provocatie binnen deze sombere muzikale wereld. Ook But Still, As Easy As Hate en Dulce Et Decorum Est hebben datzelfde typerende sfeertje. Songs die bijdragen aan het geheel, al is het vooral de sfeer die hen overeind houdt. The Dreamless Sleep klinkt meer bitsig, met gruizige spanning in het snaarwerk en rebelse vocalen. Dialogue sluit met theatraal drumwerk dit donkere plaatje af.
Na 36 jaar, helemaal afgestoft, brengt Nausea Records dit vergeten stukje Belgische postpunkgeschiedenis aan het licht. Een verloren opname. Een kortstondige band. Een album dat vooral interessant als onderdeel van het artistieke landschap waarin Your Eyes zich in die prille beginjaren probeerde te positioneren. Tevens een postuum album, ter nagedachtenis aan frontman/ leadzanger, Koen Apers, die het gevecht tegen een slepende ziekte verloor kort voor de release van de plaat die hij samen met gitarist Bart Verlent, bassist Kris de Potter en drummer Tom De Dobbelaer maakte.
