Het is een cliché – wel eentje dat het verdient om eeuwenlang in ere gehouden te worden – maar wie het over muzikaal Oostende heeft, komt automatisch bij Arno Hintjens uit. Het toeval, of wie weet net niet, wil dat Thin Line Men een link heeft met T.C. Matic en niet zomaar de eerste de beste.
De band bestaat al 35 jaar en naast Kristof Kimpe, Glenn Rotsaert en Patrick Kimpe tref je er ook Peter Hintjens (broer van) en Louis Feys (zoon van) aan.
Verleden jaar hadden we het al over hun cover van Oh La La La. Een zeer gewaagde sprong, ook al kan je familiepapieren op tafel leggen, maar het werd er eentje om in te kaderen.
Thin Line Men is evenwel geen band die profiteert van Arno’s erfenis, want de groep staat op zich. Net zoals bij Tjens Couter – kwestie van nog wat bij Arno te blijven – wordt de muziek van deze Oostendenaren gekenmerkt door invloeden van bluesrock. Amerikaans klinkend en een tikkeltje ouderwets, gelukkig in zeer positieve zin. Soms lekker vet, door de saxofoon zelfs heerlijk sexy en door Patricks stem soms even zwoel als Greg Dulli.
Op de plaat vind je naast Oh La La La vijf meeslepende songs waarin een gezonde dosis tragiek, aangrijpende melancholie en rock-‘n-roll-vernuft zit. Het soort nummers dat je luid wil afspelen als je ‘s nachts met de wagen over de snelweg raast of wie weet in hun geval in de late avond op het Oostendse strand kuiert.
