Eerlijk, we waren al verkocht bij het zien van de Rothko-achtige platenhoes, nog voor we één noot gehoord hadden. Gelukkig stelt Soft muzikaal evenmin teleur. The Bernadette Maries is een Brusselse band die nog maar furore maakt sinds 2024, maar ondertussen al een ep, een reeks singles en een behoorlijk indrukwekkend rijtje podia op het palmares heeft staan. Op Soft amuseren Guy, Daria, Romain en David zich duidelijk rot in hun eigen muzikale speeltuin van post-punk, indie rock en shoegaze. Elektronica, samples en heldere synthklanken worden zonder al te veel omhaal tussen de gitaren geschoven, terwijl de dromerige basis van de band stevig overeind blijft. Leadzanger Guy Tournay zorgt voor een duidelijke identiteit door het geheel aan elkaar te rijgen met een karakteristiek, ietwat lui klinkend stemgeluid. Hoewel de plaat daardoor onmiskenbaar als één geheel klinkt, gingen onze gedachten tijdens deze beluistering alle kanten uit. We botsten op het beukende nineties gitaargeweld van Smashing Pumpkins, de attitude van Fontaines D.C. en de wat meer duistere kant van Cocteau Twins. Ergens onderweg ging er zelfs een klein Massive Attack-lampje branden. Je merkt wellicht dat we er ook niet jonger op worden in onze vergelijkingen. Maar het is net de mix van deze sounds die samen zorgen voor een heerlijk nostalgische beleving. Alsof iemand ergens diep in onze muzikale hersenpan een oude mixtape heeft teruggevonden, die door de mangel heeft gedraaid en er dit krachtige, hedendaagse geluid uit heeft geperst.
De titeltrack Soft opent met een gitaarklank die ons prompt naar onze oude platen van Mono doet grijpen. Daarboven klinkt de zang wat lui en grungy, terwijl de afwisseling tussen mannen- en vrouwenstem voor de nodige dynamiek zorgt. Tegen het einde wordt het gaspedaal nog even losgelaten en vertraagt de track heerlijk, alsof de band ons eerst een duw geeft en daarna zelf op de rem gaat staan. Happy Song is dan weer het soort nummer dat zonder veel moeite ergens tussen de betere momenten van Mellon Collie and the Infinite Sadness had kunnen staan met zware, diep klinkende gitaren die als een warm deken over ons heen worden getrokken. Samples en gitaren vinden elkaar ondertussen zonder dat één van beide de andere probeert weg te duwen. The Closer You Look is misschien wel onze persoonlijke favoriet. Een lo-fi gitaartje trekt ons uitnodigend naar binnen. De repetitieve vocals en bijna hypnotiserende eenvoud van de song zorgen ervoor dat we graag nog wat langer blijven hangen in dit sfeertje met een duidelijke Fontaines D.C.-knipoog. Het nummer werd eerder al als single uitgebracht en we begrijpen waarom. Er zit namelijk iets heerlijk verslavends in de manier waarop de track zich traag maar onvermijdelijk onder je huid nestelt.
Bij ESO trekken ze de volumeknop dan weer stevig open. De aanvankelijk dromerige verses worden uiteindelijk opgeslokt door een muur van geluid, waarna de track nog verder de ruimte in wordt gekatapulteerd. Net wanneer we denken te weten waar dit naartoe gaat, wordt de hele zaak opengebroken met een verrassende drum’n’bass-outro, mooi afgewerkt door de ijle vocals van bassiste Daria.
De instrumentale Interlude gooit vervolgens nog een heel andere kaart op tafel. Met een diepe, begeleidende bas en lekkere delays op de snare was dit het moment dat de eerder genoemde Massive Attack-lamp bij ons op volle kracht ging branden. De zweverige synthlijntjes halen ons vervolgens terug in de eigen wereld van dit album. Het is een klein rustpunt in de plaat die nogmaals bewijst dat deze band niet netjes binnen de lijntjes van één genre hoeft te kleuren om hun identiteit te definiëren.
We richten onze aandacht nog even op afsluiter Missing Bernadette, de melancholische song die de toon van de plaat nog één keer definitief vast spijkert. Je vindt misschien één ding, maar je raakt iets anders kwijt. Ze hebben Marie gevonden, maar missen Bernadette. De twee laatste songs zijn een mooi slotakkoord voor een plaat die voortdurend balanceert tussen licht en donker, tussen dromerige melodieën en stevige gitaarmuren, tussen nostalgie en iets dat verrassend hedendaags aanvoelt. The Bernadette Maries mogen dan nog maar een kleine twee jaar bestaan, op Soft klinkt de band alvast alsof ze meer en meer perfect op elkaar ingespeeld raken. Wij zijn alleszins fan van dit nieuwe brouwsel, dat gerust in zijn geheel beluisterd mag worden. Als een volledig verhaal om telkens weer in te duiken. Voor dat soort avonden.
