Zelfkennis is een deugd en daarom is Man Met Mankementen de ideale titel voor iemand die in de spiegel kijkt en beseft dat zijn jonge jaren stilaan achter zich liggen. Inzien dat het ook niet altijd geweest is zoals hij wilde dat het was, maar verder bouwend met de veerkracht om door te blijven gaan en te proberen er iets positiefs van te maken.
Ben Ier Were – ja, de man in maatpak zingt in het West-Vlaams met een Gents accent – is misschien het minste nummer op de plaat, wel de perfecte opener. Volgend jaar mag hij als Steven H – Steven Heyse is zijn officiële naam – twintig kaarsjes uitblazen. Een blijvertje in de Belgische indiescene, tenzij er een moment komt waarop hij zelf beslist dat de grap lang genoeg heeft geduurd.
Grap? Nou ja, een heel klein beetje wel. Steven H maakt rap, maar waarschijnlijk wel van het soort dat door diehard rappers weggelachen wordt. Alhoewel… Steeds met teksten die dicht aanschuren bij de tristesse van het levenslied. Lyrics vol waarheid, of ze nu over reuma gaan of over de eeuwig onbeantwoorde liefde, hoewel dat laatste ook onze eigen fantasie kan zijn. Niet dat je er levenslessen uit moet trekken, want naar eigen zeggen kan hij toch geen tips voor het leven geven. Niemand kan dat, het leven is een worsteling en af en toe ga je de dieperik in. Dat is precies waar deze plaat over gaat. De kunst van het leven is om er iedere keer weer doorheen te spartelen. En al zijn het de kleine dingen in het leven die daarvoor zorgen, hoor je dat Steven H daar in geslaagd is. Op zijn eigen (muzikale) manier.
Man Met Mankementen telt 15 tracks inclusief de undergroundhits Van De Boan, Plannen, Plannen, Plannen of Gematigd Plezier. Altijd herkenbaar, maar telkens een tikkeltje anders. Steven Heyse is een muziekfreak met een liefde voor de nineties en dat hoor je in de meeste tracks, zo klinkt 7 April meer Beck dan eender welke rapper. Of zou Beck op zijn manier ook niet een beetje een rapper zijn?
Hoewel diep gemeend neemt Steven H zichzelf – en wellicht ook zijn levensloop – met de nodige korrels zout waardoor de nummers nooit te geforceerd overkomen, zelfs wat speels zoals bijvoorbeeld Vrank En Vrij dat iets heeft met de elektronische spielerei van de eighties. Over the top, maar nooit storend, zelfs als er een moment komt waarop je hoort dat Steven H eigenlijk niet zo goed kan zingen.
Hoewel Steven zelf brult dat hij oud en versleten is, merk je dat geen seconde op deze plaat. De kans dat Man Met Mankementen de eindejaarslijstjes haalt is klein – hoewel zeg nooit nooit bij Luminous Dash – het is wel één van de friste platen van dit moment, en dat van een veertigplusser!
