Het zal je maar overkomen: een emotionele lijdensweg bewandelen met de gedachte nooit meer muziek te kunnen maken. Het overkwam Ben Van Houdt, een Belgische muzikant die sinds 2015 solowerk uitbrengt onder de naam SITKA. Wanneer Van Houdt een nieuw album uitbrengt, zijn we er dan ook als de kippen bij om het eens grondig tussen de oren te duwen.
Bone Flower is een introspectieve uiting van kwetsbaarheid, ontstaan nadat Van Houdt ontdekte dat hij een bottumor in zijn linkerhand had. De vrees zijn gitaar nooit meer op dezelfde manier te kunnen bespelen sloeg in als een mokerslag. In zijn verbeelding zag hij hoe zijn vinger zichzelf verslond en begon te bloeien als een macabere doodsbloem, een onzekere toestand die hem naar de plek dreef waar zijn hart het felst brandt en een zwakke rode gloed achterlaat die de essentie van alles blootlegt.
“Drone to the bone”: dat is onze omschrijving van SITKA’s nieuwste album. Van Houdt bouwt hier een indrukwekkend dronelichaam dat zowel verwondert als verlangt. De melancholische rauwheid van de klankpanorama’s weerspiegelt pijn, onzekerheid, het bloeden van de ziel en het verlangen naar genezing, gevormd door strijkgitaar, oscillatoren, band- en spoelbandrecorders, voorversterkers en effecten. Het resultaat is een intieme auditieve ervaring die stil maakt, laat nadenken en diep meevoelt met SITKA’s pad, geplaveid met het lijden en ambiguïteit.
Bone Flower is een statement, een roep, een martelgang die uitmondt in een wonderbaarlijk stukje geluidskunst dat zwaar blijft nazinderen. Het album is ook uitgebracht op vinyl, maar let op, we liepen ook in onze eigen luie val en speelden de plaat op 33 rpm in plaats van 45 rpm. Resultaat: een nog diepere en intensere emotievolle traagheid. Bij deze is men gewaarschuwd. Bone Flower werd ook nog eens gemasterd door een andere crack in het vak: Rafael Anton Irisarri.
