Voor liefhebbers van zware metalen en aanverwanten klinkt de naam Predatory Void sedert enige jaren vertrouwd in de oren. Het is namelijk het geesteskind van mastermind Lennart Bossu, voor velen bekend van de klinkende naam Amenra (jawel, die band die net een Mia won voor beste live-act). Evenzeer is hij de drijvende kracht achter het al even duistere Oathbreaker.
Eén van de weinige positieve kanten aan de pandemie van enkele jaren geleden, was dat een hoop artiesten tijd hadden om hun muzikale gedachten de vrije loop te laten. Als die ideeën dan ook nog eens niet blijken te passen bij de projecten waar ze reeds in betrokken zijn, dan richten ze toch zeker doodleuk een nieuwe band op!? Et voilà, da’s in een notendop het ontstaan van Predatory Void. Lennart Bossu vond gelijkgestemden bij Thijs Decloedt, onder andere gekend als snarenplukker van dienst bij Cobra The Impaler, Tim De Gieter bekend van ook alweer Amenra destijds maar tegenwoordig in hoofdzaak actief bij Doodseskader, Vincent Verstrepen die de drumvellen geselt bij Carnation en dan de zoetgevoisde stem van Lina R. bekend van Cross Bringer.
De line-up is inmiddels gewijzigd waarbij duizendpoot Tim zijn overvolle agenda enigszins onder controle moest zien te krijgen en dus plaats ruimde voor Kris Auman, die de bassnaren ook betokkelt bij Endlingr. Waar Predatory Void van bij het begin buiten zowat alle lijntjes kleurde, is de muzikale invulling met de inbreng van Kris Auman zo mogelijk nóg ruimer geworden.
Met Atoned In Metamorphosis komt de band weer in het voetlicht te staan. Het is dit keer een ep geworden waarop (slechts) vier tracks prijken. Een goed verstaander heeft hiermee meteen begrepen dat we best hadden kunnen leven met een meer uit de kluiten gewassen nieuwe worp. Anderzijds, als een plaat klinkt zoals deze kersverse bom, dan is elke minuut een godsgeschenk. Want we struikelen hier over onze eigen woorden in een poging te omschrijven wat deze songs oproepen.
Predatory Void is voor ons een band die een sfeer creëert en die sfeerschepping is allesbehalve rechttoe rechtaan. Hoewel de muziek compleet anders klinkt dan alle bands waartoe de afzonderlijke leden behoren, hebben ze één ding gemeenschappelijk: gevoel primeert. Zoals bij elk zinnig persoon het leven een aaneenschakeling vormt van de meest uiteenlopende gevoelens en indrukken, is dat exact zo bij de muzikale uitdrukking ervan die Predatory Void weerspiegelt. Oké, één en ander zal wellicht zelden of nooit als een bijzonder vrolijke uitbarsting gezien worden maar het is voor ons ook allerminst enkel kommer en kwel of pure depressie die de overhand neemt. Ja, angst en ontreddering zijn zeker en vast emoties die aan bod komen maar net zo goed hoop of woede. Er wordt allerminst zielig in een hoekje gedoken waarbij de melancholie van de muren druipt, eerder wordt er opgebouwd tot een climax die echt uitbarst in een explosie van wat chaos lijkt maar de band excelleert in het behoud van melodie. Misschien is “beheerste chaos” in die zin hetgeen het dichtst in de buurt komt.
Hoewel dit wellicht het meest tot uiting komt in de zang van Lina, speelt elk instrument daarin een wezenlijke rol. Lina beheerst de kunst om het ene moment zacht te klinken om het volgende ogenblik welhaast als een getormenteerde waanzinnige. Dat dit perfect ondersteund wordt door de rest van de band maakt het des te intenser. Het tot stand komen van de songs heeft hierin ongetwijfeld een aanzienlijk aandeel.
Doorgaans is het Lennart Bossu die met een eerste aanzet op de proppen komt maar nadien voegt elk bandlid elementen toe tot er een geheel is gevormd dat voor iedereen natuurlijk aanvoelt. Wie geen jota begrijpt van hetgeen we hier pennen, kunnen we enkel aanbevelen om te luisteren in de hoop dat dit enig inzicht biedt in hoe Atoned In Metamorphosis voor ons althans aanvoelt. Dat het geen vrolijke popdeuntjes zijn die Predatory Void afvuurt, was al lang duidelijk. Dat de gelaagde opbouw van de nummers uitmondt in een soort van catharsis, is dat hopelijk ook. Vrij vertaald komt het voor ons op het volgende neer: je moet de lelijke kanten van het leven leren aanvaarden om er de schoonheid en de mogelijkheden van te kunnen zien.
