Ohio Mark, niet te verwarren met de eendagsvlieg Mark Oh, is een trio dat al jaren bij ons positief in de kijker loopt. Het begon met een release bij Sentimental, een cassettelabel dat jaren geleden opgericht werd door Fenne Kuppens en Kobe Lijnen van Whispering Sons. Beroemd zijn ze nooit geworden, wel verdienen ze zonder de twijfel de titel van de meest ondergewaardeerde band van dit land. Of je daar nu gelukkig mee moet zijn is een andere zaak, maar wat niet is, kan nog komen. Zeker met een kopstoot als Off.
Ohio Mark grossiert dan wel in noise en nog meer in shoegaze, toch voelt het vooral aan als een trip. Slecht voor de gezondheid, maar zo lekker dat je je er niks van aantrekt. Een halfuur lang wordt je geconfronteerd met genot, maar nog meer met gitzwarte nachtmerries verpakt in melancholische schoonheid. Van de vocals versta je amper een woord, maar tegelijkertijd begrijp je maar al te goed wat de band wil zeggen. Ontsnappen in je eigen wereldje.
Opener Low is zonder twijfel het meest toegankelijke nummer van de plaat. Melodische neurotische shoegaze die onwennig op de trommelvliezen komt bonken, maar zich al gauw ontpopt tot een Ohio Mark-classic. Het is gemakkelijk om met namen te strooien als je het over Ohio Mark hebt, want er zit van alles wel iets in, zeker ook wat van A Place To Bury Strangers in The Art Of Being Dead Wrong. Ohio Mark heeft overigens altijd wel iets met rake titels.
Ohio Mark is evenwel meer dan goochelen met decibels, meer zijn het emoties die je alleen maar kan uiten met muziek zoals Leaving Jazz Vegas dat iets heeft met Slowdive. Ook Minus Two blijft het shoegazepad volgen. Dansbare destructie die voelt alsof je om zes uur in het stadspark ronddwaalt na een veel te zware nacht.
Ohio Mark zocht altijd wel ergens de duisternis op, maar nooit klonk het zo donker als op All Time Dog. Het soort nummer dat je wil horen op de dansvloer, maar nooit hoort. Geen nood, dan draai je het maar in je fantasie. Hondsdolle, gitzwarte beats die lijken op dadaïstische kots. Ongrijpbaar mooi en misschien wel het beste nummer van dit jaar.
Off klinkt dan weer als the day after. Harsh noise die teder zacht aanvoelt weliswaar onderbroken door keiharde beats die aanvoelen als het pompen van een stervend hart. Sleeper opent met Eno-esque geluiden, om vervolgens te ontploffen als iets wat van Wire had kunnen zijn. Pop waar Taylor Swift en andere over het paard getilde barbiepoppen alleen maar van kunnen dromen.
No Motif sluit deze prachtplaat af, een wazig land waarin je het verschil tussen dromen en nachtmerries niet meer ziet. Off is dan ook de perfecte soundtrack voor bange dagen. Macaber schoon.
Luminous Dash brengt Ohio Mark drie keer – wie weet meer – op het podium. Ergens tijdens de Gentse Feesten, op 23 mei in De Keldr in Mechelen met Lauvemetender en Fake Indians en op 4 november in de Cabron in Antwerpen.