Binnenkort viert LūpaGangGang hun 10-jarig bestaan en dat doen ze met de release van hun tweede album Faulty Circuits. Nog steeds klinken ze helemaal Lūpaganggang en toch klinken ze een beetje anders. Poppy en jazzy, zeker, en de kenmerkende stem en gitaarspel van Anton Robberechts en de toetsen van Miel De Koninck gelden nog steeds als merkpunten voor hun typische bandsound. Maar niet alleen klinkt de plaat nog net iets meer afgevijld door de doorgedreven productie van Pieter-Jan Decraene, het is ook een soort van conceptalbum geworden.
In Faulty Circuits gaat de band namelijk uitgebreid in op de parallellen die zij ontwaren tussen de computer en de menselijke geest. Systemen die al eens kunnen falen en waarin echte en valse herinneringen – hallucinaties, om het even in AI-speak te zeggen – soms moeilijk uit elkaar te houden zijn. Niets nieuws onder de zon natuurlijk, maar wel een thema dat vandaag de dag actueler is dan ooit.
v
In negen nummers vertellen Anton, Miel, Lena Thijs (bas, zang) en Rob Swennen (drums, spoken word) hun verhaal en ze laten daarbij drie van de vier bandleden aan het woord. Ja, drie van de vier, want niet alleen Anton Robberechts en Lena Thijs mogen deze keer hun bijdrage leveren, ook Rob Swennen kreeg de microfoon onder de neus geduwd. Het eerste wat daarbij opvalt is hoezeer Thijs gegroeid is in haar rol als zangeres. Nog niet helemaal overtuigd zijn we echter van het Engels van Rob. Wie ons een beetje volgt, weet dat we nogal gevoelig zijn voor de Vlaams-Engelse uitspraak en op The Constant worden onze oren wel heel duchtig op de proef gesteld. Waarom dit nummer niet in het Nederlands brengen?
Het is wat gemor in de marge natuurlijk, want LūpaGangGang klinkt op Faulty Circuits als een band die er staat en terecht overtuigd is van zijn eigen identiteit. Ze blijven, ondanks – of misschien dankzij – de inbreng van Decraene, trouw aan hun eigen geluid maar stellen zich open voor nieuwe ideeën zoals de (onverstaanbare?) stukjes tekstsample in opener Call en het antwoord daarop in Recall. Zijn wij trouwens de enige die daarbij even moesten denken aan Brother Where You Bound van Supertramp? Waarschijnlijk wel. Tja, de menselijke geest doet soms rare dingen…
Faulty Circuits werd opgenomen in Studio Caporal, Studio Jupiter en The Pink Lodge, de mastering was in handen van Da Goose Mastering. Hoor je ook nog op het album: Pieter-Jan Decraene (basgitaar, gitaar, saxofoon, synthesizers, samples, percussie), Maxime Dereux (altsaxofoon), Elly Brouckmans (altsaxofoon) en Jonas Le Roy (tenorsaxofoon).
