Wie Isolde Lasoen de voorbije jaren een beetje heeft gevolgd, weet dat ze ondertussen een indrukwekkend muzikaal parcours heeft afgelegd. Na L’Inconnu en Cartes Postales kreeg haar soloproject met Oh Dear in 2023 definitief vorm. Intussen kennen we haar natuurlijk als drummer, zangeres en muzikant in verschillende gedaanten, maar op haar soloplaten is ze vooral de architect van haar eigen universum. Ze schrijft en componeert, werkt mee aan de arrangementen en co-produceert de muziek.
My Kind Of Drama klinkt dan ook niet als iemand die zich zomaar een stijl heeft toegeëigend, maar als een wereld die zorgvuldig en heel persoonlijk van binnenuit werd opgebouwd. Het album verdient dan ook meerdere luisterbeurten, want die wereld is behoorlijk rijk aangekleed. Wat vooral opvalt, is hoeveel verschillende richtingen Lasoen binnen datzelfde universum weet uit te proberen, zonder de rode draad uit het oog te verliezen. Opener Queen’s Time vormt het vertrekpunt van een muzikale reis die ons nog alle kanten zal uitsturen. Een melancholische melodie, onderkoelde drums en een orkestratie die laag na laag wordt opgebouwd, zetten de eerste lijnen uit. Een heerlijk glijdende synthmelodie bindt dit alles samen tot een filmisch geheel.
Echo En Toi wordt dan weer gedragen door een opvallend lichtvoetige en dansbare groove met speelse arpeggio’s die ons hoofd zachtjes van links naar rechts doen deinen, of we dat nu willen of niet. Bij Egoland, dat al eerder als single werd uitgebracht, gaat het tempo wat omhoog en horen we een speelse flirt met eighties synthpop. We konden een kleine glimlach niet onderdrukken bij de grappige gitaarbreak na de tweede verse. Een detail voor de aandachtige luisteraar.
We hebben een donkerbruin vermoeden dat producer Michael Declerck — die eerder al werkte met onder meer Kavinsky, Justice, Jungle en Daft Punk — een extra zware stempel drukte op het wat meer duister klinkende Perception. De lead vocal wordt in deze track bij momenten gereduceerd tot lage spoken word, terwijl duister kabbelende Moog-grooves en kleine details — let op de subtiele metaalklanken die amper merkbaar de revue passeren — van dit nummer één van onze favorieten op het album maken.
Het frivole Thief Of Joy laat dan weer een andere kant van de veelzijdige muzikante zien. Een speelse vibrafoon zorgt voor een komische muzikale toets en geeft het geheel een bijna guitige flair, bij gebrek aan een betere uitdrukking. In titeltrack My Kind Of Drama trekt Lasoen op een uitgesproken manier de Frenchpopkaart. Ergens daarboven luistert Serge Gainsbourg mee, neemt een diepe haal van zijn sigaret en knikt goedkeurend. De opbouwende bridge die naar het einde van de track culmineert, is episch en dramatisch, maar tegelijk gewoon mooi en zacht. Denk eraan: dit is niet zomaar drama, it’s her kind of drama.
Het filmisch aspect blijft onmiskenbaar de rode draad doorheen deze langspeler. Probeer dit maar even: als je je ogen sluit, word je tijdens de eerste noten van Love Language zo meegesleurd in de opening credits van een nooit vertoonde Kubrick-film. Woorden heeft Lasoen niet nodig om deze universele taal te beschrijven. We voelen, ruiken en proeven de liefde in al haar mooie én lelijke facetten doorheen deze hele track. We zijn nog volop bezig met de vertering van dit woordeloze liefdesepos wanneer de artieste ons bij Nothing Is Forever dan weer meesleurt in een ijle, psychedelische trip en ondertussen rustig de tijd neemt om ons nog enkele waardevolle levenslessen mee te geven. Dreams are never far away, try again tomorrow. We houden het in gedachten.
Die trippy sfeer zet zich nog heel even door in het eerder minimalistische Good Girl, waar een gezapige sousafoonachtige synthklank het refrein ondersteunt. Instrumentale en heerlijk spacy afsluiter Supraclavicular herinnert ons er dan weer aan dat we hier niet per se te maken hebben met een zorgvuldig uitgedoste popartieste, maar met een zielsdrummer die duidelijk nog altijd heel graag met veel overtuiging op haar instrument zit te rammen. Misschien zit daar wel de grootste charme van My Kind Of Drama. Onder alle glitter, synths, strijkers en zorgvuldig uitgedachte arrangementen blijft een muzikante zitten die hoorbaar plezier heeft in het maken van muziek. Het album mag dan elegant, filmisch en bij momenten behoorlijk extravagant klinken, het wordt nergens steriel. Er zit beweging in. Soms zelfs een beetje chaos. Precies genoeg om te vermijden dat het geheel een perfect gestileerd decorstuk wordt. Thematisch kijkt Lasoen ondertussen duidelijk meer naar binnen. De songs draaien rond zelfkennis, verlangen, relaties en het onvermijdelijke bilan dat je op een bepaald moment in je leven begint op te maken.
Ondertussen weet deze Vlaamse trots exact welke wereld ze wil bouwen en neemt ze de vrijheid om die zo rijk, kleurrijk en soms heerlijk over the top in te richten als ze zelf wil. Misschien moeten we daar vooral respect voor hebben. Want een uitgesproken eigen universum bouwen is één ding. Het vervolgens ook nog volstoppen met goeie songs, onverwachte wendingen, knappe arrangementen en genoeg persoonlijkheid om er drie kwartier in te willen blijven rondlopen, is iets helemaal anders. Na het beluisteren van dit derde album van Isolde Lasoen hebben we het gevoel iets meer te weten over de binnenkant van deze sympathieke artieste. Over haar twijfels, haar voorkeuren, haar innerlijke wereld. Veel meer hoeven we daar eigenlijk niet aan toe te voegen. My Kind Of Drama is een verdomd goed geschreven soundtrack.
Voor wie Isolde live aan het werk wil zien, kan dat op volgende data en locaties:
24.09.2026 / CC Zoetegem, Zottegem
01.10.2026 / Hnita, Heist Op Den Berg
02.10.2026 / De Schauw, Ardooie
03.10.2026 / De Singer, Rijkevorsel
10.10.2026 / Westrand, Dilbeek
15.10.2026 / De Roma, Antwerpen
Facebook – Instagram – Spotify
