Soms hebben we wat meer tijd nodig dan gemiddeld om een plaat te laten bezinken. Dat is bij ons het geval met Verdwazing Der Dwazen van het Kortrijkse Bacht’n de Vulle Moane. Dat was al het geval toen ze in het Kortrijkse Textielhuis een paar maanden geleden een try-out deden voor een klein select publiek. We kenden de band uiteraard al van de cassette (en later lp) Klaagrituelen en wisten dat het duo, Scum en A.A.K., niet zomaar een potje blackmetal brengen. Ze zijn namelijk fanatiek bezig met synthesizers en zijn tegelijk een grote fan van krautrock en de bijpassende motorik. Tijdens de show wisselden felle blackmetalpassages af met soms ietwat (te) zweverige synthesizertapijten die we op dat moment eerder vervelend en te lang uitgerokken vonden. De hardere stukken bevielen ons veel beter, heel erg zelfs. Het was dus afwachten hoe de gespeelde nummers op het album zouden belanden.
Wel, we kunnen iedereen geruststellen. De sferische stukjes die opduiken passen veel beter in het geheel van de plaat en vervelen geen seconde. Soms duren de stukjes net iets te lang alvorens de boel ontploft maar gaandeweg vinden we zelfs die stukjes alsmaar beter bij het geheel van de plaat passen. Dat het duo niet vies is van een eigen benadering bewijzen de soms behoorlijk dansbare fragmenten die dan gesteund worden door felle naar industrial of postpunk verwijzende fragmenten. Uiteindelijk doet het duo puur waar het zin in heeft en of het ons bevalt of niet zal hen worst wezen. Vandaar de oerschreeuw waarmee de zang over de luisteraar wordt gestort met teksten in het Nederlands die zoals de traditie het voorschrijft alleen met het tekstvel bij de hand enigszins te volgen zijn. Ze ergens mee vergelijken zit er niet in. Bacht’n de Vulle Moane, pas sinds 2024 actief, creëert zijn eigen muzikale universum, dwars tegen elke stroming en verwachting in. Te koesteren dus, band en plaat. Ettelijke keren luisteren en blijven volhouden tot het plaatje helemaal klopt. Bij ons werkte deze strategie uitermate goed, nu u nog.
