Twee jaar na hun debuutalbum Ão Mar verblijdt én verstilt Ão ons met hun tweede album. Samen met gitarist Siebe Chau, toetsenist/producer Jolan Decaestecker en percussionist Bert Peyffer levert Brenda Corijn een intens, tegelijk intiem album af met Malandra.
In dertien nummers, beschrijft de band een diep, melancholisch verlangen in een mix van heimwee, weemoed, verlies en nostalgie, met een vleugje liefde voor wat was of zou kunnen zijn… In het Portugees en in een erg hedendaags klinkende fado- stijl, neemt Ão ons dertien keer mee op een sonische reis waarin je als luisteraar tot de diepste emotie zakt, om er gezalfd en krachtig uit te komen.
Die emoties worden door Ão uitgelokt met een blend van wereldpop-/ elektronische-saudade. Elektronica heeft nooit zo natuurlijk mooi mogen bestaan, tussen de erg esthetische ritmes die Peyffer vakkundig toebrengt aan de nummers die even gelouterd als trots klinken.
Me Condena laat diepdoffe drumslagen horen, alsof elke slag een oordeel velt, waarop we met een drijvend gitaargetokkel en prachtig krakende percussie de elektronische soundscapes horen waaieren langs Corijns fluwelen stem. Orghullo is de glanzendmooie track die we enkele weken geleden hoorden, waarin ‘trots’ met een subtiele gevoeligheid en bescheiden opgebouwd wordt in een steeds rijker en voller klinkend nummer. Al even gevoelig en fragiel start Cinza, onder een dreigend donker akkoord op de achtergrond. Geen hoogtepunt. Alleen maar emoties… Ook Sorte omarmt op gelijkaardige manier in een warme elektronische gloed.
En dan zijn er ook de nummers die uptempo en met een grote gedurfde zelfzekerheid passioneel afgevuurd worden, als we denken aan Talvez en de prachtig ritmische titeltrack Malandra, maar het ook statig geponeerde Cada Vez.
Een korte sonische versiering passeert met Pra Onde Eu Vou. Hoe kunnen slechts 35 seconden zo’n impact hebben? Hetzelfde geldt voor Ode en Sono wat korte instrumentale kunstwerkjes lijken te zijn van veldopnames die bedachtzaam door een (zachte) elektronische mangel gehaald werden.
Aren’t You Tired is er eentje in het Engels en hoewel alle composities van Ão erg zacht en vloeiend aanvoelen, zit er altijd ook wel iets haaks in hun sound. Ook in deze dus, waarbij Brenda in duet gaat met een man. “You saturise me…” laat ze bezwerend horen. Zou het ook niet andersom kunnen zijn? Wat een track! Naar het einde doe, worden we zelfs in een bonzende dance-ritmes ondergedompeld. Ook Acorda is zo complex mooi opgebouwd, waarbij percussie en dance hand in hand gaat, onder helend warme zang, terwijl het prachtig getemperde Volta het album mijmerend afsluit. Laat het ons nù al maar één van de beste albums van het jaar noemen!
Op 26 maart gaat het eerstkomende optreden van Ão in België door in de AB in Brussel. Da is intussen helemaal uitverkocht. Je kan hen volgen op tour langs Nederland, Frankrijk, Duitsland en Zwitserland, maar er staan nog al wel wat speeldata ingepland. En dan moet de zomerprogrammatie nog bekend gemaakt worden!
12/11 Handelsbeurs, Gent (BE)
19/11 Cactus, Brugge (BE)
21/11 Reflektor, Luik (BE)
26/11 Het Depot, Leuven (BE)
03/12 De Roma, Antwerpen (BE)
Facebook – Instagram – Spotify
