Singer-songwriter Andrea Artistico huist in Brussel. Samen met zijn band maakt hij er onder de naam Ambulance muziek die klassieke rock van de jaren ’70 combineert met de energie van de indierock van de jaren ’90, verrijkt met folkinvloeden.
De bandnaam heeft niet meteen iets met ziekenhuizen te maken, maar wel met reizen, want ‘ambulance’ verwijst hier naar het Latijnse woord ambulare, ‘zich verplaatsen’ en in dit geval naar ‘reizen’ als centraal thema in zijn muzikale verhalen.
Met zijn nieuwe album When Alone exploreert hij de eenzaamheid in al haar vormen: niet alleen fysieke en psychologische isolatie, maar ook de eenzaamheid die gepaard gaat met spirituele ervaringen, creatieve processen, genezingsprocessen, posities van verantwoordelijkheid of de noodzaak om een moeilijke maar bevrijdende waarheid te accepteren. Tien nummers om de eenzaamheid mee te bevechten.
Een warm klankdeken en prachtige stem krijgen we meteen te horen in Space Dervish. Zacht in de strofes, maar pure rock in de refreinen, met wat Oosterse invloeden in de break en lekker psychedelisch naar het einde toe. Een leuke combinatie, die Ambulance meteen een eigen identiteitsstempel geeft.
Emotioneel en fragiel klinkt Waves, met dromerige gitaar en een enkele strijker in de intro. Een muzikale stemmingswisseling zorgt voor een meer zelfzekere, stevigere mood. Eentje over en voor meer zelfvertrouwen!
De waarheid komt als een warme gloed in Truth, met rijkelijk getokkel, terwijl Weltanschauung uitbundig met een rockgitaar aan de slag gaat. Met een open, klare zanglijn en strijkers ademt het nummer pure levenslust uit, net zoals in het geborgen From My Shelter.
Rainbow Hands klinkt een stuk ingetogener, in een andere stijl dan de andere tracks. Een verhalend nummer, met een kreuntje in Andrea’s stem en een melancholisch zwoele saxofoon in de hoofdrol.
Er zijn de laatste tijd wel meer artiesten en kunstenaars die iets met Kintsugi hebben (de Japanse kunst van het repareren van gebroken keramiek met goudlak). Ook Ambulance ging ermee aan de slag. Er klinkt ergens emotionele pijn als kleine breukjes in de strofes, die met glanzende snaren bestreken worden, waardoor de transformatie van iets gebroken naar iets krachtigs zich weerspiegelt in dit zachte nummer.
Ritmiek door de percussie, maar ook in het gitaar- en fluitspel, staat centraal in het instrumentale Cummandar Es Shaitan met veel folk-elementen, waarbij de zang een backingrol krijgt, als een repetitief zachte mantra.
Gitaarakkoorden en getokkel nemen The Snow vast, met wit, hemelse zang. In tijden van kerst, houden mensen ervan, klinkt het.
Een warm, deugddoend album wordt afgesloten met Edenburgh en jammer genoeg is dat een track die ons minder ligt, omdat het helemaal de kant uitgaat van een ‘afgelikte’ ballade…
Bijna tien, maar alvast dus negen mooie, verwarmende nummers van een singer-songwriter waarin ongetwijfeld een grote romanticus in zit verscholen.
When Alone is digitaal en op vinyl verschenen.
