Jullie hebben het misschien al gehoord, maar met Hou Me Tegen heeft Floris Francis Arthur een eerste Nederlandstalig nummer uit. Het is de eerste voorloper van een volledig Nederlandstalig album dat ergens na de zomer uitkomt.
Ciska Dhaenens, beter bekend als Ciska Ciska heeft de backings gezongen op een heleboel nummers op de plaat. Je hoort ze ook in Hou Me Tegen.
Voor de komende plaat heeft Floris voor het eerst een klassiek strijkers trio opgenomen. Dat is iets wat hij eigenlijk al heel lang wou doen, maar nooit heeft gedurfd, uit angst. Hij ging er altijd van uit dat die ‘echte’ muzikanten zouden lachen met zijn ongeschoolde, simpele liedjes en dat hij zich compleet belachelijk zou maken tijdens de opnames. Wellicht een klassiek minderwaardigheidscomplex van een jongen uit Ninove.
Waarom het een Nederlandstalig album werd?
Floris vertelt: “Vorige zomer ging ik een weekje naar Parijs. Alleen, met mijn gitaar, zoals ik wel vaker doe. Mijn plan was om elke dag een museum te bezoeken, een beetje rond te flaneren en vooral wat muziek te spelen en te schrijven onder de Franse zon. Dat viel wat tegen.
De eerste ochtend installeerde ik me in de tuin met mijn gitaar en door het raam zag ik de eigenaar van de Airbnb me bijzonder angstvallig aankijken. Al snel bleek dat die man permanent aanwezig was, het grootste deel van de dag in zijn bed doorbracht en allesbehalve gecharmeerd was door mijn lieflijk gitaargepingel. Ik werd vriendelijk verzocht mijn boeltje in te pakken en elders de artiest te gaan uithangen. En zo begon mijn odyssee door de buitenwijken van Parijs.
Parken, pleinen en botanische tuinen heb ik afgezocht naar een plek waar ik rustig aan mijn chansons kon werken, maar tevergeefs. Overal werd ik opgejaagd en verdreven, al dan niet met pek en veren. Op het hoogtepunt van mijn wanhoop ben ik zelfs op een kerkhof mijn muzikaal geluk gaan beproeven, waar ik (toegegeven, volledig terecht) al snel werd aangesproken door een lokale lookalike van de grote baas in Reservoir Dogs om dès que possible mijn boeltje in te pakken en als het even kon nooit meer terug te keren.
Bij dit laatste fiasco voelde ik me definitief verslagen. Ik was niet minder dan een paria, een outcast, verstoten door de gehele Parijse gemeenschap. Kort samengevat: een nogal onproductieve, onplezierige schrijfvakantie.
Na dit mislukte avontuur kwam ik gedesillusioneerd thuis, met een honger naar muziek zoals ik die in geen jaren had gevoeld. Opgewonden greep ik mijn gitaar, kroop op mijn fiets en spurtte naar mijn vaste speelplek in de natuur rond Gent. Daar gebeurde iets wonderbaarlijks. De inspiratie barstte los als een vulkaan. En dat niet alleen: de inspiratie was Nederlandstalig. Plots, helemaal uit het niets, begon ik voor het eerst in mijn leven liedjes in mijn moedertaal te schrijven. Op die manier is dat enkele weken aan een stuk doorgegaan en voor ik het wist had ik een nieuwe plaat geschreven. In het Nederlands. Ik snap er zelf nog steeds niets van. Eigenlijk was ik al even bezig aan een nieuw Engelstalig album, maar dit voelde helemaal juist en spontaan en moest duidelijk voorgaan op mijn andere plannen. Nog geen flauw idee of het Nederlands iets éénmalig is of ik dit vaker ga doen. Vooral veel zin nu om deze plaat uit te brengen en hier live mee te gaan spelen. Daarna zien we wel.”
