Sinds 13 maart 2026 streelt Here I Am de oortjes van menig melomaan, het solo-debuut van Sophia Ammann (Little Dots, Ansatz der Maschine). Méér dan gecharmeerd door deze prachtig collectie liedjes die de Gents-Canadese singer-songwriter uitbracht, tekenden we maar al te graag present op donderdag 30 april in Schouwburg De Kern in Wilrijk, de laatste releaseshow van Here I Am. De Kern kreeg een primeur, want voor het eerst in trio-opstelling, waarbij Amman (zang en gitaren) zich liet bijstaan door Tim Vandenbergh (bas, gitaar, keys en effects) en Ansatz der Maschine-kompaan Jan Dhaene (drums en keys).
Van bij de eerste tel wist het trio de zaal te betoveren en charmeren, mee te nemen in de mooie oprechte verhalen van Here I Am. Met zuinig en subtiel samenspel vol fragiliteit en souplesse en met die heerlijk fluweelzachte, zalvende maar ook krachtige stem van Ammann. De zaal was muisstil, behalve dan wanneer Amman met hen gezellig begon te converseren of hen zachtjes tot samenzang dwong.
Dat de zaal niet eens halfvol zat, is eigenlijk onbegrijpelijk. Wat hadden al die andere mensen dan te doen dat beter was dan te komen luisteren naar zoveel breekbare eerlijke schoonheid?. De aanwezigen wiens oortjes nu nog tevreden natintelen, wisten en weten beter. En Ammann liet het niet aan het hart komen: “Het is hier knus en gezellig”, en het trio bracht de fraaie composities van Ammann vol overgave en met subtiele drive.
“You wanna wait for always, I’ll help you give it up. This kind of wound leaves you craving. But it won’t ever be enough. Spread your wings love, sing your song. When it burns we’ll pick it up”. Come Into the Light zette de toon, a capella ingezet door Ammann, vervolgens zichzelf begeleidend op akoestische gitaar, met fraaie percussie van Dhaene en de bas van Vandenbergh zacht aanwezig en Ammanns prachtige stemgeluid. En dan dat magisch mooie refrein: “Come into my arms, I know you’ve travelled far. To get where you are. I’ll take care of you – It’s time. Leave the night behind. Come into the light”. Troostend en aanmoedigend gezongen, naar verluidt gericht aan de kleine Sophia. Bloed en bloedmooi, wonderlijk gebracht.
Met een prachtige statement, en titelnummer van de plaat, Here I Am werd het genietparcours in Wilrijk vervolgd. Deemoedige keys, krachtig kleine gitaarklanken, zachte bas en weer dat fluweel-hemelse en glasheldere, iele maar ook warme stemgeluid van Amman. Slik.
Nadat de muzikante even tijd nam om het publiek te begroeten, over haar Canadese roots sprak, de songs duidde en verklaarde hoe die al een tijdje meegingen vooraleer ze tot wasdom kwamen in die Amerikaanse studio, met hulp van producer Shane Leonard, zette de band het uptempo In My Own Way in. Nog zo’n prachtig statement. “And I don’t know what I’m doing, but I’ll stick around. I Keep writing little stories, to sing into the night. In my own way”, luidt het in het besluit van de song.
Ja, Sophia, blijf van die prachtige liedjes schrijven, alsjeblief. En ook In My Own way was een schot in de roos met machtig instrumentarium en weerom die engelenzang van Ammann. En dan kregen we een ronduit pakkend, beklemmend en bloedmooie Home. “And I wanna hold someone. And I wanna love someone. And I wanne be someone’s home”. Wow, iets met een krop en een keel…
Bruidsklokken weerklonken. Als je vertrouwd bent met de plaat, weet je dat dan de dramatiek in het confronterende beklijvende Everyone’s Getting Married en de pijn van het (alleen) zijn volgt. In onze album review vroegen we ons af wat er zou gebeuren als Ammann de tekst aan Morrissey zou geven en of je dan de zelfmoordlijn alvast niet zou bellen. Dat was natuurlijk lichtjes overdreven.
De bruidsklokken klonken langer, zo leek het, vooraleer de band inviel en Ammann het verhaal ongelooflijk prachtig en doorleefd zou zingen. Zo goed dat het haast pijn deed om te horen én te voelen. Nee, de impact was er niet minder om. Magnifieke zang met zulk een wonderlijke muzikale omlijsting. Een tearjerker zonder weerga.
Wanneer er even wat problemen met het stemmen van de gitaar opdoken, “of nee, het is mijn bakske”, kreeg Amman deskundige hulp van Vandenbergh, die de gitaar wél gestemd kreeg. Terwijl maakte Amman even een ongedwongen gesprekje met het publiek, dat mocht vragen wat het wou. Daardoor kregen we nog méér duiding over het album, hoe een en ander niet de bedoeling was maar wel zo liep en hoe Tim Vandenbergh al vrij vroeg bij het project betrokken was.
Vervolgens kondigde Ammann het nummer aan over verwelkte bloemen kopen in de supermarkt en daar een mental breakdown krijgen. Een hilarisch, of ook tragikomisch, White & Pink Peonies was ons deel. Met geslaagde geïnstrueerde samenzang in een deel van het refrein en Sophia die zelf weer schitterde in vocale kracht en pracht, met mooie backings van Dhaene (en Vandenbergh?).
Een uptempo en frivool en vinnig gespeeld Dancing was ook gewoon prachtig. Met de dualiteit in de song, melodrama en het verkwikkende muzikale kader errond, kwam live ook deze ‘sad dance song’ mooi tot zijn recht. Knappe toetsenpartijen door Dhaene, Amman weer schitterend op zang.
En dan was het met een verkwikkend Sun is Out/ Make You Bleed tijd voor nog een persoonlijke favoriet van ons. ‘Nog’ want Here I Am, Everyone’s Getting Married en White & Pink Peonies zijn dat ook. In het geniale nummer begint het goed in Sun is Out, maar wanneer het luik Make You Bleed wordt aangesneden gaat het van kwaad naar erger: “I wanna smack you in the face, I wanna pull you by the hair, I wanne make you feel the pain”.
Hoezo alweer dualiteit, melodrama en hilariteit. In de live-uitvoering was dit lichtjes fenomenaal, en met nog meer hilariteit, maar meer nog pure schoonheid. En: die stem van Ammann!
Een absoluut kippenvelmomentje was toen Ammann zich meesterlijk in de rol van crooner verplaatste, sensueel wandelend over het podium en By Your Side van Sade subliem naar haar hand zette. Want jawel, ook dat kan deze geweldige zangeres zonder enige moeite aan. Wat een versie ook, zeg!
Niet dat we dat toen echt doorhadden, maar de set naderde het einde. “Nu mogen jullie nog eens meezingen”, beloofde Ammann en een lichtjes fantastisch Forrest Road – nóg een (absolute) favoriet van ons- werd ingezet. Zo geschiedde, en wat een versie. “We gaan er nog eentje doen. We hebben het album bij, dus kom gerust dag zeggen, of kom gewoon dag zeggen. En met een erg mooi Dinner On The Kitchen Floor werd in schoonheid besloten, gevolgd door een terecht gul applaus.
“Eigenlijk hebben we nog een bisnummer. Maar als iemand écht weg moet: ik zal niet kijken, hoor!”. Vanzelfsprekend bleef iedereen zitten. Waarom zou je gaan lopen als je getrakteerd wordt op nog een beetje extra tijd met de prachtige stem van Sophia Ammann en de geweldige muzikanten? Exact.
“We gaan er eentje doen dat de plaat niet haalde, niet omdat ik het niet mooi vind hoor, maar het is nogal meditatief. Ga dus gerust liggen als je je daar goed bij voelt”, grapte Amman. En Awakenings bleek inderdaad een min of meer meditatief of zelfs transcenderend karakter te hebben, beetje dronerig en dromerig repetitief en zweverig, misschien net iets té langdradig, maar ook hier gezegend met dat fantastische stemgeluid van Amman. Knap.
Opnieuw applaus, band af en niets dan blije gezichten die de zaal verlieten. Zowat elkeen bleef nog napraten én ging daadwerkelijk langs bij de merch stand van Sophia Amman, menigeen nadien met een cd of lp onder de arm. De afwezigen hadden kilometers ongelijk, de aanwezigen vertellen ongetwijfeld verder welke uniek mooie avond ze beleefden en hoe hard ze genoten.
Dus, wat was ook alweer jouw excuus op 30 april? Check zeker het album Here I Am en poog Sophia Ammann bij een eerst volgende gelegenheid wel eens live te zien, en zand erover. Zullen we dat afspreken?
