De kalmte is weergekeerd, we zijn allemaal in orde. Oké, misschien diende hier en daar een kater stevig bedwongen, maar dat zou nu ook gelukt moeten zijn. Maar het was dan ook erg warm in de ‘hel’ van dienst, De Club in Mechelen, dus dorst was ons deel. Beetje murw of zeker moe, zijn we nog wel een. “Something unknown, something unforseen, something unspeakable lives below, and it lives to destroy”*, zo klonk het aan het begin van de set van Witch Piss…
Die dreiging viel nogal mee; voor het creatuur zal het gewoon ook veel te warm zijn geweest, het gevaar was van volledig aardse aard. Het gul geweld kwam van knallers Your Highness, Aufhebung, Hraefen én de onvolprezen bluesy stoner doomsensatie Witch Piss, dat hun gloednieuwe album The Devil Doesn’t Burn in een alles verschroeiende set integraal bracht, aangevuld met juweeltjes uit die eerste ep.
Dat was Piss Fest 2: vier strak spelende bands op een véél te warme avond in Mechelen, de duivel én de warmte uitdagend en een geweldig rock-‘n-roll-feestje bouwend samen met enthousiaste metalheads en andere melomanen, al dan niet headbangend. Er werd zelfs gedanst. Hoezo te warm?
*Bovenvermelde quote is het eerste wat je hoort als je de fenomenale plaat van Witch Piss op legt. Het was ook de start van de broeierige show, en zo weet je meteen dat het vijftal de set op gang knalde met het nu al iconische Black Tongue Driven.
Hraefn mocht de debatten openen, met een behoorlijk retestrakke en behoorlijk groovy set. Sterke riffs, originele hooks, strakke drums en baslijnen en belachelijk aanstekelijk en dansbaar. Met ook een geweldig atmosferische sound.
Het tremelo-effect in de stem werkte perfect in sommige nummers, maar wanneer zanger en bassist Tonny van Bavel, de zaal toesprak klonk het of er een alien aan het woord was. Grappig. How To Raise Hell was voor ons de onbetwiste uitblinker van de set. Wow!
“Mogwai zijn watjes, Godspeed You! Black Emperor kan inpakken!”, lezen we in onze notities. “Nou, nou”, horen we je denken, maar we kunnen het uitleggen. Of niet? De ongelooflijk intense atmosferische, tegelijk zowel subtiele als brute en hypnotische trip waarin Aufhebung ons verdronk zaterdagavond is haast onbeschrijflijk. Wat een kracht, wat een finesse en wat een belevenis.
In maart wist het combo ons compleet omver te blazen met Luchtbegrafenis, hun indrukwekkend knappe tweede plaat, vol muzikale poëzie, stille en heerlijk luide kracht.
In Mechelen werd dit op fantastische wijze uitvergroot. Zachte meanderende passages, veel sfeer, harde uithalen en dito ontploffingetjes, gitaar galore, vette baslijnen en mokerslagen van drums. En dan die heerlijk compleet verstoorde kapotte keys en effecten. Manisch, machtig en allesverzengende grooves en ritmes, vette gitaarmuurtjes en aan het einde Joris Vanschoren (synths, samples en effects) die in de zaal sprong en als een bezetene begon te grunten en te schreeuwen. Zowat het enige niet-instrumentale stukje in de intense set, aka trip.
De subliem subtiel intense postmetal, met proggy en funky inslag van Sebastiaan Wets (gitaar), Simon Neskens (gitaar), Joris Vanschoren, August Corthouts (bas en effecten) en Mika De Preter (percussie) hield Mechelen in een liefdevolle wurggreep. Onontkoombaar en lekker. En in een mum van tijd was het voorbij, terwijl het nog uren had kunnen doorgaan voor menigeen.
Natuurlijk moet Godspeed You! Black Emperor niet inpakken en Mogwai zijn heus geen watjes, ons ticket voor hun show in de Bozar hebben we trouwens al op zak. Misschien komen we Aufhebung daar ook wel tegen. Of als support? Het zou mooi zijn!
Piss Fest 2 was natuurlijk ook hét moment van Witch Piss, dat behalve het festival cureren met een geweldige line-up, natuurlijk ook The Devil Doesn’t Burn kwam voorstellen aan het talrijk opgedaagde publiek. Rond de klok van negen betrad het Mechelse stonerdoom vijftal het podium.
Die beruchte sample weerklonk de en set werd op gang getrapt met Black Tongue Driven, zoals we al eerder weggaven, bulkend van de rauwe energie en geïnjecteerd met withete, donkere blues from hell, het gaspedaal volop ingeduwd. Om dan in iets lagere versnelling in een niet minder vervaarlijk en pompend Bad Juju uit te barsten. Wow. Wat een rauwe energie, meesterlijk gewoon.
Terwijl De Club zowat tot een sauna, of was dat toch de hel, was verworden, smeet de band zich volop, sommige fans ook, en het verschroeiende feest ging lustig verder. Na twee prijsbeesten uit de nieuwe plaat, bracht de band het geniaal slepende How to Travel Lighter, uit het zelfgetitelde debuutalbum (2023), dat goed aansloot op Bad Juju.
“Terug naar de nieuwe plaat, die spelen we vandaag integraal”, aldus Peter Egberghs om ons dan te verblijden met een geweldig knallend Catelyn’s Broken Hope, maximum rock-‘n-roll, smerig snel én slepend traag. En zoals we al eerder schreven: Danzig meets Black Sabbath, en wat een absoluut feest, live.
Hoe geweldig zijn die drumpartijen van Dennis Lefebvre toch, hoe heerlijk de gitaren van Andoni Lombide Carreton en Stijn Georges Moens, wat puik baswerk van Wouter Veeckmans. Egberghs geweldig goed bij keel, gelukkig dronk hij regelmatig van de rijkelijk voorziene flesjes water.
Toen Egberghs Ben Baert van Your Highness op het podium verwelkomde, zetten we ons klaar voor The Devil Doesn’t Burn, maar eerst bracht het zestal het niet minder geweldige Wolf Cries Boy, lekker vuig en vuil. Zalig met die twee kelen. Maar dan was het wél zover: The Devil Doesn’t Burn. Mama! Geen genade, wat een heerlijk zompig smerige versie. En die kelen hé.
Na deze twee knallers met Ben Baert, stond Witch Piss weer met vijf op het podium om ons op de volgende oorwurm te trakteren. En toen knalde Venus Rising onverbiddelijk door de zaal. Moddervet en geniaal, Rock-‘n-roll, baby!
Wanneer het volgende nummer rustig werd ingezet: aha-erlebnis en blijdschap. Nog één keer werd teruggekeerd naar het debuut, en dan nog wel met het lichtjes fantastische, zalig spokend, slepend en bonkende Old Hound Religion. Lekker rauw gezongen en swingend als een tiet.
No rest for the wicked want toen knalde de band Beggars And Horses de zaal in. Wat een drive, geweldige riffs én ook enige publieksparticipatie, die zich vertaalde in het luid mee scanderen van de hey’s. Majestueus werd besloten met een magistraal episch Rubicon River met diens fantastische tempowisselingen en geweldige power.
En toen zat de set er helaas al op. Onze verwachtingen werden volledig ingelost: ook live is The Devil Doesn’t Burn een absolute knaller, met dan nog twee superieure ‘oudjes’ als extra’s in de set. Wow. Slimme melomanen kochten zich een knappe T-shirt of die fraaie splatter-vinyl aan de merchstand.
Een halfuurtje hadden we om onze wonden te likken. Enfin, even buiten verfrissing te gaan zoeken of/en een drankje te halen, om dan tijdig terug te zijn voor de uitgekiende swingende stoner-sludge van Your Highness.
De band speelde voor een iets minder volle zaal, maar liet dat niet aan hun hart komen en serveerde Mechelen hun signature sound, met veel vette en strakke grooves, soms log, dan weer wat sneller, steeds intens. Erg strakke sound. Met Ben Baerts onmiskenbare korrelige krachtige keel, die ons door de hyper-hechte sound een aanstekelijke grooves loodste.
Piss Fest 2 was fantastisch, Mechelen daverde en danste, of het nu warm was of niet. Dansen in de hel, of buiten in de regen om af te koelen.
En die nieuwe plaat van Witch Piss is een absolute banger, of dat hadden we al gezegd, zeker? Alle gekheid op een stokje: chéck en koop die plaat nu maar.
HRAEFN: Facebook – instagram
AUFHEBUNG: Facebook – Instagram
WITCH PISS: Facebook – Instagram
YOUR HIGHNESS: Facebook – Instagram
.