“Wat ben ik blij dat jullie hier zijn, ik ga heel eerlijk zijn, ik had wel wat stress voor deze show. Vorig week was ik nog ziek, en ook gisteren stak ik nog in mijn bed, maar ik ben hier en ik kan alleen maar mijn uiterste best doen voor jullie.”
Een gigantisch applaus volgde want op dat moment had ISE met haar band én solo De Roma al genadeloos, speels en liefdevol gecharmeerd en volledig ingepakt. Ze deed dat met haar sympathieke onontkoombare geluidsorkaan; met beklijvende liedjes en haar machtige aparte, volatiele, zachte en soms ronduit rauwe stemgeluid, om de zaal daarna opnieuw murw te slaan en te verdrinken met een beklijvend Homesick dat ze helemaal alleen bracht. Kippenvel.
Toen we De Roma betraden, leek het wel of er niemand was opgedaagd buiten een paar die hard fans. Tegen dat Only Tears aan hun set begon, druppelden meer melomanen binnen en tegen dat Ise Smeets en haar band het podium op schreden, was dat voor een goedgevulde zaal. Dat de zaal nog niet zo vol zat, liet Only Tears niet aan hun hart komen. De band zette een gebalde set neer die de grenzen opzocht tussen indie, shoegaze en eighties newwave. Helemaal in ons straatje. Met heerlijke uitwaaierende synths van Hanne Smets, knap gitaarwerk en een prompte ritmesectie.
De vocalen deden ons bij momenten aan Robert Smith denken en een van de songs in de sets, was bijna een The Cure-song die op The Head on The Door of Kiss Me Kiss Me Kiss Me had kunnen staan. Maar evengoed dachten we knipoogjes naar The Chameleons en Placebo gehoord te hebben. Enige puntje van kritiek is misschien dat de drums net iets te luid bonkten, maar Only Tears wist ons te bekoren met hun poppy postpunk, neo-indie en shoegaze.
Als een ware diva liet ISE een kleine tien minuutjes op zich wachten. Wanneer zij en de bandleden dan toch het podium opwandelden, terwijl een sfeervolle introtape weerklonk, was dat voor een volgepakte zaal, klaar voor de intense verwennerij die hen te wachten stond. Zweverige keys weerklonken – opnieuw Hanne Smets zo bleek – ISE omgorde de gitaar en liet meteen haar indrukwekkende stem door de zaal klinken. “It’s been a while, since I thought about how it used to be. It’s been a while since I’ve missed how I used to see things”. Wow. Wat een beklijvend en beklemmende versie van Powerless. Onze adem stokte, wat is dit! Wanneer ISE en band Just a Lie inzetten was dat niet anders. Prachtig!
“Goedenavond Roma, alles goed?” en onder luid gejuich zette ISE een knap Empty House in. Wat een krachtige en beklijvende zang ook weer, wat een uniek stemgeluid heeft deze zangeres toch, wat een power.
‘Dutch disease’ is een pest anno 2026, ook in Vlaanderen. Maar tijdens de set van ISE was daar, gelukkig geen spoor van te bekennen in De Roma. Elkeen zat/ stond in volle verwondering te kijken en luisteren naar wat de jonge Ise Smeets (20) op dat podium stond te doen. Het debuutalbum Suitcase Child voorstellen tiens!
In het veel te korte uurtje kwamen ei zo na alle liedjes uit de plaat aan bod. Ze werden aangevuld met een aantal ‘oudere’ songs, zoals een machtig en opzwepend broeierig Coming Back, dat in de staart van de set zat en donderdagavond zijn livedebuut maakte en de ongelooflijk mooie single Goodbye Letter. De song werd ingezet met een soort van gitaar-scape door de extra gitarist in de band, Ise, gitaar reeds omgord, wandelde wat over het podium om vervolgens mee met hem te gaan soleren en daarna die machtige keel van haar open te trekken. En we kregen een erg sterke versie van deze mooie ballad.
“Het is zo warm hier. Oh, en ik wil jullie heel hard bedanken. Vandaag spelen we veel liedjes uit mijn plaat Suitcase Child”, waarop Driveaway werd ingezet. Ise op akoestische gitaar, begeleid door fraaie gitaarscapes en zuinige, zweverige keys, terwijl de zangeres beklemmend en intens beklijvend de pakkende tekst indrukwekkend de zaal instuwde: “You were living on the same street here. And I won’t forget how you looked away. And never waved back. Guess I learned it the hard way…”. Slik. Zoals veel van de liedjes op Suitcase Child – vandaar de titel – deel van het verhaal van na een echtscheiding met tussen beide ouders te moeten pendelen, en alle emoties en ervaringen die daarbij komen.
En toen mocht er weer vurig gerockt worden. Live klonk Kid natuurlijk een pak steviger en met de nodige broeierigheid eraan toegevoegd. Bijzonder radiovriendelijk en met hoog meezing-gehalte. Single-materiaal als je het ons vraagt.
Een grote ‘wow’, wanneer de chanteuse Suitcase Child inzette, moederziel alleen. Na een zinnetje of twee stopte ze. “Ah, is dat a capella geworden”, vroeg de zangeres verbaasd, waarop de gitaartechnicus haar gitaar beter kwam inpluggen. Valse start dus, maar wat voor een. Voor ons had dat gerust a capella gemogen hoor, Ise. De song werd opnieuw ingezet en werd er niet minder indrukwekkend om. Erg pakkend, pakkend gebracht ook en weerom genieten van die ongelooflijk mooie stem van haar. In onze notities lezen we ‘Kippenvel’, in kapitalen en met vijf uitroeptekens dan nog. Een ook kippenvel, met of zonder uitroeptekens bij Homesick, zoals je hierboven al las.
Opnieuw tijd voor wat rock-’n-roll. Dat lukte vanzelf met het fantastische When You Are Around, om nog even bij de plaat te blijven. Wat een tekst, wat een geweldig refrein, wat een vibe. De jaren negentig en grunge zijn helemaal terug. En die kracht en rauwheid in Ises stem. Wow. En ook de niet album-tracks Lonely Days en Coming Back, bewezen hun plaats in de set, laatstgenoemden duidelijk al goed gekend bij de fans. Een geweldig rockend trio, dat helaas erop duidde dat we volop in de finale zaten.
“Dank u om hier te zijn, dank voor alle steun”, aldus Ise en met Remember? keerde de zangeres terug naar Suitcase Child en werd de veel te korte set besloten. Maar hoe, zeg? Want hoe beklijvend en ongenadig pakkend was deze uitvoering? Het kleine miniatuurtje zoals we dat op de plaat kennen, werd nog fenomenaal uitgebreid met veel broeierige gitaargalore. Machtig. Wat een finale, zeg.
Hoe hard er ook om geroepen werd, géén bis. Wel namen Ise en co dankbaar afscheid terwijl No One Seems To Know van Queens of the Stone Age al luid door speakers knalde en de zaallichten aan floepten. En het de stormloop naar de merch stand startte meteen. Tegen dat wij de zaal verlieten waren de Borgerhoutse straten gekleurd met ISE-shirts en menigeen zagen we met Suitcase Child onder de arm. Terecht!
Dankje, Ise!
Facebook • Instagram – VI.BE
