Indiepopband Few Bits aan het werk zien in de Gentse Minard Schouwburg op een eerder troosteloze zondagavond in maart, daar kom je toch meteen voor uit je kot? Het ging om het van het Wintercircus verplaatste concert dat initieel al een paar maand geleden op het programma stond. De band rond zangeres en gitariste Karolien Van Ransbeeck kon in feite ook voor “New Bits” gekozen hebben toen ze in 2022 zachtjesaan timmerde aan de weg terug die onderbroken lag sinds 2018.
Left Of The Dial 2024 toonde aan dat Karolien nog niets van haar muzikale relevantie en charmes had ingeboet want los van de mooie, zachte stem zijn haar nummers parels op het vlak van arrangement en melodie.
Er werd tevens geopteerd voor een voorprogramma waarvan een paar bandleden alvast geen onbekenden zijn. Jorik Van den Bosch en Muriel Boulanger richtten samen Wave a Way op, een band die droompop maakt met zomerse vibes – laat die maar komen denken we dan – en een vleugje distortion.
Muriel zingt en speelt bas, terwijl Jorik ‘rifft’. Het duo werd een band dankzij drummer Jonathan Callens en jazzpianist Matthias Dewilde. Jorik vertoefde een paar jaar geleden nog in de jaren ’60 met The 925. Heerlijk gevatte bandnaam overigens… Muriel kennen we van ondermeer MURI en Cozin. Jonathan zat bij die laatste live ook achter de vellen.
Dit kwartet is van nature uit gericht op perfecte popmelodietjes met een jazz-injectie en dat zal mede de verklaring zijn waarom ze gemakshalve in de Khruangbin-schuif gestopt worden. De Minard leek ons een uitgelezen decor aan te bieden om een deftige stand van zaken op te maken.
Alle nummers die we in de Minard hoorden zullen eind 2026 de debuutep halen. We mogen dus al victorie kraaien want het wordt een volwaardige ep met een vijftal nummers waaronder de reeds uitgebrachte singles. Die volwaardigheid trokken ze muzikaal gelukkig door in de set want de nummers hebben een donzige zoemende ondertoon waarover Muriel zich zingend sensueel uitlaat.
De gewichtloos fladderende, dromerige nummers kwamen Weightless maar verslavend over. In de uptempo songs bleef Muriel dezelfde zangstijl aanhouden. Refreinen waren dan in hoofdzaak instrumentaal met een jengelende gitaar van Jorik in de glansrol.
Gold was hiervan een uitstekend voorbeeld en we dachten aan een rockende versie van een vergeten Elisa Waut-nummer. Het laatste liedje droeg het koppel – Muriel en Jorik dus – postuum op aan Nico Boulanger. De broer van Muriel die in november plots is overleden. Het koppel nam finaal plaats rond de piano van Matthias, die gezwind een psychedelische melodie tevoorschijn toverde. Muriel legde de brug met Few Bits en dit slotakkoord had more bits than a few.
Karolien Van Ransbeeck nam dan het podium over in de nog steeds wondermooie Minard Schouwburg en maakte een grapje over het Wintercircus.
Ze kweekte best wat muzikanten bij sinds de herfst van 2024 en het verschijnen van haar derde plaat met Few Bits, Brick Houses getiteld, in november 2025. Haar trouwe kompanen op gitaar Steven Holsbeeks en Tim Coenen waren nog steeds present, net als drummer Jules Lemmens en bassist Peter Pask. Extra versterking werd echter geboden op toetsen door Hans De Prins en Izja Rutten op chimes bar en tweede stem.
Het titelnummer van de nieuwe plaat opende de debatten. Karolien gooide meteen hoge ogen met haar hoge uithalen en het nummer was één van de beste singles van 2025. Ze zingt over een illusie van stabiliteit of veiligheid. Want je kunt dan wel een stevig huis hebben, er kan daarbinnen van alles gebeuren dat je niet onder controle hebt.
Ook Future Dives had dezelfde overheerlijke uptempo drive en Izja kon meteen scoren bij de fans met de tweestemmigheid in het refrein. Het thema van in Brick Houses reeds aangehaalde vroegtijdig afgebroken zwangerschap kwam terug in 22 Weeks. De boodschap mag wel duister getint zijn, de nummers klinken opmerkelijk als de start van een lente-offensief.
Tien jaar geleden klonk Big Sparks pittiger, maar het lijkt niet meer dan normaal dat de nieuwe plaat een iets bedaarder geluid laat horen in haar totaliteit. Over Big Sparks gesproken… Summer Sun is shining through. De zon doet sinds de regen van het weekend hardnekkig haar best de woorden van Karolien kracht bij te zetten. Uit diezelfde plaat rockte Starry Eyed veel minder en had best wat triphop-trekjes. Misschien een goed moment om het sublieme vakmanschap van de Few Bitsers te onderlijnen.
Wij vonden het optreden over de hele lijn op een hoog niveau surfen en de nieuwe nummers zaten kriskras in de setlist verscholen waardoor we eigenlijk nooit het gevoel hadden dat er veel verschil zat tussen oud en nieuw.
De band stond enorm strak te spelen en werkelijk elk nummer klonk live krachtiger en intenser dan op plaat. Het zegt veel over de goesting van de Antwerpse band om terug op te treden. Ze kunnen ook een kwaliteitslabel voorleggen want elk nummer werd tot in de kleinste details afgerond.
Karolien stond in haar glitterbroek op kousenvoeten te dansen op een zacht tapijt en dat werkte zodanig aanstekelijk dat de gezellige zeteltjes plots ongemakkelijk zaten. In 2013 kwam het zelfgetitelde debuut uit en daar staan rockparels op.
Come On Home klonk warempel als PJ Harvey ten tijde van Stories From The City, Stories From The Sea. De afwisseling tussen opeenvolgende nummers was steevast groot.
Nowhere In Love van de nieuwe plaat klaterde ook lentefris en heeft een bepaalde Midlake-flair en een wondermooi gezongen refrein. Oude rocker Do Your Best sloot in een heerlijke stadionvullende versie de reguliere set af.
Hoewel Karolien zich kostelijk leek te amuseren zal ze nooit de Koningin Der Bindteksten worden, maar de onbeholpenheid die ze hierbij zelf aankaartte maakte haar extra charmant. Het bijzonder straffe slot kreeg in de bisreeks een vergelijkbaar vervolg met een sprankelend lang uitgesponnen One Night Friend uit 2013 dat als een breekbare ballad inzette maar Little Arithmetics-gewijs plots ontbolsterde.
Slotnummer Love No Hate liet een heel ander geluid horen en deed denken aan Stings The Dream Of The Blue Turtle. “Time keeps on ticking as we fade away but the olive trees in this town still have seeds to sow.” En zo werd het even zomer. Few Bits klonk tijdloos en wat zijn we blij dat ze terug zijn.
