Onder de bollen van het Atomium, op de plek waar een week voordien Couleur Café plaatsvond, was het op zondag 5 juli opnieuw genieten van een geweldig dagje jazz uit eigen en buitenland, tijdens een van de gezelligste en meest betaalbare festivals in ons land: BROSELLA.
Omdat alle optredens dit jaar op hetzelfde podium plaatsvonden, was het al om 13 uur verzamelen geblazen aan de Theatre Stage voor de Belgische band Re#encounter. Onder aanvoering van toetsenist en trompettist Robbe Bey Lattré (twee jaar geleden nog op Brosella met M.CHUZI) bracht de 10 muzikanten tellende band een trance-inducerende mengeling van jazzy klanken, Noord-Afrikaanse repetitieve drums (met dank aan Falk Schrauwen) en gnawa-muziek (met dank aan de heren van Black Koyo die we onlnags nog bezig zagen met Mattias De Craene).
Muzikaal was het een feestje en al was er op dit vroege uur nog niet zoveel volk afgezakt naar Brussel, het kon de band niet deren want met Kaito Winse in de rangen wordt er sowieso altijd gedanst. Ook opvallend en wat onverwacht aanwezig in de line-up: Jaouad Alloul. Een stevig begin van de dag met muziek die eerder voeling had met wat je op zaterdag zou verwachten op Brosella. Licht chaotisch wel ,maar perfect aangepast aan het zomerse weer dat zondag ons deel was.
De tweede act van de dag bestond voor het derde jaar op rij uit telgen van het BXL x LDN gelegenheidscollectief. BXL x LDN is een uniek programma in een coproductie van Brosella en Tomorrow’s Warriors dat jong jazztalent uit Brussel en Londen samenbrengt. Gedurende een drie dagen durende workshop creëren de muzikanten nieuwe composities, verkennen ze improvisatie en beïnvloeden ze elkaars muzikale taal. Het project legt de nadruk op artistieke vernieuwing, culturele uitwisseling en mentorschap. Dit jaar werden de artiesten begeleid door de gerenommeerde mentoren Wajdi Riahi en Cassie Kinoshi.
We zagen stuk voor stuk uitstekende muzikanten en het was straf om te zien hoe ze elkaar, na zo’n relatief korte kennismaking, al zo goed aanvoelden, de vrijheid gaven om te improviseren en op elkaar inspeelden. Het bleef wel een beetje braaf allemaal. Jonge wolven mogen gerust al eens tegen de schenen van het jazz-establishment schoppen en dat hoeft niet per se met gewatteerde slippers te zijn…
Nog voor een laatste keer die dag stonden er Belgen op het podium van Brosella en het waren niet van de minsten. MixMONK Supreme (de reïncarnatie van MixMONK) behoort tot het beste wat de Belgische jazz te bieden heeft en met Bram De Looze, Robin Verheyen (TaxiWars) en Amerikaans drummaestro Joey Baron weet je dat het geweldig gaat zijn.
Geen Thelonious Monk-bewerkingen deze keer evenwel,maar wel nummers van John A Love Supreme Coltrane. Waarom ze het project niet gewoon MixTRANE genoemd hebben, moeten we hen nog eens vragen trouwens. Maar wat was het weer genieten en niet alleen voor het publiek, want zelden zagen we een jazztrio met zoveel plezier op een podium bezig. De drie zaten ogenschijnlijk compleet ontspannen te spelen alsof ze samen wat aan het jammen waren. Tovenaar Joey Baron goochelde met drumsticks, borstels en blote handen en haalde klanken uit zijn – zoals steeds – eenvoudige drumkit waar de meeste drummers alleen maar kunnen van dromen. Bram De Loozes handen leken als vanouds de toetsen nauwelijks te raken en toch klaterde de piano als een sprankelend bergriviertje. Robin Verheyen bracht ondertussen Coltrane opnieuw tot leven, maar dan wel helemaal op zijn eigen manier. Zalig en wat ons betreft hét hoogtepunt van de dag. Van de ene pianovirtuoos naar de andere, al liggen de manier van spelen van Bram De Looze en die van Braziliaan Amaro Freitas mijlenver uit elkaar.
Waar De Looze het moet hebben van ingetogen subtiliteit, is Freitas de man van de grote gebaren die de piano er graag eens stevig van langs geeft. Zijn erg percussieve pianospel trekt de aandacht en ook de man zelf houdt wel van het showwerk. Handjes op elkaar, aanstekers in de lucht, meezingen… het zijn niet onmiddellijk zaken die je associeert met jazz, maar voor Freitas kan het allemaal en voor het publiek ook. Puristen zullen misschien wat meewarig met het hoofd schudden bij zoveel volks vermaak, maar het werkt wel en vergis je niet: de man kan pianospelen! In het tweede, kortere deel van de set nam Freitas ons mee naar zijn Amazonia en werd er zelfs een neusfluit bovengehaald! Het publiek was mee en wij ook.
Van Brazilië ging het naar Brooklyn in de VS vanwaar vibrafonist Joel Ross zijn Good Vibes kwartet meebracht. Waar hij op zijn meest recente album nog heel lyrisch en zacht uit de hoek komt, werd de set in Brussel gekenmerkt door vurige onstuimigheid en melodieuze daadkracht.
Nogal wat vibrafonisten spelen met vier stokken, Ross houdt het echter bij twee. Hij doet dat niet om het zich makkelijk te maken, maar omdat hij op die manier de haast automatisch opgelegde harmonieën die de dubbele stokken opleggen, hoopt te vermijden. Ook typisch voor zijn spel is het spaarzame gebruik van de sustain pedaal. Dat zorgt er dan weer voor dat elke aangeslagen noot staccato klinkt, wat zijn energieke spelwijze uiteraard ten goede komt.
En zo maakten Ross en zijn medespelers – die elk ook uitgebreid mochten soleren – dit tot een erg bruisende, wat nerveuze set die ook het publiek, tot groot (zij het zittend) enthousiasme aanzette. Als er een woord is dat niet van toepassing is op de daaropvolgende band, dan is het wel ‘bruisend’. Het Greg Foat Trio moet het namelijk vooral hebben van sfeeropbouw en warme klanken.
Componist, toetsenist en producer Greg Foat vermengd blues, jazz, elektronica en soundscapes tot een gezapig en oorvriendelijk geheel dat binnengaat als kruidenkoek. Zonder weerhaken en zacht als gesmolten boter wisten de drie gentleman-entertainers het publiek in te pakken in bubble wrap. Het voorgaande klinkt misschien wat denigrerend en dat is niet de bedoeling. Want dit was absolute top binnen dit subgenre van de jazz. Maar voor ons mag jazz toch een beetje meer schuren en af en toe wat ongemakkelijk aanvoelen, zeker live.
Afgesloten werd deze fijne editie van Brosella met componist, producer en bassist Adrian Younge die een vijfkoppige band rond zich verzamelde. Younge is vooral bekend als schrijver en producent van film- en soulmuziek. Zo werkte hij recent nog samen met mensen als CeeLo Green en Kendrick Lamar. Voor de set op Brosella bracht hij soulzanger Loren Oden mee.
Na heel wat over en weer gedoe tijdens de soundcheck ging de band met 10 minuten vertraging van start, maar helaas waren de geluidsproblemen nog niet helemaal van de baan. Het duurde nog even voor de gitaar in de mix verscheen en de wat breekbare stem van Oden zich een weg doorheen de instrumenten wist te wurmen. Eens dat euvel verholpen hoorden we eerder vrijblijvende soulmuziek zonder al te veel soul. We hadden misschien wat langer moeten blijven en het beste moest misschien nog komen, maar halverwege de set zijn we toch zachtjes afgezakt naar de uitgang.
Op de wat vreemde afsluiter na, was dit opnieuw genieten van een geweldig dagje jazz in alle smaken en kleuren. Het is die prachtige, kleurrijke veelzijdigheid die jazz zo uniek en onweerstaanbaar maakt. Bedankt Brosella om ons daar nog eens aan te herinneren. Volgend jaar zijn we hopelijk opnieuw van de partij!
Brosella – Re#encounter – MixMONK Supreme – Greg Foat – Joel Ross – Adrian Younge – Amaro Freitas