Ze zijn al 35 jaar bezig, komen uit Oostende en hebben met 35 In The Shade een meer dan puike plaat afgeleverd. Tijd voor een babbel met Thin Line Men dus!
De band bestaat 35 jaar. Dat is toch een hele poos. Ik neem aan dat dit een bondgenootschap is van kameraden?
Dat kan je zeker zeggen. Sowieso is er al een sterke band doordat we met twee broers in de band zitten, maar daarbij komt dat we met Glenn (onze bassist) heel vroeg een echte brother in arms gevonden hebben die qua muzieksmaak en mentaliteit helemaal op dezelfde golflengte zit. En met Peter en Louis hebben we helemaal datzelfde gevoel. We overspannen nu zelfs meerdere generaties binnen de band dus dat is ook wel speciaal.
Het is duidelijk dat jullie op tijdloze muziek mikken. Was de insteek en sound altijd dezelfde?
Ja, dat heeft er altijd wel een beetje ingezeten. We trachten gewoon iets kwalitatief te maken dat we nadien nog kunnen opzetten zonder dat het te gedateerd of te experimenteel overkomt. Dat interesseert ons meer dan het ‘snoepje van de dag’ te zijn. Toch hebben we in het verleden zeker ook geëxperimenteerd met andere genres. Op onze vorige cd On The Tiles hebben we bijvoorbeeld heel wat elektronica en drumloops gebruikt, maar ook dan bleef een goeie song altijd voorop staan.
Over de laagtes, gaan we het niet hebben, dus noem meteen maar jullie hoogtepunt!
Moeilijk te zeggen, want dat gaat voor ieder groepslid anders zijn. Ons optreden bijvoorbeeld vorige maand in de Missy Sippy in Gent. Misschien een onverwachte keuze want dat is natuurlijk geen mega groot podium maar het is wel een super toffe club om te spelen, de sfeer in het publiek zat goed en het geluid was geweldig. En bovenal: de band was on fire! Kortom, een avond om te koesteren.
Met Peter Hintjes en Louis Feys in de line-up hebben jullie twee linken naar de grootste band die België heeft gekend en toch hebben jullie daar nooit van geprofiteerd om dat als marketing te gebruiken. Bewust?
Heel bewust, want we hebben onze eigen songs en onze eigen stijl en die staat los van T.C. Matic. Dus zouden we onszelf en ons publiek bedriegen als we die connectie opportunistisch uitspelen.
En toch die (geslaagde) cover van Oh La La. Hadden jullie dat gedurfd zonder de connectie Feys-Hintjens?
Eigenlijk wel, want het idee komt van Kristof die het al speelde in een zijproject dat nummers van T.C. Matic bracht in een bluesjasje, een beetje zoals Tjens Couter. Onze versie is er trouwens heel toevallig gekomen: de organisator van een optreden met bijbehorende fotoreportage van Danny Willems (de fotograaf van Arno) vroeg of we ook een paar Arno-nummers wilden spelen. We zijn dan met die gitaarpartij van Kristof aan de slag gegaan en hebben er onze eigen draai aan gegeven. Toen het klaar was, voelde het dan ook niet als een cover maar als een echt Thin Line Men-nummer.
Ik wil het wel eventjes over Tjens Couter hebben, want de gelijkenis is er en wel door de blues-invloed. Welke naast blues zijn jullie belangrijkste inspiraties?
Oh, we luisteren en houden van alle soorten muziekgenres, maar eigenlijk is het simpel: ons ding is rock-‘n-roll. Een gitaarversterker op full tilt, een vette baslijn, een drummer die helemaal losgaat: daar kan weinig kan tippen!
Jullie zijn van Oostende. Dat blijft toch een speciale stad op rock-‘n-roll-vlak. Heeft de stad jullie sound beïnvloed?
Het is een beetje een aparte wereld. Oostendenaars gaan er nogal prat op dat ze hun eigen weg wel uitzoeken. Misschien is de scene er minder hip en zeker minder groot dan in steden zoals Gent en Antwerpen, maar daarom niet minder speciaal. Daar kunnen wij ons ook wel in vinden.
Awel: Oostende of New Orleans?
Beide, want we hebben het geluk al 30 jaar boven de Manuscript te mogen repeteren, het café van Glenn. En als er nu één plaats is in Oostende waar de geest van New Orleans rondwaart is het daar wel!
35 In The Shade, jullie nieuwste plaat heeft een vrij Amerikaans geluid. Zijn de Amerikanen de voorbeelden?
’t Grappige is dat onze vorige plaat vooral met Britpop werd vergeleken… Anderzijds, de connectie met Amerikaanse alternatieve gitaarbands is er inderdaad altijd wel geweest. Een van die voorbeelden was The Dream Syndicate. Toen ik die als jonge knaap de eerste keer live zag in de AB wist ik: dat wil ik ook doen. De naam Thin Line Men is trouwens ontleend aan een nummer van Giant Sand, een vergelijkbare band uit die periode.
Wat betekent rock-‘n-roll eigenlijk voor jullie?
Het is een uitlaatklep. Een excuus om zot te doen. Zodra je die gitaar omgordt komen alle frustraties en spanningen los. En het is nog goedkoper dan een psychiater ook!
