VII van Sister May is een plaat die deze wereld verdient. Loodzwaar, angstaanjagend, hoopgevend, meeslepend en alle emoties die dit tijdperk typeren. Een gesprek.
VII is een conceptplaat waarbij 7 het centrale getal is. Waarom zeven en wat is de speciale betekenis?
Zeven is een beladen getal. In religie, in mythologie, in wetenschap, in muziek. Zeven dagen, zeven zonden, zeven lagen, zeven noten. Het is een getal dat altijd ergens tussen voltooiing en oordeel hangt. Voor ons symboliseert zeven vooral gelaagdheid. VII is opgebouwd uit zeven, eigenlijk acht nummers, maar elk nummer heeft meerdere perspectieven. Het album gaat over de mens in een systeem dat kraakt. Over schuld, macht, verlies, verlangen, ontwrichting. Zeven voelt afgerond, maar nooit geruststellend. Dat spanningsveld past perfect bij deze plaat.
Je spreekt wel over een conceptalbum, toch staan alle nummers muzikaal op eigen benen. Een bewuste keuze?
Absoluut. We wilden geen plaat maken die alleen werkt als je ze van begin tot einde beluistert. Elk nummer moest live overeind blijven. Elk nummer moest zelfstandig kunnen bestaan op een playlist, op radio, in een zaal. Het concept zit in de onderstroom. In de thematiek, in de spanningsboog, in de terugkerende klankkleuren. Maar muzikaal mocht het nooit een keurslijf worden. Intensiteit primeert altijd op concept.
Sister May bestaat al een tijdje, maar jullie hebben het ongetwijfeld al van anderen gehoord: VII is jullie beste werk tot nu toe? Hoe verklaar je dat zelf?
Omdat we niets meer te verliezen hadden. We hebben geleerd om minder compromissen te sluiten. Minder te pleasen. Minder te twijfelen. We zijn scherper geworden, zowel muzikaal als productioneel. We hebben ook geleerd wat we niet zijn. En dat is misschien nog belangrijker. Daarnaast hebben we live enorme stappen gezet de laatste jaren. Die energie is mee de studio ingegaan. VII is niet gemaakt om veilig te zijn. Het is gemaakt om binnen te komen.
Het is ook jullie meest intense werk, de plaat klinkt bijna als een noodkreet.
Dat klopt. Er zit veel frustratie in. Maar ook veel betrokkenheid. We leven in een tijd van constante ruis, oorlog, polarisatie, vervreemding. Als artiest kan je doen alsof dat je niet raakt, maar dat zou niet eerlijk zijn. VII is geen politieke plaat in de klassieke zin, maar het is wel een existentiële plaat. Het is een reactie op een wereld die uit balans voelt.
Sommigen zullen er ook wel iets fatalistisch en apocalyptisch in herkennen. Zien jullie dat ook zo?
We zijn niet fatalistisch. Maar we zijn wel realistisch. Er zit dreiging in de plaat, ja. Maar er zit ook verzet in. Energie. Beweging. De muziek is nooit passief. Zelfs in de donkerste momenten zit er een soort spanning die vooruit wil. Als het apocalyptisch klinkt, dan misschien omdat we het gevoel hebben dat oude structuren aan het barsten zijn. Maar elke breuk creëert ook ruimte.
Meer dan ooit staan de soundscapes van de synths centraal in jullie sound. Vanwaar deze ommekeer?
Dat was geen plotse ommekeer, eerder een evolutie. We hebben altijd al een voorliefde gehad voor industriële texturen en atmosferische lagen. Op VII hebben we die verder naar voren geschoven. De synths zijn niet langer achtergrond, ze zijn architectuur geworden. Ze creëren ruimte. Dreiging. Lucht. Soms ook kilte. Het geeft ons live ook meer dynamiek. We kunnen massief gaan, maar ook verstillend en beklemmend.
VII lijkt wel een plaat waar goed over is nagedacht, want er staan toch behoorlijk wat wereldnummers op.
Er is heel veel nagedacht, maar nooit ten koste van instinct. We herschrijven veel. We schrappen veel. We laten nummers liggen en keren er maanden later naar terug. Maar op het moment dat een nummer klopt, voelen we dat meteen. Het moet inhoudelijk resoneren, maar ook fysiek werken. Als het niet beweegt, blijft het niet staan.
Bij sommige nummers is het moeilijk om niet emotioneel te worden. Kan jezelf de ogen droog houden bij het horen van Shadows?
Niet altijd, Shadows is persoonlijker dan veel mensen denken. Sommige nummers schrijf je niet om ze uit te leggen. Je schrijft ze omdat ze eruit moeten. Een nummer als Shattered Line is pure emotie. Live voel ik soms dat het publiek die kwetsbaarheid oppikt. Dat is misschien het mooiste moment: wanneer iets wat uit een interne noodzaak is ontstaan plots collectief wordt.
Hoe moet het nu verder met Sister May? Toeren of wat mogen we precies verwachten?
Live is voor ons altijd het belangrijkste geweest. Deze plaat is gemaakt om gespeeld te worden. De reacties op de releaseshows tonen dat dit niveau werkt op een podium. We willen meer zalen, meer steden, ook buiten België. We voelen dat we op een punt zitten waar de volgende stap mogelijk is. Maar we willen die stap doordacht zetten. Niet versnipperd, maar gericht.
Wat is de Sister May-droom?
Een van de sterkste independent bands van de Benelux en Europa worden, zonder onze autonomie te verliezen. Geen hype die komt en gaat. Maar een band die blijft. Die groeit. Die relevant blijft. En vooral: die live zalen kan stil krijgen én laten ontploffen in dezelfde set. Dat is de droom.
