Het duurde een tijdje, maar met Pijn Is Fijn is Rian Snoeks weer helemaal terug en er is nog veel meer op komst. Een babbel.
Dag Rian. Het duurde een tijdje vooraleer we nieuw materiaal van je te horen kregen. Was dat een periode van nadenken?
Jazeker. Er is in die periode ook best veel gebeurd in mijn leven, en het duurde even voor ik opnieuw mijn draai vond en klaar was om weer nieuwe muziek te delen. Die heb ik met bakken klaarliggen, trouwens.
Je was in die tijd artist in residence in Het Depot, een leerrijke ervaring neem ik aan?
Sinds ik hier woon heeft Het Depot mij altijd ondersteund. Ik heb erg veel aan mijn residentie bij hen en ben dankbaar dat ik hun ruimtes mag gebruiken om mij verder te ontwikkelen.
Je nieuwste single Pijn Is Fijn klinkt Rian Snoeks, maar toch met een andere sound. Is dat het geluid dat je voortaan wil?
In de lange pauze tussen mijn vorige album en Pijn Is Fijn, heb ik veel geëxperimenteerd met verschillende genres. De bedoeling is om stapsgewijs die nieuwe geluiden te introduceren en los te laten op de wereld. Tegelijkertijd mag je je ook zeker aan nieuwe tracks met een classic-Rian sound verwachten.
Pijn Is Fijn, dat is best wel een titel om het een en ander over te vertellen, dus ga je gang!
De song is eigenlijk mijn antwoord op de vraag: wat nu als je pijn, in welke vorm dan ook, gewoon omarmt in plaats van er tegen te vechten? Pijn is er toch en zal er altijd zijn, beter dansend en lachend ten onder gaan denk ik dan.
Je klinkt behoorlijk cynisch vind ik. Is cynisme een wapen in deze gekke maatschappij?
In de mallemolen die de wereld vandaag is, voel ik het cynisme weleens opwellen en betrap ik me er ook op dat ik al wel eens op voorhand van de donkerte uitga. Soms moet ik mezelf dan wel even wakker schudden en dan heb ik heel veel aan mijn vriendin en mijn kat die mij weer stevig met de voetjes op de grond zetten.
Ik heb jou altijd beschouwd als een artiest die alles durft te vertellen, ook je meest persoonlijke issues. Er zijn geen grenzen op dat gebied?
Ik denk dat er altijd wel bepaalde grenzen zijn. In mijn muziek probeer ik die echter wel te benaderen en af te tasten, hoe moeilijk het soms ook is om bepaalde dingen onder woorden te brengen.
Denk je dat het helpt om te roepen tegen deze maatschappij, soms lijkt het ook wel een beetje vechten tegen de bierkaai.
Ik weet niet of het écht helpt om constant om verandering te roepen. Maar als wij het niet doen, wie gaat het dan doen?
Is Nederlandstalige hiphop de nieuwe punk? Ik bedoel artiesten zoals jij of Zwangere Guy schoppen echt wel steenhard tegen de schenen!
Het is eigen aan hiphop om een beetje anti-establishment te zijn en om te protesteren. Daar ligt ook de origine van het genre. Vandaag kan iedereen met zowat elke boodschap/gevoel zijn ei wel kwijt binnen hiphop. Dat vind ik ook wel het mooie eraan, dat universele.
Komt er een ep aan?
Yes, er komt een project aan. Geen conceptueel album zoals Vlinders In De Hel dat was, eerder een mixtape die de afgelopen periode samenvat. Verwacht classic Rian, maar zeker ook wat experimentelere dingen.
Afsluiten met onze klassieke vraag, wat is je favoriete plaat aller tijden en waarom?
Dat vind ik een moeilijke. Ik luister graag en veel naar Duitse rap, en er is één artiest en een album waar ik constant naar terug blijf keren: Pashanim en zijn album Himmel Über Berlin. Nul skips, heel vette sound. Zijn album 2000 heeft ook nul skips voor mij, Pashanim is in mijn opinie een van de meest spannende artiesten in Europa op dit moment. Dikke aanrader voor wie van moderne, lyricale hiphop houdt en wel een woordje Duits verstaat natuurlijk! (lacht)
