Het gaat ontzettend hard voor Maria Iskariot. Amper een jaar na de Rock Rally-overwinning heeft de band met Wereldwaan een eerste album en schitteren ze op de grote festivalpodia. We zaten samen met de band op het terras van een dorpscafé in De Pinte en praatten over het verleden, maar vooral over de toekomst.
Vele bands kijken eerst de kat uit de boom als ze de Rock Rally winnen, bij Maria Iskariot ging het echter vliegensvlug.
Helena: Uiteraard vinden we dit fijn, maar we hadden het zelf niet in handen. Het waren schakelmomenten waardoor we als band alsmaar konden groeien: de tour met Hang Youth, het Sound Track-parcours, Humo’s Rock Rally en natuurlijk ook ons avontuur met Tropical Fuck Storm waardoor we plotseling in het buitenland stonden. Alle neuzen stonden in dezelfde richting en ieder van ons was bereid om er volledig voor te gaan.
Sybe: Allemaal onverwachte dingen waarop je als band geen neen kan zeggen.
Loeke: Het is ook datgene wat we wilden. Onze levens waren al compleet op deze droom afgesteld en door het sneeuwbaleffect zagen we alles werkelijkheid worden.
Een droomscenario dat ook wel wat afgunst opwekt bij anderen?
Loeke: We beseffen ook wel dat Maria Iskariot met het winnen van de Humo’s Rock Rally een iets makkelijker parcours heeft kunnen afleggen, maar ik denk dat anderen het ons gunnen, ook al zou het kunnen dat ze gewoon onze vrienden willen zijn (schaterlach). Als er jaloerse blikken zijn, moet je gewoon verder blijven doen. Succes is wel een onderdeel van Maria Iskariot, lekker onze goesting doen is dat echter ook.
Helena: Afgunst kom je sowieso in alles tegen wat je doet en dat moet je incalculeren.
Soms lijken jullie verdraaid veel op een bende vrienden.
Helena: Dat zijn we ook geworden, we woonden zelfs een tijdje samen in een kraakpand.
Amanda: We hadden ook geen andere keuze!
Sybe: We zagen inderdaad elkaar iedere dag en dus kon het niet anders dan dat we dikke vrienden werden.
Waarom zingen jullie in het Nederlands?
Amanda: Omdat we in België wonen!
Helena: Om zo Amanda te helpen Nederlands leren! (lacht). Nederlands is onze moedertaal. Emoties of creaties rollen er in je eigen moedertaal veel gemakkelijker uit. Eventjes dachten we dat hierdoor niet in het buitenland zouden kunnen spelen, maar die stelling blijkt ook al niet te kloppen.
Zijn de lyrics belangrijk? Jullie speelden met Tropical Fuck Storm in Engeland en toch was het publiek er behoorlijk enthousiast.
Helena: Lyrics zijn in de eerste plaats belangrijk voor ons, omdat wij ze zingen. Je moet geloven in wat je zingt. Doe je dat niet, dan kan je nooit dezelfde energie bereiken. Niet dat woorden per se nodig zijn, kijk naar Raketkanon. Hoewel onze teksten oprecht zijn en uit ons hart komen, willen we toch de taalbarrière doorbreken.
Loeke: Ook al verstaat men in het buitenland onze woorden niet, kan het publiek heel wat aflezen uit de mimiek en dynamiek en waarschijnlijk zullen de nerds de teksten wel vertalen.
Sybe: Ik vind het niet meer dan logisch dat je muziek maakt in je moedertaal. Ik heb me jarenlang afgevraagd waarom Engelse teksten per se de norm moeten zijn voor Belgische bands. Geef ons een reden waarom we het niet in het Nederlands zouden doen?
Loeke: Als je naar de wereld van vandaag kijkt, wordt Engels alsmaar minder belangrijk. Wie weet spreken we in de toekomst gewoon meer Russisch of Chinees (lacht).
Veronderstel dat jullie internationaal echt doorbreken, gaan jullie dan niet voor het Engels kiezen?
Helena: Natuurlijk niet, dat zou zo stom zijn! Dat zou net hetzelfde zijn als mijn ziel verkopen.
Loeke: Hoogverraad zou het zijn.
Sybe: Waarom het veranderen als het al bewezen is dat het kan?
In Engeland werden jullie aangesproken door Everett True, de Britse journalist die Nirvana ontdekte. Toen hij jullie zag, was die razend enthousiast!
Helena: Die stelde zich niet echt voor, maar zei gewoon dat hij heel zijn leven reviews schreef, ermee gestopt was, maar dat hij voor Maria Iskariot een uitzondering zou maken. Een tijdje later kwamen we natuurlijk wel te weten wie dat was!
Zelf heb ik het gevoel dat jullie een heel nieuw genre hebben gecreëerd, zo heb je nu Kaat Van Stralen, Kleinpunk of Nel & JP.
Helena: Toch bestonden die bands reeds voor onze doorbraak. Zowel Kaat als Kleinpunk zaten net zoals wij in Sound Track. Kaat maakte van Stop Met Wenen wel een punkversie, maar zij deed dat zeker niet omdat dit onze stijl is. Kleinpunk gaat voor speelse poëzie, terwijl Kaat Van Stralen zich bijna gedraagt als een politieke activiste en dat doen wij zeker niet. Wij willen met onze muziek de wereld niet verbeteren. Natuurlijk zijn er problemen op deze planeet, maar wij zijn niet degene die dat met onze muziek zullen veranderen. Wij kiezen er bewust voor om in elk nummer ruimte te laten zodat mensen er zelf iets van kunnen maken, wij willen geen hapklare voorgekauwde boodschappen in de mensen hun strot duwen.
Ik vind Maria Iskariot gewoon op een grappige manier je gedacht zeggen.
Sybe: Ik vind dat een perfect antwoord op je vorige vraag! (lacht)
Helena: Alles vertrekt vanuit wat wij leuk vinden. We hebben geen antwoorden op de problemen in de wereld. Iedereen die denkt dat hij die wel heeft, verkoopt bullshit. Als iemand naar onze show komt kijken en achteraf gelukkig is, dan betekent dat heel wat voor ons.
Jullie hebben toch een punkgeest?
Helena: Absoluut, maar we houden niet van definities die te beklemmend of te eng zijn. Punk is meer dan een leren vest dragen en een hanenkam opzetten.
Loeke: Sommigen kiezen ervoor om te gaan demonstreren, wij kiezen ervoor om op een podium te staan en zo met mensen te communiceren.
Loeke, jij doet aan slam poetry, dat is toch schreeuwen tegen de wereld?
Loeke: Zeker, het is een uiting over wat je denkt en hoe je je voelt en waarbij je contact zoekt met anderen, ook al heb je niet altijd de waarheid in pacht. We zijn van kinds af aan opgegroeid met het idee dat we vooral moeten zwijgen of beleefd de vinger moeten opsteken als we iets willen zeggen.
Helena: We deden al vaker iets met kinderen. Die vinden dat tof om te zien, maar nog plezanter wordt het voor hun als ze de instrumenten eens mogen vastpakken of in de microfoon wat mogen brullen. Het is schoon om te zien hoe iemand zich zo kan uiten. Baby’s mogen schreeuwen als er iets is dat hen niet zint! Als je ouder wordt, mag dat niet meer. Nu ja, dat is maar goed ook. Stel je maar eens een wereld voor waarin iedereen loopt te schreeuwen! Toch moet er genoeg plaats zijn om die onderdrukte emoties te kunnen uiten.
Hoe raakte Amanda, als Braziliaanse, verzeild in een Nederlandstalige band?
Amanda: Ze waren gewoon op zoek naar een goedkope bassist en dus klopten ze aan bij iemand uit Zuid-Amerika! Grapje. Oorspronkelijk trok ik naar Canada in de hoop om er iets met muziek te kunnen doen, maar door de covidpandemie ben ik uiteindelijk in België terechtgekomen.
En nu kun je bij je Zuid-Amerikaanse vrienden opscheppen dat je bij één van de succesrijkste Belgische rockbands van dit moment speelt.
Amanda: Als ze al weten waar België ligt! Maar het is echt wel cool, zeker toen de videoclip van Leugenaar viraal ging en Brazilianen verwonderd waren dat Maria Iskariot een Braziliaanse bassist heeft.
Wat jullie nu doen staat mijlenver van jullie eerste ep EN/EN.
Helena: Ik wilde wel dat het allemaal punk zou klinken, maar ik wist toen nog niet hoe dat te doen toen ik EN/EN opnam. De band is ondertussen ook zeer geëvolueerd en was toen nog met Leander van het Groenewoud en Dries Hoof van Wallace Vanborn waardoor die eerste ep toch meer een sessie met wat bevriende muzikanten is. Onze debuutplaat is dan ook het eerste werk van Maria Iskariot zoals die nu is en we klinken daarop zoals we live zijn. Daarom namen we die op in de barefootstudio met Arjan Bogaert die net als Steve Albini de dingen laat klinken zoals op een podium. Vorig jaar hadden we bijna 100 optredens en dat vormt je als band, het is een combinatie van al onze energie met als ruggengraat de beste drummer van de wereld. Wij vinden Wereldwaan zeer goed, we zullen wel zien wat de rest van de wereld ervan vindt.
Sybe: Het ongelooflijke aan dit alles is dat het er allemaal toevallig kwam en het blijkt nog ongelooflijk goed te werken ook.
Soms lijkt het alsof Sybe degene is die drie chaotische vrouwen op het juiste spoor moet zien te brengen.
Sybe: Ik denk wel dat dit klopt. Zo herinner ik mij de eerste tour met Hang Youth waarbij het leek alsof ik met drie ontsnapte biggetjes op stap was.
Helena: Meen je dat nu? En jij bent zeker de hoeder?
Sybe: Ik deed gewoon mijn best om steeds alles op tijd en netjes te doen en het werkte!
Helena: Gelukkig moet hij zich dat nu niet meer aantrekken, want we hebben een tourmanager die, geloof het of niet, Jozef heet!