25 jaar Kludde, voor metalkenners zijn ze zeker geen onbekenden als dé sonische kwelgeesten uit Aalst, voor metalleken een band die je nu toch echt wel eens moet gaan beluisteren! Wij mochten samen met Cerulean (vocals, gitaar), Snoodaert (gitaar, backing), Basstaerd (bas, vocals) en Vellekläsjer (drums) terugblikken op hun carrière. Maar we blikken ook vooruit naar de verjaardag heruitgave van hun eerste demo Langs Scheld- en Denderland uit 2002, op 22 mei, in samenwerking met Thenra Collectivum en uitgebracht via Consouling Sounds.
Hoe is dit alles begonnen? Vanwaar jullie voorliefde voor het ruwe, donkere werk? Hoe zijn jullie samengekomen als band?
Snoodaert: Kludde is ontstaan als zijproject tussen mezelf en Uglúk. We speelden samen in de band Clauw. Clauw was echter zo een typische beginnersband met veel te veel leden die elk een totaal uiteenlopende mening en stijl hadden. Op het einde waren we met zeven of acht man in de band. Uglúk en ik zaten wel op dezelfde golflengte en wilden gewoon black metal spelen, geïnspireerd door de klassiekers van begin en midden jaren negentig. Dat was de stijl waar we al enkele jaren door bezeten waren. De eerste nummers van Kludde ontstonden dan ook vooral uit afgekeurde Clauw-riffs. Met ons twee en zonder inmenging van andere leden ging het schrijfproces heel wat vlotter vooruit dus onze prioriteit en motivatie ging al snel volledig over naar Kludde en Clauw doofde als een kaars uit.
In die tijd hadden we nog niet de middelen en kennis om op pc onze muziek op te nemen, alles werd opgenomen op krakende audiotapes. Na een tijdje vroegen we Kajsr, die in Clauw ook synths speelde, of hij voor ons drums wilde programmeren en om hier en daar wat synths toe te voegen. In een mum van tijd waren de eerste nummers afgewerkt.
Jullie allereerste optreden was in 2002, op SMI Rock, in Aalst. Wie het SMI niet kent, kan er zich niets bij voorstellen, maar herinneren jullie zich de sfeer nog van toen? Wat betekende dat en vooral… Wat denk je dat jullie muziek bij het publiek teweegbracht toen jullie je sludge metal sound op hen loslieten?
Snoodaert: SMI Rock was enorm bekend in Aalst, en zowat de hele lokale alternatieve, metal- en punkscene was daar aanwezig. Het was een initiatief van het Sint Maarten Instituut waar Uglúk school liep. Ik herinner me nog perfect het moment dat Uglúk vol enthousiasme de Rozemarijnstraat inreed op zijn Wallerooken en me overtuigde om onze eerste show daar te spelen. Enige voorwaarde was dat er minstens twee leden van het SMI in de band moesten zitten. Dus Tering, die daar ook naar school ging, vervoegde de band als leadgitarist en de show was geregeld. Een bassist vonden we in Desecrator. Het was een hele beleving.
We stonden daar voor een paar honderd man in een megacoole zaal. Mijn gitaar zo vals als een kat met snaren van meer dan een jaar oud, de drumcomputer die maar door ratelde terwijl wij totaal naast het ritme aan het spelen waren. We spuugden maden en wormen in het publiek. Zonder enig overleg hadden we ook besloten om vuur te spuwen. Ik herinner me nog goed de paniekreactie van de organisatie toen Uglúk met zijn fakkel steekvlammen tot tegen het plafond spuwde. Het publiek vond het echter fantastisch, een waar succes dus.
Cerulean: Ik beleefde dat bewuste optreden van de andere kant. Ik stond in het publiek en aanschouwde één van mijn eerste black metal shows ooit. Het liet toen een diepe indruk na, want ondanks dat ze niet de strakste shows afleverden in die periode, droop de sfeer er vanaf. Het was rauw, vuil en ik maakte het vol verbijstering mee. De jaren die daarop volgden, verwierf Kludde een soort cultstatus in de black metal. Een status die Langs Scheld- en Denderland nog steeds meedraagt, wat ervoor zorgde dat de vraag naar een re-release letterlijk nooit is gestopt. Ik draag die demo een warm hart toe en ik ben dus in mijn zwartgeblakerde nopjes nu ik die nummers alle zes kan spelen. Ik heb recent zelfs een hernieuwde of vergrote waardering gekregen voor Shelob en Egidius, nummers die ik vroeger wel eens skipte.
Jullie demo Langs Scheld- en Denderland kreeg een – trouwens excellente – remastering en is voor jullie 25ste levensjaar digitaal verschenen en verschijnt op 22 mei ook op cd en lp. Wat betekent dat voor jullie?
Snoodaert: Er is altijd wel wat vraag geweest naar onze demo, dus we droomden al even van een heruitgave. Toen we voorstelden aan Consouling Sounds om deze te re-releasen voor onze 25ste verjaardag was dit onmiddellijk goed voor hen. Het wordt een co-release trouwens tussen hen en ons eigen Thenra Collectivum-label. De nieuwe mix en mastering zijn gedaan door Cerulean. Die heeft uitstekend werk geleverd, alles klinkt een pak beter zonder dat de oorspronkelijke sfeer van het album verloren is gegaan. Op dit moment zijn we nog aan het wachten op de fysieke exemplaren. Ik kijk er alvast enorm naar uit om de vinyl en digisleeve cd in mijn handen te hebben!
Basstaerd: Als ik mag focussen op het getal in de vraag betekent dit voor mij een ding: dat we de hype steeds overleven. We zijn geen hippe en trendy band die na wat gehakketak weer stilletjes van het toneel verdwijnt.
Ik heb de demo al enkele keren opnieuw – en opnieuw – beluisterd intussen en kan alleen maar bedenken dat er toch wel enkele recente bands jaloers zijn op wat jullie toen al neerzetten. Tijdloos rauwbloedend. Bloedend rauw. Bloedschoon. Welke bands inspireerden jullie toen?
Snoodaert: Bedankt! Eigenlijk zijn er te veel bands om op te noemen. Oude Darkthrone, Satyricon, Aeternus en Judas Iscariot waren zeker bronnen van inspiratie. Die minimalistische stijl sloeg enorm aan bij ons en was natuurlijk ideaal om het genre te leren spelen. Maar ook de toenmalige Belgische scene zoals oude Ancient Rites, Enthroned, Lugubrum en Gotmoor waren enorm belangrijk voor ons.
Jullie brengen niet alleen muziek, maar ook folkloreverhalen over toverheksen, Egidius en ook over ‘sletten’ (zo blijft folklore toch een beetje hedendaags) in dat loeiharde blackmetaljasje van Kludde. Hoe belangrijk is het dat dit in het Nederlands gebeurt? Wij zijn voorstander! Zijn er ook beperkingen aan, of enkel voordelen?
Snoodaert: Lokale volksverhalen hebben altijd al een belangrijke rol gespeeld voor Kludde. Hoewel de thematiek vroeger wel nog iets breder was, toen Uglúk nog in de band zat. Er werd al eens tegen heilige huisjes getrapt, er zijn enkele misantropische teksten of persoonlijke klaagzangen, er werd wat geëxperimenteerd met Engelse teksten, maar dat klinkt gewoon minder als Kludde. Sinds In de Kwelm zijn we ons wel bewust geworden dat ons dialect, het Oilsjters, het beste werkt voor ons en ook wel aanslaat bij onze fans. De enige beperking van Nederlandse teksten is dat ze je in het buitenland niet begrijpen. Iets wat we wel proberen op te lossen door Engelse ondertiteling te voorzien bij onze videoclips.
Basstaerd: In de moedertaal, en in sommige gevallen Aalsters dialect, bekt het gewoon makkelijker en vettiger. Het sluit ook aan bij de lokale thematiek en geeft het geheel de gepaste kleur. Engels is natuurlijk universeel wat verstaanbaarheid betreft. Maar stel je eens voor dat we een nummer als Poesjkapelle voorzien hadden van een Engelse tekst…: “Zwètte Lowie, oi eed in zèn keire gescheten!!!”…..Draai het gerust eens door Google Translate! Dat is pas om in je broek van te kakken. Is dat een beperking om over de landsgrenzen, met uitzondering van Nederland dan, te gaan? Ik denk dat dit zeer discutabel is. Het heeft een band als Rammstein alleszins niets in de weg gelegd denk ik dan. Beperking zit vooral in de hoofden van de mensen.
Anderstaligen kunnen trouwens op een zeer aangename manier kennismaken met Kludde via het geweldig geanimeerde verhaal van De Horla. Die 40 minuten durende videoanimatie die we live kunnen projecteren, als de venue projecties kan faciliteren uiteraard, loopt volledig synchroon met de muziek en omgekeerd. Plak daar onze clips van Het Pact nog achter en je hebt wel een idee waarover het gaat als toeschouwer. Soms zegt een beeld meer dan woorden. Bij dit soort gigs gaan we qua showgehalte een paar stappen verder dan normaal. Dan wordt het letterlijk cinema waar tekst, muziek en beeld in elkaar versmelten. Eigenlijk hoef je de teksten niet te kennen. Volg gewoon het beeld en laat je begeleiden door de muziek die de emotie van het verhaal perfect verwoordt. Je gaat als anderstalige al ver komen. Dus nee, beperkingen zie ik niet.
Welke bands beluisteren jullie nu graag? Of raad je aan de komende generaties aan om te ontdekken?
Snoodaert: Invloeden komen bij ons van alle kanten en richtingen. Momenteel ben ik terug in een periode waar ik vooral black metal opzoek, die nog steeds de sfeer van de jaren negentig uitademt. Dit wil niet zeggen dat ik blijven hangen ben in die tijd, mijn smaak gaat in golven en er zijn tal van moderne bands die ik goed vind in verschillende genres, van Bongripper tot The God Machine en van Perturbator tot Fluisteraars.
Basstaerd: Ik raad mensen vooral aan om zich niet tot een genre te beperken. Want daar hebben we het woord weer: beperking. Je geeft zelf al het antwoord: explore. Ik haal zeer veel inspiratie uit verschillende genres. Ik kan evengoed genieten van Shirley Bassey of Dusty Springfield als van John Tardy met zijn band Obituary. Muzikaal heb ik weinig remmingen. Death metal, thrash, shoegaze, hardcore-punk, rock, pop, hier en daar een klassiek componist, dance uit de early 90ies met vette beats en grooves, noise… noem maar op. Er zijn weinig genres die ik compleet negeer en waarin ik niets vind dat ik graag hoor. Enkel van gabberhouse krijg ik de slappe lach en die minimal rap, daar word ik agressief van. Die onnozele pling plong geluidjes halen het slechtste in mij naar boven. Geef me dan maar een vette streep N.W.A.!
En dat is waarschijnlijk ook waar de evolutie in de band zich laat opmerken. Ieder van ons heeft zo zijn eigen invalshoek op de muziek die we met Kludde schrijven. Wat maakt dat het door de jaren heen alleen maar diverser is geworden wat invloeden betreft. Waar je als startende band nog specifiek focust op een enkel genre en stijl, gaat met het verstrijken van de tijd de muzikale horizon zich wel verwijden.
Cerulean: Het mengen van onze invloeden tot iets dat vreemd genoeg lijkt te werken, is een formule die we vooral hebben laten ontplooien na onze reünie. Ik denk dat we elkaars invloeden beter zijn gaan begrijpen en ikzelf ben ook veel beter gaan inzien wat ik wel en niet in Kludde kon brengen, want nu laat ik er zeer bewust bepaalde dingen uit. Het is niet omdat we de diversiteit in onze muziek omarmen dat daarom ook alles zomaar kan werken, en dat begrijp ik nu beter dan voor onze vijfjarige break. Als gitarist werd ik vooral gevormd door bands als (oude!) Katatonia en Anathema. Katatonia voor de hypnotiserende riffs met gelaagde melodie en niet-voor-de-hand-liggende akkoorden, en Anathema ten tijde van Silent Enigma en Pentecost III voor de puur melancholische toets. Ik denk dat ik die invloed nu beter onder controle weet te houden en natuurlijk is mijn stijl ook geëvolueerd in al die jaren en heb ik misschien meer een eigen identiteit weten te vinden. Die invloeden heb ik ongeremd een plaats kunnen geven in Toorn en Monads. Die melancholie zal altijd in de kern van mijn ideeën blijven zitten, maar in Kludde combineer ik dat met een eerder venijnige of agressieve toets en dat lijkt wel te werken. In dat opzicht ben ik ook enorme fan van de Memoria Vetusta trilogie van Blut Aus Nord, muziek waar ik echt naar opkijk.
Hoe groot is de Aalsterse metalscene tegenwoordig nog? Wij zijn zelf al enkele jaren uit ons geboortestad weg, maar zagen intussen toch wel enkele plekjes als De Gaadvis sluiten (en intussen terug heropenen), de Negasonic, de vele metalfuiven in aantal zakken… Hoe staat het er nu voor?
Snoodaert: Vrij triestig. Aalst is enkel nog goed om een terrasje te doen op de Grote Markt in de zomer. Het bruisende uitgaansleven van de jaren negentig en de jaren 2000 is volledig gepasseerd. Gelukkig hebben we Rock ‘n Load nog die af en toe iets tofs organiseren zoals Oilsjt Omploft of een metal of punk show in de Cinema of JH Ypsilon, het enige jeugdhuis dat nog standhoudt sinds we zelf nog jeugd waren. Op zulke evenementen zie je de lokale scene nog eens buiten komen en merk je dat er tussen de grijsaards toch ook nog wat nieuw jong volk te bespeuren is. Wat Aalst vooral mankeert is een uitvalsbasis zoals vroeger de Negasonic, ‘t Koerken of de Gaadvis.
Basstaerd: In de jaren ‘80 was Aalst wat Gent nu is. Misschien kleiner van oppervlak maar wat het diverse aanbod in het uitgaansleven betrof was het zeker de evenknie. In de jaren ‘90 ging dat zo nog even door, maar halverwege dat decennium is het stilletjes beginnen afkalven. Zalen zoals Tuf en Netwerk verdwenen. Cafés zoals De Planché werden overgenomen, zonder de sfeer mee over te nemen. ’t Koerken verdween… enzovoort enzovoort. Vanaf de jaren 2000 zag je dan de ene na de andere zaak verdwijnen en de stad stilaan leegbloeden. Aalst is een openlucht winkelcentrum geworden. Rock-‘n-roll is het daar allang niet meer. De tijd dat er een proces verbaal door de politie werd opgesteld voor geluidsoverlast in de Oxygene en de eigenaar, Herman, prompt een rode balpen bovenhaalde om de schrijffouten in het proces-verbaal van de agenten te verbeteren is volledig voorbij.
Rock ‘n Load houdt de vlam er wel in met hun optredens in de Cinema en hun jaarlijks festival Oilsjt Omploft. En dan zie je onze blauwe vrienden daar rondrijden, wetende dat hun prioriteiten eigenlijk elders in de stad liggen. Enfin, dat wijzen de feiten toch uit. Eén keer per jaar proberen ze dan, voor de etalage, de meubelen te redden met Carnaval. Ja, dat komt uiteraard in het laatavondjournaal. “Kijk eens hoe goed wij zijn!!!” De politiek die zichzelf wat op de borst klopt. Plezant feest, daar niet van.
Er zijn wel wat bands in Aalst. Niet per se allemaal metalbands. Maar waar moeten startende bands zichzelf in hun stad tonen aan het publiek? Negasonic was daar de geschikte plek voor. Niet te groot en goed voorzien van apparatuur om een goed concert te geven. Zowel voor de lokale bands als internationale artiesten. We hebben daar bands gehad die in de 90ies op Monster of Rock speelden en dan eind jaren 2000 in Negasonic kwamen binnen gewaaid.
We gaan er van uit dat jullie machtige artwork nog steeds door Wesley De Wanckel wordt getekend. Trouwe Luminous Dashers kennen hem van onze originele ‘Uitheems Geduister’-tekening die bijna tien jaar lang elke zondag op onze site prijkte (persoonlijk als tekenaar van één van mijn tattoos ook). Hoe leerden jullie mekaar kennen? Kreeg Langs Scheld- en Denderland een nieuwe cover voor de re release?
Snoodaert: Ik volgde Wesley al een tijdje op social media en contacteerde hem enkele jaren geleden om een hoes en logo te maken voor het debuutalbum van mijn zijproject Nachtmaer. De samenwerking verliep enorm goed en bovendien klikte het ook op persoonlijk gebied. Daarna is de samenwerking verder gegaan met Kludde en hebben we hem voor iedere release zijn werk laten doen. Wesley en Kludde is een perfecte match en we zijn ook goede vrienden geworden. Voor Langs Scheld- en Denderland gaf hij de oorspronkelijke cover een mooie upgrade.
Basstaerd: Topkerel met een gezellig atelier!
Jullie speelden op erg toffe podia (Trix, Alcatraz,…) Wat was jullie meest memorabele optreden in die 25 jaar? Eentje dat je nooit zal vergeten of net zo snel mogelijk wil vergeten?
Snoodaert: Dat is voor mij zonder twijfel onze show in de Cinema in 2024 waarbij we De Horla voor het eerst met de projecties speelden. Alles klopte tot in de puntjes die avond en de sfeer was gewoon pure magie. De reacties van het publiek achteraf waren enorm overweldigend, zoiets hadden we nog nooit meegemaakt.
Basstaerd: Dat klopt. Ondanks het feit dat we al in meer gerenommeerde venues speelden, was dit toch wel heel speciaal. Toen we van het podium gingen na de show, heeft het me 45 minuten gekost om aan de stand van de merchandise te geraken. En dat is amper 30 meter stappen.
We werden aangeklampt door het publiek dat ons per se wilde vertellen hoe we hen hadden geraakt met de muziek en het verhaal. We hebben die unieke show gelukkig opgenomen en vereeuwigd. Een mooi naslagwerk van een meer dan bijzondere avond. Er lopen momenteel plannen om de projectieshow in Nijdrop te spelen. Ik zou zeggen: stay tuned. Wie er toen niet bij was krijgt een herkansing. Een tweede keer mag natuurlijk ook (lacht).
Wat zijn jullie muzikale dromen en ambities voor de komende 25 jaar?
Snoodaert: Wij dromen er vooral van om wat meer voet aan wal te krijgen in het buitenland en in zalen te kunnen spelen waar we onze projectieshow ten volle kunnen opvoeren. Verder is onze grootste ambitie eigenlijk vrij simpel: muziek schrijven, nieuwe albums uitbrengen en het altijd iets beter proberen doen dan voordien.
Is er een plek waar jullie graag eens zou gaan optreden?
Basstaerd: Er zijn nog talloze plekken waar we nog niet hebben opgetreden. Elke nieuwe locatie is een geschenk. Dus daar laat ik me graag door verrassen. De ambitie bestaat vooral uit het maken van een plaat die beter is dan de vorige, op elk vlak. De muziek maken die we in gedachten hebben met de sound en sfeer die we in ons hoofd hebben. Dat zo goed mogelijk vereeuwigen is eigenlijk de eerste bekommernis.
Kludde live aan het werk zien? Dat kan op:
23/05 – DVG, Kortrijk
24/05 – Cinema, Aalst
26/09 – Bastion Vijf, Dendermonde
Facebook – Instagram – Bandcamp – Spotify
