Laten we meteen maar de grote woorden bovenhalen: Empty Head is momenteel één van de vetste bands die je in Luik tegenkomt. Op plaat en op het podium. Binnenkort komt hun plaat Freak Show uit waarmee ze ongetwijfeld heel wat Vlaamse muzikale zieltjes zullen winnen. We hadden met de Luikenaars een babbel over hun nieuwste single Vincent.
Waar gaat Vincent over?
Vincent is die man die volgens de maatschappij alles ‘goed’ heeft gedaan. Hij hield zich aan de regels, beklom de carrièreladder, presteerde zoals van hem verwacht werd en kwam precies terecht waar hij hoorde te zijn. Maar ergens onderweg raakte hij uit het oog, waarom hij dit eigenlijk deed. Het nummer gaat over dat moment van besef, wanneer je een leven hebt opgebouwd dat er van buitenaf succesvol uitziet, maar niet meer goed voelt. Het gaat over die innerlijke spanning tussen prestatie en leegte, tussen controle en twijfel. Vincent is geen karikatuur, hij is een weerspiegeling van iets wat veel mensen op een bepaald moment kunnen ervaren.
Kennen jullie mensen zoals Vincent en hebben jullie medelijden met hun leven?
We kennen inderdaad mensen zoals Vincent. Maar het gaat er niet om medelijden met hen te hebben of over hen te oordelen. Het gaat meer om observeren, proberen hen te begrijpen en ons in hun situatie te verplaatsen. We leven in een wereld die ons voortdurend aanspoort om verder te gaan, sneller te gaan, altijd te presteren, en op een gegeven moment stel je daar geen vragen meer bij. Je volgt gewoon het pad. Vincent is iemand die precies dat deed. Hij bereikte wat de maatschappij definieert als succes, maar voelt zich er nog steeds niet mee verbonden. Daar zit iets ongemakkelijks en fascinerends in. Je ziet iemand die ‘het gemaakt heeft’, maar die nog steeds alles in twijfel trekt. Daar komt het nummer vandaan, die mix van bewondering, onbehagen en nieuwsgierigheid.
Welke boodschap kun je iemand als Vincent meegeven?
Het gaat er niet echt om een boodschap over te brengen of iemand te vertellen wat hij moet doen. We willen niemand veroordelen of de les lezen. Het gaat er eerder om dingen in twijfel te trekken, en niet zomaar klakkeloos het script te volgen. Een stapje terug doen en jezelf afvragen waarom je doet wat je doet – niet alleen of het werkt, maar ook of het echt iets voor je betekent. Maar tegelijkertijd is Vincent in zekere zin ook ons allemaal. Dus de vraag is niet zozeer “Wat zouden we hem zeggen”, maar meer “Kom je daar op een gegeven moment ook terecht?”
Tot nu toe hebben we van Empty Head al heel wat straffe nummers gehoord. Ik neem aan dat het album Freak Show ook zo zal zijn als die singles?
Ja, de singles zijn een goede weerspiegeling van het album, maar Freak Show gaat nog een stapje verder. Elk nummer verkent een ander aspect van dezelfde wereld – verschillende personages, verschillende situaties, maar allemaal met elkaar verbonden. Je hebt een nummer als Don’t Wanna, dat meer gaat over weigeren en terugvechten, Down The Rabbit Hole, dat gaat over verwarring en het verlies van grip op de realiteit, of Conquest, dat kijkt naar agressiever en giftiger gedrag. Vincent past daarin als de ‘succesvolle’ figuur die toch alles in twijfel trekt. Het album is opgebouwd als een soort vervormde weerspiegeling van onze tijd. Het is direct, energiek, soms zwaar, maar ook groovy en dansbaar. Er is altijd dat contrast tussen wat er wordt gezegd en hoe het je laat bewegen.
Het is alsof jullie de perfecte combinatie tussen noise en melodie hebben gevonden. Is dit waar jullie naar streven?
Bedankt, dat is zeker iets waar we naar streven. We maken het soort muziek waar we zelf graag naar luisteren. We houden van bands als Viagra Boys, Psychedelic Porn Crumpets, Fat Dog, Gurriers of The Hives, dus er is altijd die mix tussen rauwe energie, groove en pakkende elementen. We vinden het leuk als een nummer je hard raakt, maar je toch zin geeft om te bewegen. Onze eerste bedoeling is altijd om energie over te brengen, iets fysieks. We komen vanuit een live perspectief, dus de muziek moet op het podium werken, niet alleen via een koptelefoon. Als mensen het zowel kunnen voelen als onthouden, dan zijn we op de goede weg.
Het lijkt erop dat Vlaanderen Empty Head ook aan het ontdekken is, ik denk dat dat het doel is, nietwaar?
Ja, we hebben Vlaanderen nog niet echt verkend, maar het is zeker iets wat we willen uitbouwen. We hebben daar een paar optredens gedaan, zoals in Gent of op RockeBeke, en de reacties waren echt goed. We hebben het gevoel dat onze muziek daar goed aanslaat. Misschien is het de energie, misschien de groove, misschien gewoon de scene. Dus ja, een breder publiek bereiken in Vlaanderen is duidelijk een van de volgende stappen voor ons.
Is dit de reden waarom jullie met Damien Vanderhasselt hebben samengewerkt voor jullie album?
Allereerst vinden we het werk dat hij als producer heeft gedaan erg goed, vooral met Millionaire, maar ook met bands als SONS, Black Leather Jacket of ILA. Er zit een bepaalde sound en intensiteit in die platen waar we ons mee verbonden voelen. En ja, met hem samenwerken was ook een manier om een brug te slaan naar de Vlaamse scene. Maar het ging vooral om het vinden van iemand die onze visie begreep en die verder kon helpen. Hij hielp ons de nummers directer en indrukwekkender te maken, zonder dat ze hun scherpte
Jullie hebben onlangs met Triggerfinger gespeeld. Hoe was dat?
Het was geweldig. Ze waren super aardig en de show was fantastisch. We zijn fan van de band, we hebben ze al meerdere keren live gezien – op Werchter, in Reflektor in Luik en op andere podia – dus het voelde een beetje onwerkelijk om het podium met hen te delen. Ze hebben zo’n sterke uitstraling en zoveel ervaring; het was inspirerend om naar te kijken en deel uit te maken van die avond.
Wat is het belangrijkst: seks, drugs of rock-‘n-roll?
Rock-‘n-roll. De andere twee vragen vaak te veel toewijding.
