Cookie Happened, het zestiende reguliere album van Eels start met Clobbered in een nevel van warrig gepingel en onrustige strijkjes vooraleer te transformeren in een op en top swingend nummer. Daarbij dubbelzinnige frasen declamerend als “There’s nothing left to lose, I’m coming through…” maar dan bijna vrolijk uptempo, en daarmee zijn we weer helemaal typisch bij Mark ‘E’ Everett. Het enige vaste lid, altijd al, van de alternatieve poprockband Eels.
Mooi weerzien nu met de bezielde man die op die manier nog steeds al die lasten probeert te torsen die hem al die vele jaren bezwaren. “A broken man who’s picking up the pieces”, voegt hij er in single Cap In Hand aan toe. “I’ve seen better days but I’ll be just fine” gaat het verder in het sterke One Razzle, One Dazzle en “There’s just no time left to waste before I leave this place” vernemen we in het ironische Congratulations To Me.
Reflecteren dus en filosoferen maar over de relativiteit van het leven, dat kan hij al dertig jaar als de beste. Vooral op het tobberige All Forgotten zal hij je dit tussen zijn geliefde violen in allemaal overduidelijk maken. Al schuift hij de grote prijs voor zelfreflectie deze keer toch liever door naar Cookie Monster uit Sesamstraat dat hoe hyperactief ook onverkort altijd met een cookie tevreden blijft. Samengevat, in zijn steeds heldere, niet van humor en vaak creoolse woordenschat gespeende lyrics, komt ook dit nieuwe album in feite weer in de eerste plaats neer op het geven van goeie adviezen aan de man E zelf.
En toch blijven we deze band al die decennia sedert Beautiful Freak met graagte koesteren. Want, nu eens hard, dan weer zachter, voor de buitenwereld weet hij alles ook altijd zo netjes te verpakken in vlotte, melodische, ongepolijste popsongs die zichzelf al na een tweede beluistering in je geheugen beitelen. Met de jaren is zijn stemgeluid bovendien zo lekker belegener geworden.
E is de sfeervolle treurwilg-crooner die hoewel depri raspend ook op nummer zestien toch niet per se loodzwaar voor de dag komt. Zijn songs zijn in hun eenvoud alle twaalf licht verteerbaar en toch scherp. Als al zo dikwijls voorheen, voelen ze in hun geheel aan als het warme bad dat ieder mens bij wijl en stond behoeft. Er zit een sterke, gevoelige pianosong tussen, het eenzame Taking Pictures en op Lost and Barking wordt het voor het eerst toch ook eens elektrisch en groovy. Dum Dums is countryfolk à la Kris Kristofferson. En met lyrics als “the world is chockful of dum-dums and little bitches” floreert hij op zijn meest cryptisch en aanstekelijkst. Ook de afsluitende lovesong The Way I Was Made is zonder meer fraai. Onze Beautiful Freak blijft het dus maar doen. In gradaties zijn eigen zwartgallige zelve blijven en tegelijk de dingen doen op zijn eigen manier. Zijn inspiratie daarvoor blijkt hoe dan ook bij hem ingebakken onuitputtelijk.
En wat met dat baskettende skelet daar op de hoes? Wel, net hetzelfde als bij het Cookie Monster: Cookie Happened. Ooit was ook die atleet er helemaal, deed hij zijn ding, speelde hij en sloeg op zijn moment toe én is hij intussen alweer totaal voorbij. Maar de songs van E vergaat het intussen anders, ze gaan toch maar door voor de eeuwigheid, al zingt hij zelf liever van I’m on standby.
Inmiddels ook nog steeds geen nieuwe tour in zicht. Daarvoor is hij te nederig en voelt hij zich niet bij de groten. Hij laat zich nu liever in alle rust leiden door de vaderrol voor zijn toegenegen negenjarige. Met een goed album als dit om de twee jaar valt evenwel opperbest te leven. En surplus, wat betreft zijn nummer zeventien, om met onze Vlaamse Bart Peeters af te sluiten, “hij is er al mee bezig”…
