Als we in het verleden spreken, gebruiken we nog opvallend vaak de indeling ‘voor corona’ en ‘na corona’. Wel, wie vóór corona ook al wel eens in de Gentse muziekscene rondhing, ontmoette Laura Lee Schultz misschien wel. De Canadese gitariste en zangeres woonde enkele jaren in België en kennen we van projecten als Eriis, Queazy, Skinjobs, New Years Resolution maar vooral van haar post-/noiserockband Down The Lees. Intussen keerde ze terug naar haar roots, maar laat ze – met Chris Carlson op bas en Andy Ashley op drums – vanuit Canada nog heel wat schoons overwaaien, met vervormde soundscapes, beklijvende melodieën en onverbloemde teksten.
Na hun fantastische album Dirt (2024) brengt Down The Lees niet alleen muziek, maar ook een heuse concertfilm, die werd opgenomen in februari 2025 in The Mary Irwin Theatre in Kelowna.
This Is What It Feels Like zet als live-opname hun rauwe intensiteit, emotionele diepgang en krachtige optredens nog meer in de spotlights. In de concertfilm worden emotioneel geladen livebeelden van Down The Lees’ performance gecombineerd met cinematografische visuals en tekstfragmenten die hun sonische intensiteit en artistieke visie weerspiegelen.
Donker, traag en vol emotie start War Torn, dat als een fenomenale explosie pas over zijn helft losbarst. Dirt, de titeltrack van hun laatste album, is een track waarvoor El El Schultzy haar luisteraars toch wel oordopjes aanraadt. Begrijpelijk, want de impactvolle, dreigende intro start in een bepaalde vorm ‘basisrust’, maar bouwt gestaag op tot een diepronkende track, met logge drums en fragiel ijle zanglijnen. Een nummer dat je zacht besluipt, waarna de instrumenten grommend aanvallen.
Douse is de met een OSIF Award bekroonde single van op Dirt. Een flukse en stevige track, waarin Laura Lee hoge tonen laat klinken, die steeds weer samenvloeien met de instrumentale stevigheid, maar even goed even krachtig uit de hoek komt met haar stem.
Dead And Over legt rauwe emoties van verdriet, frustratie en angst vast. Zo oprecht. En messcherp!
Fel en rebels klinkt het in Dissolve, waarna Midi Doric volgt, met zijn angst verscholen tussen de geluidsmuren die Down The Lees tussen alle emoties door steeds weer stevig optrekt.
Het stevige We All Belong To The Surface, wordt gevolgd door pure emoties in A Cynical Age, waarna ze afsluiten met Since La Vie En Rose, dat slechts hier en daar in de prachtige zanglijn iets rooskleurigs heeft.
En dat is dan ook de conclusie van deze sterke audiovisuele release: schoonheid in vuile noise verklanken, de grootste angsten, frustraties en kwaadheid in een prachtige sound omzetten. Down The Lees doet het in beide richtingen. Meestal tegelijk. Met hun eigen sonische identiteit blazen ze ons omver.
Muziek komt vaak met een boodschap. En dat hoor je niet alleen in de teksten van Laura Lee, want naast het creëren van muziek, is ze ook medeoprichter van het nieuwe festival Girls On The Front Fest dat volgend jaar voor het eerst plaats vindt (in Canada, uiteraard). Een rockfestival voor vrouwen, non-binaire personen en 2SLGBTQIA+-personen in West-Canada, telkens met een tiental muziekoptredens, comedy en een DIY-markt, waar Down The Lees uiteraard zelf ook op het podium mee viert.
Maar stiekem hopen we vooral dat we Down The Lees binnenkort op een groot Belgisch podium aan het werk kunnen zien.
This Is What It Feels Like is digitaal, op cd en op tape verschenen via Off White House Records. En er zijn ook t-shirts!
Website – Facebook – Instagram – TikTok – YouTube
