Een festival openen is zowat het muzikale equivalent van als eerste op een barbecue toekomen: de kolen zijn nog grijs, het vlees ligt nog in de koelbox en het publiek druppelt met de snelheid van een Vlaams subsidiedossier binnen. Dat is althans de theorie. Op de Pekkersfeesten in Izegem werd die theorie rond de klok van drie al vakkundig naar de prullenmand verwezen, met dank aan het Gentse postpunk collectief Fragment.
De band mocht als allereerste het podium in Cultuurcentrum De Leest op, traditioneel een ondankbare opdracht maar van een halflege zaal of een handvol verdwaalde festivalgangers was geen sprake. Ondanks de volgehouden hitte en het relatief vroege (festival)uur stroomde cultuurhuis De Leest meteen aardig vol. Postpunk is kennelijk nog altijd een betere dorstlesser dan een lauwe pint.
Tien nummers op de setlist, goed voor een concert dat zich liet beluisteren als een zorgvuldig opgebouwde roman in tien hoofdstukken. Crawling en In The End gingen er meteen met gestrekt been in, zonder eerst beleefd naar elkaars weekendplannen te informeren. Halfweg mocht Lighthouses even de temperatuur een fractie laten zakken, waarna de band in de slotfase nog eens alle registers opentrok. Het drieluik Warzone, Meanwhile en Realpolitik was een finale die insloeg als een sloophamer op een IKEA-kast: luid, trefzeker en bijzonder efficiënt.
Opvallend detail: Fragment was niet alleen de enige Belgische band op de affiche, maar ook de enige die een échte drummer had meegebracht. Terwijl de overige acts hun ritmes uit een doosje lieten komen – handig, altijd op tijd en nooit dorstig – stond er nog iemand van vlees, bloed en zweet op vellen te meppen. Collectief applaus van alle festivalbanken toen frontman Scheire het opmerkte.
Diezelfde frontman voelde zich zichtbaar als een vis in het water op het XL-podium. Eindelijk voldoende vierkante meters om zijn vertrouwde capriolen uit te halen zonder om de drie seconden een versterker of een bandlid te moeten ontwijken. Het was eens wat anders dan molenwieken op een podium ter grootte van een gemiddelde douchecabine.
Na afloop restten vooral blije gezichten en een stevig applaus. Geen slechte oogst voor een festivalopener. Fragment kwam, zag en pakte het zwarter dan zwarte Pekkerspubliek vakkundig in. De rest van de affiche mocht vervolgens proberen dat niveau nog te evenaren. Dat was misschien wel de meest ondankbare opdracht van allemaal.
Fragment speelt tijdens de Gentse Feesten op 18 juli in het gaafste muziekcentrum van het Westelijke halfrond (Kinky Star) en op 24 juli in het gaafste muziekcafé van de Vrijdagmarkt (Vonk). Tweemaal gratis en veur niet, be there!
