Op de 41ste editie van Blues Peer werd het festivalterrein opnieuw ondergedompeld in een dag vol blues, soul en aanverwante rootsmuziek. De concertavond werd sterk geopend door Luca Holkenborg Band. Ondanks zijn leeftijd bracht Luca een indrukwekkende mix van rauwheid, passie en energie die perfect aansluit bij de hedendaagse bluesscene. Hij bevestigde opnieuw waarom hij geldt als één van de grote jonge beloftes binnen de blues. Eerder deelde hij al het podium met namen als John Primer, Danny Bryant, Toby Lee en Leif de Leeuw, en speelde hij met Mojo Hand op festivals als Bospop en Swing Wespelaar. Met zijn sterke podiumprésence en vurig gitaarspel toont hij dat met hem de toekomst van de blues stevig in handen is.
De Missy Sippy blijft een vaste waarde binnen het Belgische blueslandschap. De Gentse club, opgericht door de veel te vroeg overleden Tiny Legs Tim, ademt nog steeds dezelfde authenticiteit en liefde voor rootsmuziek uit. Dat werd opnieuw duidelijk tijdens het optreden van de Missy Sippy All Stars, dit keer versterkt door pianist Tom Eylenbosch. Vanaf de eerste noten zat de sfeer meteen goed: een dampende mix van blues, boogie en swing vulde de tent.
De vaste kern met Leander Vandereecken, Olivier Vander Bauwede, Matt T. Mahony, Karel Algoed en Bernd Coene speelde strak en tegelijk losjes, alsof ze één organisme vormen. De toevoeging van Eylenbosch gaf extra kleur en dynamiek, met sprankelende boogiewoogie en gevoelige passages. Een set die balanceerde tussen traditie, spelplezier en pure energie.
In Club Mississippi in Peer bewees Sean ‘Mack’ McDonald waarom hij uitgroeit tot een van de meest intrigerende stemmen binnen de hedendaagse roots- en bluesscene. Zonder grote showtrucs, maar met pure présence, nam hij het publiek mee op een reis door blues, soul, gospel, funk en rock-’n-roll. Zijn stem klonk rauw en doorleefd, alsof ze rechtstreeks uit de Mississippi Delta kwam. Elke song ademde authenticiteit, van ingetogen tot explosief.
Met een geluid dat laveert tussen heartlandrock, psychedelica en Americana bracht Israel Nash een bijna filmische set. Van bij de eerste noten werd het publiek meegenomen in zijn dromerige universum van gelaagde gitaren en weidse klanklandschappen. Vooral werk uit Ozarker klonk live nog krachtiger, met een sound die tegelijk nostalgisch en vernieuwend aanvoelde.
Brushy One String bewees dat muzikaliteit niet afhangt van instrumentarium, maar van uitstraling en gevoel. Met zijn unieke speelstijl, ritmisch getik op de klankkast en warme stem bouwde hij moeiteloos een meeslepende sfeer op. Zijn hit Chicken in the Corn bracht hem wereldwijd bekendheid, maar live ging het vooral om de totale ervaring: puur, speels en ontwapenend.
Joanne Shaw Taylor bevestigde haar status als een van de belangrijkste Britse bluesrockartiesten van de voorbije 25 jaar. Met albums als Reckless Heart en haar samenwerking met Joe Bonamassa en Josh Smith groeide ze uit tot een vaste waarde binnen de internationale scene. Haar recente werk Heavy Soul toont een artiest die blijft evolueren, met een mix van soul, pop en stevige bluesroots. Op Blues Peer stond ze voor de tweede keer op het podium, met een set die kracht en finesse perfect combineerde.
Het concert van C.W. Stoneking voelde als een tijdreis. Met zijn vintage uitstraling en unieke stemgeluid bracht hij een mix van blues, jazz en New Orleans-invloeden. De combinatie van gitaar, percussie en blazers zorgde voor een warme, nostalgische sfeer. Zijn eigenzinnige stijl maakte het optreden tegelijk vreemd en onweerstaanbaar, en hield het publiek constant geboeid.
Daan bewees opnieuw waarom hij al drie decennia een vaste waarde is binnen de Belgische muziek. Omringd door topmuzikanten, waaronder Isolde Lasoen, bracht hij een set die balanceerde tussen decadentie, charisma en muzikale klasse. Zijn show had die typische mix van afstand en intensiteit die hem zo herkenbaar maakt, en wist de weide volledig te hypnotiseren.
Eli ‘Paperboy’ Reed bracht een stomende set vol soul, gospel en rhythm-and-blues. Met zijn krachtige stem en falsetto’s nam hij het publiek mee naar de gloriedagen van klassieke soul. Zijn achtergrond in de juke joints van Mississippi en Chicago klinkt nog steeds door in zijn muziek, die tegelijk authentiek en energiek blijft.
Bette Smith bracht een explosieve mix van soul, rock-’n-roll, funk en gospel. Met haar krachtige stem, charismatische uitstraling en energieke band werd haar set één groot feest. Ondersteund door materiaal uit Goodthing en een sterke liveband groeide haar optreden uit tot een van de meest flamboyante momenten van de dag.
KALEO bewees waarom ze wereldwijd tot de absolute top behoren. Wat ooit begon met Way Down We Go groeide uit tot een live-reputatie van formaat. Op Blues Peer speelde de band met grote vanzelfsprekendheid en internationale klasse. De stem van Jökull Júlíusson sneed door de weide met indrukwekkende kracht, terwijl de band een muur van sfeer en spanning opbouwde. Geen gewoon festivalconcert, maar een bevestiging van hun status als wereldband.
